Οι γρίφοι του Σύμπαντος

Πρέπει να εμπνεύσουμε την επόμενη γενιά στο να επιλύσει πέντε σημαντικά επιστημονικά μυστήρια.

Οι αλληλεπιδρώντες γαλαξίες Arp 273.

Εικόνα: NASA, ESA, and the Hubble Heritage Team (STScI/AURA) -

Από την αρχή του χρόνου, η ανθρώπινη πρόοδος έχει καθοδηγηθεί από την ανάγκη μας να κατανοήσουμε πώς και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά τα εκπληκτικά πράγματα γύρω μας. Όσο περισσότερο καταλαβαίνουμε το περιβάλλον μας, τόσο πιο βαθιά επιθυμούμε να το κατανοήσουμε ακόμα περισσότερο. Καθώς παρουσιάζονταν προκλήσεις στους πρόγονούς μας, εισήχθησαν καινοτόμες λύσεις χρησιμοποιώντας οποιαδήποτε γνώση και πόρους που είχαν στη διάθεσή τους. Όταν σκεφτόμαστε με πόσο φτωχό και μερικές φορές ανύπαρκτο εξοπλισμό θα έπρεπε να δουλέψουν οι πρόγονοί μας, οτιδήποτε από όλα αυτά που πέτυχαν είναι εκπληκτικά και που σε εμάς τώρα φαίνονται κάπως ...βαρετά - καθώς τα προβλήματα του παρελθόντος φαίνονται τόσο απλά όταν ¨εξετάζονται¨ από τη τωρινό μας σύγχρονο ¨Δίσκο του Πέτρι¨ , χιλιετίες το μέλλον.

Ακόμη και μερικές γενιές πριν, οι γονείς και οι παππούδες μας βρήκαν την τεχνολογία των Jetsons και Star Trek να είναι εκπληκτική και προϊόν καθαρά επιστημονικής φαντασίας. Πολλές από αυτές τις έξυπνες συσκευές (gadgets) - είτε πρόκειται για υποβοηθούμενα ρομπότ είτε για φορητούς υπολογιστές - είναι ήδη τόσο συνηθισμένα ώστε να θεωρούνται δεδομένα από τη νεότερη γενιά. Μια γενιά που ποτέ δεν έζησε σε έναν κόσμο με ευλογιά, ή χωρίς iPhone. Καθώς η επιστήμη και η τεχνολογία προχωρούν φαινομενικά με ταχύτητα δίνης, μπορεί να μας προκαλεί την αντίληψη ότι πρακτικά γνωρίζουμε σχεδόν όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε, ή, τουλάχιστον, ότι είμαστε πολύ κοντά στο να τα γνωρίζουμε.

Σε μια εκδοχή για το επιστημονικό περιοδικό  Scientific American , ο φυσικός και  συγγραφέας Daniel Whiteson μας ικετεύει να μην εφησυχάζουμε, να μην ικανοποιούμεθα από όλα όσα γνωρίσαμε για το σύμπαν γύρω μας, μέσα μας, και πέρα από μας, επειδή υπάρχουν ακόμη πολλά που πρέπει να μάθουμε. «Όταν διδάσκουμε την επιστήμη σε παιδιά», λέει ο Whiteson, «σίγουρα θα πρέπει να περιγράψουμε αυτό που γνωρίζουμε, αλλά πρέπει επίσης να δοθεί μεγάλη έμφαση σε αυτό που δεν ξέρουμε, έτσι ώστε να εμπνεύσουμε την επόμενη γενιά εξερευνητών».

Ποια είναι λοιπόν μερικά από αυτά τα πράγματα που δεν γνωρίζουμε ακόμη τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν έμπνευση για τον επόμενο Άλμπερτ Αινσταιν η την επόμενη Μαρία Κιουρί ; Για τον επόμενο Στήβεν Χώκινγκ  ή την επόμενη Κάθριν Τζόνσον .

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΣΚΟΤΕΙΝΗΣ ΥΛΗΣ 

Ένα από τα μεγαλύτερα ΄μαγικά κόλπα¨ του σύμπαντος, μια βαθύτατη ειρωνεία αν θέλετε, είναι ότι τα ίδια στοιχεία που κάνουν τους φυσικούς και τους αστρονόμους βέβαιους ότι υπάρχει "σκοτεινή ύλη", τα ίδια αυτά στοιχεία, καθιστούν σχεδόν αδύνατο για οποιονδήποτε να αποδείξει την ύπαρξή της. Δεν αναγνωρίζουμε ακόμη τη σκοτεινή ύλη για το τι είναι, διότι δεν ξέρουμε τι είναι - καταγράφουμε μόνο τον αντίκτυπο που φαίνεται να έχει στην βαρύτητα. Με άλλα λόγια, συμπεραίνουμε ότι είναι πραγματική , ότι δηλαδή υφίσταται, διότι μπορούμε να δούμε τα αποτελέσματα που προκαλεί στο περιβάλλον. Μοιάζει να είναι ένα ...φάντασμα που μετακινεί έπιπλα και αντικείμενα μέσα στο σκοτάδι.

  Κάντε κλίκ  για μεγαλύτερη ανάλυση. 

Η …κοσμική απογοήτευση που επέρχεται στους επιστήμονες από αυτά τα αδιευκρίνιστα σωματίδια δραπέτες, γίνεται πιο προκλητική επειδή αυτές οι αλληλεπιδράσεις είναι τόσο σπάνιες που σπάνια τις έχουμε δει. Μπορεί επίσης να είναι ότι αυτά τα σωματίδια έχουν τα  δικά τους ζεύγη ύλης και αντιύλης, καθιστώντας τα αόρατα, μη ανιχνεύσιμα αν προτιμάτε για μας. Στην πραγματικότητα, όταν πρόκειται να σκεφτούμε τη σκοτεινή ύλη, δεν βρισκόμαστε απλώς μπροστά σε ένα πρόβλημα. Το "πρόβλημα της σκοτεινής ύλης" είναι στην πραγματικότητα μια δέσμη προβλημάτων που όλα πρέπει να λυθούν - πράγμα που είναι δύσκολο όταν δεν είσαι σίγουρος τι ψάχνεις.

Η ΒΑΘΙΑ , ΓΑΛΑΖΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

Καθώς τα εξωτερικά όρια του σύμπαντος μας μπορεί να είναι απέραντα και επομένως ενδιαφέροντα, εδώ στη Γη υπάρχουν πολλά μυστήρια που πρέπει να λυθούν σε ότι αφορά τους ωκεανούς μας. Ολόκληρο το τοπίο της βαθιάς θάλασσας - ο υποβρύχιος κόσμος - είναι τόσο διαφορετικός από τον κόσμο πάνω από την επιφάνεια (της θάλασσας): υπάρχουν καταρράκτες, ηφαίστεια, ακόμη και λίμνες, που όμως δεν έχουμε ακόμη πραγματικά εξερευνήσει το μεγαλύτερο μέρος τους, και κατανοούμε ακόμη λιγότερα για τα πλάσματα που ζουν εκεί. Μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα την τοπογραφία της Σελήνης καλύτερα από ότι κατανοούμε τους ωκεανούς μας, όσο παράξενο και αν φαίνεται. Κοιτάμε πάνω όταν θα ήταν ίσως ενδιαφέρον εάν κοιτούσαμε και εξερευνούσαμε…κάτω

 Πηγή εικόνας.

Στα βαθύτατα, και τα πιο σκοτεινά μέρη του ωκεανού υπάρχουν είδη που μόλις πρόσφατα έχουμε εικόνες τους, και που επομένως δεν έχουν μελετηθεί πλήρως. Πρόκειται για κάτι θρυλικά συναρπαστικό, που εκτός από όλα τα άλλα είναι πραγματικό. Τα "τελικά σύνορα" μπορεί να μην είναι τα μακρινά όρια του Διαστήματος, αλλά τα απρόσιτα βάθη των ωκεανών μας.

ΤΟ "ΔΥΣΚΟΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ" ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Ένα από τα πιο συναρπαστικά, περίπλοκα και συχνά απογοητευτικά αναπάντητα ερωτήματα είναι και αυτό της συνείδησης. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος εξακολουθεί να είναι μια από τις πιο αινιγματικές ερωτήσεις της επιστήμης και της φιλοσοφίας, και πολλά από αυτά τα προβλήματα βασίζονται στο ερώτημα του τι σημαίνει να είσαι συνειδητός. Ενώ μπορούμε να συλλέξουμε κάποιες απαντήσεις σχετικά με τη λειτουργία του εγκεφάλου χρησιμοποιώντας τεχνολογίες όπως η Μαγνητική Τομογραφία (MRIs), η συνείδηση είναι πολύ πιο ανεπαίσθητα διαφοροποιημένη, που ακόμη και η πιο εκλεπτυσμένη ιατρική ¨απεικόνισή¨ μας μπορεί να δυσκολεύεται να ανιχνεύσει. Γνωρίζουμε αρκετά για τη δομή και τη λειτουργία της συνείδησης, αλλά η αίσθηση του πως - και του γιατί - έχει αποδειχθεί τόσο υποκειμενική ώστε η πρόκληση της μέτρησής της παραμένει άλυτο πρόβλημα.

Πηγή Εικόνας

Το παράδοξο είναι ότι η συνείδηση είναι ίσως η μία ανθρώπινη εμπειρία που ο καθένας μας γνωρίζει έντονα και στενά - όμως, για να το εξηγήσουμε σε κάποιον άλλο ώστε να το κατανοήσει και να το μοιραστεί με τον υπόλοιπο κόσμο φαίνεται, για την ώρα τουλάχιστον, να φαντάζει αδύνατο.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ ΕΚΕΙ ΕΞΩ;

Λαμβάνοντας υπόψη πόσο παλιό και τεράστιο είναι το σύμπαν μας, η προσδοκία είναι ότι απλά πρέπει να υπάρχουν και άλλες μορφές ζωής εκεί έξω. Το ερώτημα είναι γιατί δεν έχουμε έρθει σε επαφή μαζί τους; Πιθανές λύσεις σε αυτό το ερώτημα, που είναι γνωστές ως ΄Παράδοξο του Φέρμι΄, περιλαμβάνουν τα πάντα, από το " υπάρχουν εξωγήινοι και ξέρουν για εμάς, αλλά νομίζουν ότι είμαστε βαρετοί και συνεπώς δεν μπαίνουν στο κόπο να πουν ένα …γειά χαρά" έως το ότι ¨οι εξωγήινοι δεν ξέρουν για μας καθόλου και συνεπώς Βρισκόμαστε στο συμπαντικό ισοδύναμο της ανυπαρξίας για αυτούς . "

Από την σειρά επιστημονικής φαντασίας : The Expance

Καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται και μας επιτρέπει όχι μόνο να βλέπουμε μακρύτερα και με μεγαλύτερη ακρίβεια στο διάστημα – αυτό επιτυγχάνεται σε μεγάλο βαθμό χάρις στη μορφή των προηγμένων τηλεσκοπίων και των δορυφόρων - αλλά και μας επιτρέπει να ταξιδεύουμε στο διάστημα, για να ερευνήσουμε το αν υπάρχει ζωή εκεί έξω (και αυτό είναι κάτι που πρέπει να ανακαλυφθεί). Φαίνεται πολύ λογικό να νομίζουμε τελικά ότι κάποτε θα φτάσουμε εκεί έξω…

ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ (ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ;)

Το ζήτημα της εξέλιξης μαστίζει την ανθρωπότητα από την αρχή του χρόνου. Η επιθυμία μας να διασαφηνίσουμε οριστικά τον τρόπο με τον οποίο φτάσαμε εδώ που είμαστε τώρα, δεν είναι σημαντικός μόνο γιατί μας ενδιαφέρει η δική μας εξελικτική ιστορία, αλλά επειδή θα μπορούσε να μας δώσει απίστευτη εικόνα για το πού κατευθυνόμαστε ως είδος. Θα μπορούσε ενδεχομένως να αποκαλύψει σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να μεταβληθεί η εξέλιξη μας.

Πηγή Εικόνας

Ίσως το κλειδί για την κατανόηση ορισμένων από τα πιο πιεστικά ζητήματα στην υγεία και την ιατρική - όπως ο καρκίνος και άλλες ασθένειες, η αναγεννητική ιατρική, ακόμη και η μακροζωία - θα μπορούσε να καραδοκεί στην εξελικτική μας εξέλιξη.

Μπορεί ακόμη να είναι ότι αυτά και τα υπόλοιπα μεγάλα μυστήρια του σύμπαντος μπορεί να μην λυθούν στη διάρκεια της ζωής μας. Αλλά οι παππούδες μας δεν μπορούσαν ποτέ να φανταστούν να ζουν σε έναν κόσμο όπου θα μπορούσαν να βάλουν έναν υπολογιστή στην τσέπη τους ή να οδηγήσουν ένα υπεραυτόματο αυτοκίνητο. Μπορεί να είναι ότι στα στερνά μας χρόνια, θα προσπαθήσουμε να θυμηθούμε πως ήταν η ζωή πριν συναντήσουμε εξωγήινους, πριν αποικίσουμε τον Άρη ή θεραπεύσαμε τον καρκίνο.

 Αναφορές: Scientific American, Cosmos Magazine, Marine Bio, New Scientist

Πηγή

Πηγές υπάρχουν επίσης και στις παραπομπές του κειμένου (οι λέξεις με τα μπλε γράμματα)

         

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας.

Για διορθώσεις, απορίες, ή συμπληρώματα, γράψτε μας: gikasd63@hotmail.com

@Aratosastronomy

Πόσο κινδυνεύουμε από μία Σουπερνόβα ;

Ποια είναι η ασφαλής απόσταση μεταξύ της Γης και μιας τέτοιας κολοσσιαίας κοσμικής έκρηξης ;

Και πόσα δυνητικά αστέρια που έχουν εκραγεί βρίσκονται μέσα σε μια μη ασφαλή απόσταση από εμάς

Καλλιτέχνη άποψη για ένα αστέρι που εκρήγνυται ή αλλιώς Σουπερνόβα, μέσω του ιστότοπου SmithsonianScience.org

Μια έκρηξη Υπερκαινοφανούς, ή Σουπερνόβα όπως αλλιώς την ακούμε να λέγεται και να γράφεται, είναι μια καταστροφική σε κλίμακα αστρική έκρηξη, σχεδόν πέρα ​​από την ανθρώπινη φαντασία. Εάν ο ήλιος μας εκραγεί σαν Σουπερνόβα, το προκύπτον κύμα κλονισμού (shock wave) πιθανότατα δεν θα καταστρέψει ολόκληρη τη Γη, αλλά η πλευρά της Γης προς τον ήλιο θα…εξατμιστεί. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι στο πλανήτη μας στο σύνολό του, η θερμοκρασία θα αυξηθεί περίπου 15 φορές από την κανονική θερμοκρασία που υπάρχει στην επιφάνεια του ήλιου μας που είναι περίπου 5700 ⁰C (Κελσίου). Επιπλέον, η Γη δεν θα παραμείνει σε τροχιά. Η απότομη μείωση της μάζας του ήλιου μπορεί να …απελευθερώσει τον πλανήτη από τα βαρυτικά ¨δεσμά¨ του ηλίου, και να τον κάνει να περιπλανιέται στο διάστημα. Σαφώς, η απόσταση του ήλιου με τη Γη- 8 λεπτά φωτός - δεν είναι ασφαλής. Ευτυχώς, ο ήλιος μας δεν είναι το είδος του αστέρα που προορίζεται να εκραγεί ως Σουπερνόβα. Άλλα άστρα όμως, πέρα ​​από το ηλιακό μας σύστημα, θα το κάνουν. Ποια είναι η μικρότερη ασφαλής απόσταση; Η επιστημονική βιβλιογραφία αναφέρει 50 έως 100 έτη φωτός ως την πλησιέστερη ασφαλή απόσταση μεταξύ της Γης και μιας έκρηξης Υπερκαινοφανούς, μιας Σουπερνόβα όπως είπαμε και πριν.

Εικόνα του υπολείμματος Υπερκαινοφανούς 1987A όπως παρατηρήθηκε στα οπτικά μήκη κύματος με το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χάμπλ το 2011. Αυτή η Σουπερνόβα ήταν η πλησιέστερη που σημειώθηκε ποτέ στην ιστορία, και ήταν ορατή με γυμνό μάτι. Βρίσκεται στις παρυφές του Νεφέλωματος της Ταραντούλας στο Μεγάλο Μαγγελάνικο Νέφος, έναν συνοδό, έναν δορυφόρο γαλαξία αν θέλετε στον δικό μας Γαλαξία μας. Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 168.000 έτη φωτός από τη Γη.

Εικόνα: Μέσω NAΣA, της ESA και του P. Challis (του Κέντρου Αστροφυσικής του Χάρβαρντ-Σμιθσόνιαν).

Τι θα συμβεί αν μια Σουπερνόβα εκραγεί κοντά στη Γη; Ας εξετάσουμε την έκρηξη ενός αστέρα εκτός από τον ήλιο μας, αλλά όμως σε μια ασφαλή απόσταση από τη Γη. Υποθέστε ότι, η Σουπερνόβα αυτή είναι 30 έτη φωτός μακριά. Ο Δρ Mark Reid, ανώτερος αστρονόμος στο Κέντρο για την Αστροφυσική του Χάρβαρντ-Σμιθσόνιαν, δήλωσε:

... όπου μια Σουπερνόβα που είναι σε εξέλιξη σε μια απόσταση περίπου 30 έτη φωτός από εμάς, θα οδηγούσε σε σημαντικές επιπτώσεις στη Γη, πιθανώς και μαζικές εξαφανίσεις. Οι ακτίνες Χ και οι πιο ενεργητικές ακτινοβολίες γάμμα από την έκρηξη αυτή του Υπερκαινοφανούς θα μπορούσε να καταστρέψει τα στρώματα όζοντος που μας προστατεύει από τις ηλιακές υπεριώδεις ακτίνες. Θα μπορούσε επίσης να ιονίσει το άζωτο και το οξυγόνο στην ατμόσφαιρα, οδηγώντας στον σχηματισμό μεγάλων ποσοτήτων  Υποξειδίου του αζώτου με μορφή νεφών στην ατμόσφαιρα.

Και επιπλέον, αν μια Σουπερνόβα εκραγεί μέσα σε μια απόσταση 30 έτη φωτός από τη Γη, θα επηρεαστούν ιδιαίτερα οι κοινωνίες του φυτοπλαγκτόν και της θαλάσσιας ζωής των υφάλων. Ένα τέτοιο γεγονός καταστρέφει σοβαρά τη βάση της τροφικής αλυσίδας των ωκεανών.

Υποθέστε ότι η έκρηξη ήταν λίγο πιο απομακρυσμένη. Μια έκρηξη ενός κοντινού αστέρα μπορεί να αφήσει την επιφάνεια της Γης και τους ωκεανούς της σχετικά ανέπαφους. Αλλά οποιαδήποτε σχετικά κοντινή έκρηξη Υπερκαινοφανούς θα μας ¨λούσει¨ με ακτίνες γάμμα και άλλες υψηλής ενέργειας ακτινοβολίες. Αυτή η ακτινοβολία θα μπορούσε να προκαλέσει μεταλλάξεις στη γήινη ζωή. Επίσης, η ακτινοβολία από μια κοντινή Σουπερνόβα μπορεί να αλλάξει δραματικά το κλίμα μας.

Δεν σημειώθηκε καμία τέτοια έκρηξη Σουπερνόβα σε αυτή τη κοντινή απόσταση (κάτω από 50 έως 100 έτη φωτός) στην γνωστή ιστορία της ανθρωπότητας. Η πιο πρόσφατη Σουπερνόβα που ήταν ορατή με γυμνό μάτι ήταν η 1987A, το 1987. Βρισκόταν περίπου 168.000 έτη φωτός μακριά.

Πριν από αυτό, η τελευταία Σουπερνόβα ορατή με γυμνό μάτι τεκμηριώνεται από τον Γιοχάνες Κέπλερ (Johannes Kepler) το 1604. Σε απόσταση περίπου 20.000 έτη φωτός, έλαμψε πιο έντονα από οποιοδήποτε αστέρι στον νυχτερινό ουρανό. Ήταν ακόμη ορατή στο φως της ημέρας! Αλλά δεν προκάλεσε βλαβερά αποτελέσματα στη Γη, από όσο γνωρίζουμε.

Σχετικές διαστάσεις του αστέρα IK του Πήγασου A (αριστερά), του IK Πήγασου B (κάτω στο κέντρο) και του ήλιου μας (δεξιά). Το μικρότερο αστέρι εδώ είναι ο πλησιέστερος γνωστός υποψήφιος πρώιμων υπερκαινοφανών, σε απόσταση 150 ετών φωτός από τη Γη.

Εικόνα:  RJHall on Wikimedia Commons

Πόσες δυνητικά πιθανές Σουπερνόβα βρίσκονται κοντά σε εμάς μέσα σε μια απόσταση που κυμαίνεται από 50 έως 100 έτη φωτός; Η απάντηση εξαρτάται από το είδος της Σουπερνόβα.

Μια έκρηξη Υπερκαινοφανούς μια Σουπερνόβα δηλαδή Τύπου ΙΙ είναι ένα γηράσκον ογκώδες αστέρι που καταρρέει. Δεν υπάρχουν αρκετά μεγάλα αστέρια για να γίνει κάτι τέτοιο σε μια ακτίνα 50 ετών φωτός από τη Γη.

Υπάρχουν όμως Υπερκαινοφανείς Τύπου Ι - που προκαλούνται από την κατάρρευση ενός αμυδρού νάνου αστέρα. Αυτά τα αστέρια είναι αμυδρά και δύσκολο να εντοπιστούν, οπότε δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι πόσα από αυτά είναι γύρω μας. Υπάρχουν πιθανώς μερικές εκατοντάδες από αυτά τα αστέρια μέσα σε μια περιοχή διαμέτρου 50 ετών φωτός από τη Γη.

Το αστέρι IK του Πήγασου B είναι ο πλησιέστερος γνωστός υποψήφιος πρώιμων Υπερκαινοφανών. Είναι μέρος ενός δυαδικού συστήματος αστεριών, που βρίσκεται περίπου 150 έτη φωτός από τον ήλιο και το ηλιακό μας σύστημα.

Το κεντρικό άστρο στο σύστημα IK του Πήγασου A είναι ένα συνηθισμένο αστέρι κύριας ακολουθίας, παρόμοιο με τον ήλιο μας. Η δυνητική Σουπερνόβα τύπου Ι είναι το άλλο αστέρι το IK του Πήγασου B - ένας ογκώδης λευκός νάνος που είναι εξαιρετικά μικρός και πυκνός. Όταν το αστέρι Α αρχίσει να εξελίσσεται σε έναν Ερυθρό γίγαντα, αναμένεται να διογκωθεί σε μια ακτίνα όπου ο λευκός νάνος μπορεί να συσσωρεύσει, να πάρει δηλαδή, ύλη από τον υπό διόγκωση αέριο περίβλημα του Α. Όταν το αστέρι Β γίνει αρκετά ογκώδες, μπορεί να καταρρεύσει στον εαυτό του, και έτσι η διαδικασία αυτή θα προκαλέσει τελικά την έκρηξη του σαν Υπερκαινοφανής, σαν μια Σουπερνόβα δηλαδή.  

Ο Αστέρας Μπετελγκέζ (α Ωρίωνα) απεικονίζεται στο υπεριώδες φως από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χάμπλ και στη συνέχεια η εικόνα ενισχύεται και βελτιώνεται από τη NAΣA. Το φωτεινό λευκό σημείο είναι πιθανόν ένας από τους πόλους του αστεριού.

Εικόνα: NASA / ESA.

Τι συμβαίνει στα αλήθεια με τον Μπετελγκέζ; Ένα αστέρι που αναφέρθηκε συχνά στην ιστορία των εκρήξεων Υπερκαινοφανών, ναι καλά καταλάβατε των  Σουπερνόβα, είναι ο Βετελγκέζ (Betelgeuse), ένα από τα φωτεινότερα αστέρια στον ουρανό μας, μέρος του διάσημου αστερισμού του Ωρίωνα. Ο Μπετελγκέζ λοιπόν είναι ένας Υπεργίγαντας αστέρας, που εγγενώς είναι πολύ λαμπρός.

Μια τέτοια λαμπρότητα όμως έχει και κάποιο τίμημα. Ο  Μπετελγκέζ είναι ένα από τα πιο διάσημα αστέρια στον ουρανό, γιατί πρόκειται να …εκραγεί κάποια μέρα. Η τεράστια ενέργεια του προϋποθέτει ότι το καύσιμο του (Υδρογόνο) θα εξαντληθεί αρκετά γρήγορα (σχετικά μιλώντας πάντα), συνεπώς στην πραγματικότητα ο Μπετελγκέζ βρίσκεται στο τέλος της ζωής του. Κάποια μέρα, σύντομα όπως εκτιμούν οι αστρονόμοι με τους αστρονομικούς τους όρους, θα εξαντληθεί το καύσιμο αυτό, κυρίως το Υδρογόνο, θα καταρρεύσει κάτω από το δικό του βάρος, και στη συνέχεια θα ¨ανακάμψει¨ σε μια θεαματική έκρηξη τύπου ΙΙ Σουπερνόβα, ναι, σωστά καταλάβατε και πάλι, μια έκρηξη Υπερκαινοφανούς. Όταν συμβεί αυτό, ο Μπετελγκέζ θα λάμψει πάρα πολύ για λίγες εβδομάδες ή και μήνες, ίσως τόσο φωτεινά όσο η Πανσέληνος και ορατός στο φως της ημέρας !

Πότε θα συμβεί; Πιθανώς όχι κατά τη διάρκεια της ζωής μας, αλλά κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά. Θα μπορούσε να είναι αύριο ή σε ένα εκατομμύριο χρόνια στο μέλλον. Όταν συμβεί τελικά, όλα τα όντα στη Γη θα γίνουν μάρτυρες ενός θεαματικού γεγονότος στον νυχτερινό ουρανό, που όμως δεν θα βλάψει τη ζωή πάνω στη Γη. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο Μπετελγκέζ απέχει 430 έτη φωτός μακριά μας.

Καλλιτεχνική απεικόνιση μιας Σουπερνόβα

Εικόνα: NASA/CXC/M.Weiss

Πόσο συχνά ¨ξεσπούν¨ εκρήξεις Υπερκαινοφανών στον γαλαξία μας; Κανείς δεν ξέρει. Οι επιστήμονες έχουν υποθέσει ότι η ακτινοβολία υψηλής ενέργειας από τους Υπερκαινοφανείς αστέρες έχει ήδη προκαλέσει μεταλλάξεις σε γήινα είδη, ίσως ακόμη και σε ανθρώπινα όντα.

Μια εκτίμηση υποδηλώνει ότι μπορεί να υπάρξει ένα επικίνδυνο γεγονός Σουπερνόβα στην περιοχή της Γης κάθε 15 εκατομμύρια χρόνια. Άλλοι λένε ότι, κατά μέσο όρο, μια έκρηξη Σουπερνόβα συμβαίνει μέσα σε μια απόσταση 10 Παρσέκ (33 έτη φωτός) από τη Γη κάθε 240 εκατομμύρια χρόνια. Έτσι λοιπόν βλέπετε ότι πραγματικά δεν ξέρουμε. Αλλά μπορείτε να αντιπαραβάλλετε αυτούς τους αριθμούς με λίγα εκατομμύρια χρόνια για τον καιρό που οι άνθρωποι πιστεύεται ότι υπήρχαν στον πλανήτη - και τέσσερα και μισό δισεκατομμύριο χρόνια για την ηλικία της Γης.

Και αν το κάνετε αυτό, θα δείτε ότι μια Σουπερνόβα είναι βέβαιο ότι θα συμβεί κοντά στη Γη - αλλά πιθανότατα όχι στο άμεσο μέλλον της ανθρωπότητας.

Συμπέρασμα: Η επιστημονική βιβλιογραφία αναφέρει σαν την πλησιέστερη ασφαλή απόσταση μεταξύ της Γης και μιας Σουπερνόβα τα 50 έως 100 έτη φωτός.

Ψηφιακή αναπαράσταση της έκρηξης Υπερκαινοφανούς που δημιούργησε το νεφέλωμα του Καρκίνου 

Πηγή: You Tube 

Πηγή

Πηγές υπάρχουν επίσης και στις παραπομπές του κειμένου (οι λέξεις με τα μπλε γράμματα)

         

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας.

Για διορθώσεις, απορίες, ή συμπληρώματα, γράψτε μας: gikasd63@hotmail.com

@Aratosastronomy

Βροχή από αστέρια

Mετά τις Λυρίδες έρχονται οι Υδροχοΐδες -Η δεύτερη «βροχή» μετεώρων που κορυφώνεται αύριο το βράδυ

Φωτογραφία: pixabay

Μετά τις Λυρίδες του Απριλίου, η επόμενη ανοιξιάτικη βροχή διαττόντων είναι οι Ήτα Υδροχοΐδες, που προέρχονται από την ουρά του κομήτη του Χάλεϊ και θα κορυφωθούν το βράδυ του Σαββάτου 6 Μαΐου και τα χαράματα της Κυριακής 7 Μαΐου.

Το 2013 η βροχή μετεώρων Ήτα Υδροχοϊδες έδωσαν ένα μοναδικό θέαμα καθώς παρατηρήθηκαν στο Νότιο ημισφαίριο. Ο Κόλιν Λέγκ στην Αυστραλία δημιούργησε αυτή την σύνθετη εικόνα βιώνοντας το φαινόμενο. Έγραψε ότι : ΄η εικόνα είναι σύνθεση από περίπου 50 εικόνες που η κάθε περιέχει 26 μετέωρα, μετεωρικά φωτεινά ίχνη, 17% Σεληνιακό φως, Ζωδιακό φως, και  όλα αυτά στην έρημο Πιμπάρα της Αυστραλίας. 

Εφόσον δεν υπάρχουν σύννεφα, το φαινόμενο θα είναι ορατό και στον ουρανό της Ελλάδας, αν και παραδοσιακά η καλύτερη παρατήρησή του γίνεται από το νότιο ημισφαίριο. Επειδή πάντως μόλις έχει προηγηθεί το πρώτο τέταρτο της Σελήνης (στις 3 Μαΐου), ο νυχτερινός ουρανός δεν θα είναι και πολύ σκοτεινός, πράγμα που θα δυσχεράνει κάπως τις παρατηρήσεις.

Στο βόρειο ημισφαίριο, όπου βρίσκεται και η χώρα μας, αναμένονται έως 30 διάττοντες ανά ώρα στον ουρανό, κυρίως λίγο πριν την αυγή, ενώ στο νότιο ημισφαίριο ο αριθμός τους φθάνει έως τα 60 μετέωρα την ώρα, με ταχύτητα 67 χλμ. το δευτερόλεπτο. Η ονομασία της «βροχής» οφείλεται στο ότι οι διάττοντες φαίνεται να προέρχονται από το άστρο Ήτα του αστερισμού του Υδροχόου. 

Στην εικόνα ένα μετέωρο πάνω από το όρος Μπρόμο, ενα ενεργό ηφαίστειο στην Ινδονησία, κατά την διάρκεια των ήτα Υδροχοϊδων το 2013. Εικόνα Justin Ng of Singapore. See more photos by Justin Ng. 

Τα συγκεκριμένα «πεφταστέρια» παρατηρούνται δύο φορές κάθε χρόνο στον ουρανό, όταν η τροχιά της Γης διασταυρώνεται με τα σωματίδια σκόνης που έχει αφήσει πίσω της η διέλευση του κομήτη του Χάλεϊ. Αρχικά η «βροχή» (γνωστή ως Ήτα Υδροχοϊδες) διαρκεί από τις 19 Απριλίου έως τις 28 Μαϊου με αποκορύφωμα στις 6 και 7 Μαϊου, ενώ τη δεύτερη φορά η «βροχή» (με την ονομασία Ωριωνίδες) διαρκεί από τις 4 Οκτωβρίου έως τις 14 Νοεμβρίου, με αποκορύφωμα στις 22 Οκτωβρίου.

Ο Κομήτης του Χάλεϊ είναι η αιτία δημιουργίας των Ήτα Υδροχοϊδων και των Ωριωνίδων τον Οκτώβριο. Η Σκόνη από αυτό τον Κομήτη θα λάμψει την νύκτα σαν Ητα Υδροχοϊδες τα πρωινα της 6 και της 7ης Μαΐου. Εικόνα : NASAblueshift.

Έχουν περάσει περίπου 25 χρόνια από τότε που για τελευταία φορά ο κομήτης «Χάλεϊ», γνωστός από πολύ παλιά, πλησίασε στη Γη. Είχε βρεθεί, στις 9 Φεβρουαρίου 1986, στο κοντινότερο σημείο του από την Ήλιο, περνώντας ανάμεσα στον Ερμή και στην Αφροδίτη.

Το ακτινοβόλο σημείο των Ήτα Υδροχοϊδων, βρίσκεται στον Αστερισμό του Υδροχόου. Κοιτώντας στα Νοτιοανατολικά λίγο πριν την ανατολή στα πρωινά του Μάιου, όπως φαίνονται στα μεσαία Βόρεια γεωγραφικά πλάτη

Το σε σχήμα ¨Υ¨ τμήμα του αστερισμού του Υδροχόου λέγεται ¨Η Κανάτα με το νερό¨σηματοδοτόντας το ακτινοβόλο σημείο της βροχής μετεώρων Ήτα Υδροχοϊδων. Είναι εμφανές σε ένα σκοτεινό ουρανό

Ο κομήτης ακολουθεί μια ελλειπτική τροχιά διάρκειας 75 ετών και απομακρύνεται πια διαρκώς από τον πλανήτη μας, παρόλα αυτά έχει αφήσει πίσω του ένα «ποτάμι» σωματιδίων.

Πηγή 1

Πηγή 2 

Πηγές υπάρχουν επίσης και στις παραπομπές του κειμένου (οι λέξεις με τα μπλε γράμματα)

         

Απόδοση εικόνων και των κειμένων τους στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας.

Για διορθώσεις, απορίες, ή συμπληρώματα, γράψτε μας: gikasd63@hotmail.com

@Aratosastronomy

Ο Επιβλητικός Δίας !

Η διαστημοσυσκευή JUNO (Ήρα) της ΝΑΣΑ μας έστειλε τις λεπτομερέστερες εικόνες, για τον αέριο Γίγαντα Δία, που έχουμε δει ποτέ

Η διαστημοσυσκευή JUNO πέταξε πάνω από τον πλανήτη Δία τον Μάρτιο του 2017 περνώντας 2.700 μίλια (4300 χιλιόμετρα) πάνω από τις κορυφές των νεφών του, ενώ ταξίδευε περίπου με ταχύτητα 208.000 χλμ / ώρα σε σχέση με τον πλανήτη, δήλωσαν αξιωματούχοι της NAΣA. Απολαύστε τις εκπληκτικές αυτές εικόνες που δείχνουν τόσο πολύ παραμυθένιες. 

Το διαστημόπλοιο JUNO της NAΣA είναι το πρώτο διαστημικό ερευνητικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο, που κινείται με ηλιακή ενέργεια, που στάλθηκε για να μελετήσει τον μεγαλύτερο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. Τον Δία. Η αποστολή του JUNO είναι να τεθεί σε πολική τροχιά γύρω από αυτόν τον αέριο γίγαντα, και να μελετήσει τη δομή του ενώ χαρτογραφεί τη βαρύτητα και το τεράστιο μαγνητικό του πεδίο. Η μελέτη του Δία θα επιτρέψει στους ειδικούς να κατανοήσουν καλύτερα τους μεγάλους πλανήτες που ανακαλύφθηκαν σε όλο τον Σύμπαν.

Εικόνα: Καλλιτεχνική αναπαράσταση της Υπερκαταιγίδας στον Δία / nasa.gov

Μέχρι στιγμής, το κόστους 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων διαστημικό σκάφος των ΗΠΑ κατάφερε να φωτογραφήσει για πρώτη φορά εικόνες των πόλων του Δία, έχει συναντήσει πραγματικά περίεργους σχηματισμούς νεφών, ακούει και καταγράφει μυστηριώδεις αύρες και ψάχνει βαθιά μέσα στις πυκνές και νεφώδεις κορυφές του πλανήτη, κάνοντας αυτό που άλλα διαστημόπλοια δεν έχουν κάνει ποτέ. Είμαστε όλοι περήφανοι για σένα Juno.

Καλλιτεχνική αναπαράσταση του διαστημόπλοιου Τζούνο. Πηγή Βικιπαίδεια

Και ενώ η επιστήμη είναι το πιο σημαντικό πράγμα στην αποστολή, το διαστημικό σκάφος της NAΣA είναι γνωστό ότι είναι πραγματικά ένας εξαιρετικός…φωτογράφος.  

Ακριβώς όπως και το διαστημόπλοιο Κασίνι (Cassini spacecraft) μας έστειλε πρόσφατα πρωτοφανείς εικόνες του Κρόνου, η διαστημοσυσκευή JUNO δικαιούται επίσης το μερίδιό του από τον τομέα :  εκπληκτικές εικόνες – μήπως είναι καιρός να απονείμουμε ένα βραβείο Πούλιτζερ (Pulitzer Prize ) για φωτογραφία σε ένα από αυτά τα διαστημικά σκάφη;

Το  JUNO είναι ο ένατος επιστημονικός ¨ανιχνευτής¨ που αποστέλλεται από τη Γη στον Δία, και ο δεύτερος που τέθηκε σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη, είναι όμως η πρώτη διαστημοσυσκευή που θα τραβήξει τις ανεπανάληπτα πιο όμορφες εικόνες του μεγαλοπρεπή αέριου γίγαντα.

Εικόνα :  NASA/JPL-Caltech/SwRI/MSSS/Roman Tkachenko

Η Ήρα (JUNO), όπως κάνει πάντα, κατασκοπεύοντας τον Θεϊκό της σύζυγο, ¨ενσαρκωμένη¨ σε διαστημοσυσκευή πέταξε πάνω από τον Δία τον Μάρτιο του 2017 περνώντας 2.700 μίλια (4300 χιλιόμετρα) πάνω από τις κορυφές του νεφών του Δία, ενώ ταξίδευε με ταχύτητα περίπου 208.000 χλμ / ώρα σε σχέση με τον πλανήτη, δήλωσαν αξιωματούχοι της NAΣA. Καθώς περνούσε λοιπόν με αυτή τη τρομερή ταχύτητα πάνω από τον αέριο Γίγαντα πλανήτη, έβγαλε αυτή την εικόνα, με την φωτογραφική συσκευή  JunoCam, η οποία πήρε κοντινές, έγχρωμες φωτογραφίες του μυστηριώδους και ογκώδους αυτού γειτονικού μας πλανήτη.

Απολαύστε λοιπόν αυτές τις εκπληκτικές εικόνες 

Εικόνα : NASA/JPL-Caltech/SwRI/MSSS/Roman Tkachenko

 Εικόνα : NASA/JPL-Caltech/SwRI/MSSS/Roman Tkachenko

Εικόνα: NASA/JPL-Caltech/SwRI/MSSS/Roman Tkachenko

Εικόνα : NASA/JPL-Caltech/SwRI/MSSS/Roman Tkachenko

 Πηγή

Πηγές υπάρχουν επίσης και στις παραπομπές του κειμένου (οι λέξεις με τα μπλε γράμματα)

         

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας.

Για διορθώσεις, απορίες, ή συμπληρώματα, γράψτε μας: gikasd63@hotmail.com

@Aratosastronomy

Νέοι κόσμοι

Ανακαλύφθηκε ένα νεαρό ηλιακό σύστημα 10 έτη φωτός μακριά μας, "Με τους Ωκεανούς του να έχουν την ίδια ηλικία με της Γης και ιδανικές συνθήκες για ζωή".

  "Αυτό το αστέρι φιλοξενεί ένα πλανητικό σύστημα το οποίο επί του παρόντος υφίσταται τις ίδιες κατακλυσμιαίες διαδικασίες που συνέβησαν με το ηλιακό μας σύστημα κατά την πρώιμη ιστορία του, τη στιγμή που η Σελήνη ¨απέκτησε¨ τους περισσότερους από τους κρατήρες της, στη Γη δημιουργήθηκε το νερό στους ωκεανούς της.  και οι συνθήκες έγιναν ευνοϊκές για τη ζωή στον πλανήτη μας ", δήλωσε ο Μάσιμο Μαρένγκο (Massimo Marengo), αναπληρωτής καθηγητής φυσικής και αστρονομίας του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Αϊόβα.  

Ο  Μάσιμο Μαρένγκο και άλλοι αστρονόμοι βρισκόταν στο αεροσκάφος SOFIA της NΑΣA για να παρακολουθήσουν την αποστολή και να συλλέξουν τα υπέρυθρα δεδομένα για το αστέρι, Έψιλον Ηριδανού (epsilon Eridani), περίπου 10 έτη φωτός μακριά από τον ήλιο μας. Είναι παρόμοιο με τον ήλιο μας, αλλά έχει το ένα πέμπτο της ηλικίας του. Οι αστρονόμοι πιστεύουν ότι μπορεί να τους ¨πει¨ πολλά για την εξέλιξη του ηλιακού μας συστήματος.

Το αεροσκάφος με την ονομασία : Στρατοσφαιρικό* Παρατηρητήριο για την Υπέρυθρη Αστρονομία (Stratospheric Observatory for Infrared Astronomy -SOFIA) ξεκίνησε το δεύτερο μισό μιας ολονύκτιας αποστολής στις 28 Ιανουαρίου του 2015. Στράφηκε βόρεια για μια πτήση μέχρι το δυτικό Όρεγκον και έπειτα πίσω στο ερευνητικό κέντρο πτήσεων Άρμστρονγκ της ΝΑΣΑ (NASA’s Armstrong Flight Research). Κατά τη διάρκεια της πτήσης, οι πιλότοι κατεύθυναν το αεροπλάνο έτσι ώστε να ¨σκοπεύσουν¨ το τηλεσκόπιο στο κοντινό αυτό αστέρι.

Ο Μαρένγκο και άλλοι αστρονόμοι έχουν μελετήσει το αστέρι αυτό και το πλανητικό του σύστημα από το 2004. Σε επιστημονική εργασία του 2009, οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν στοιχεία από το διαστημικό τηλεσκόπιο Σπίτζερ (Spitzer space telescope) της NAΣA για να περιγράψουν το δίσκο του που αποτελείται από λεπτή σκόνη και υπολείμματα που απέμειναν από το πλανητικό σχηματισμό, και τις συγκρούσεις αστεροειδών και κομητών. Οι αστρονόμοι αυτοί λοιπόν αναφέρουν ότι ο δίσκος αυτός περιείχε ξεχωριστές ζώνες αστεροειδών, παρόμοιες με τις ζώνες αστεροειδών και της ζώνης του Κάϊπερ που υπάρχουν στο ηλιακό μας σύστημα.

Μια νέα επιστημονική εργασία, η οποία μόλις κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο από το περιοδικό και ιστότοπο ¨The Astronomical Journal¨, χρησιμοποιεί τα δεδομένα από το SOFIA και το ΔΤ** Σπίτζερ για να επιβεβαιώσει ότι υπάρχουν χωριστές δομές τόσο στον εσωτερικό, όσο και στον εξωτερικό δίσκο. Οι αστρονόμοι αναφέρουν ότι περαιτέρω μελέτες θα πρέπει να καθορίσουν αν ο εσωτερικός δίσκος περιλαμβάνει μία ή δύο ζώνες θραυσμάτων.

Η Κέιτ Σου (Kate Su), εταιρικός αστρονόμος στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα και το Παρατηρητήριο του πανεπιστημίου που ονομάζεται Στιούαρτ (Department of Astronomy and Steward Observatory), είναι η επικεφαλής συγγραφέας της εργασίας. Ο Μαρένγκο είναι ένας από τους εννέα συν-συγγραφείς της εργασίας.

Ο Μαρένγκο είπε ότι τα ευρήματα είναι σημαντικά επειδή επιβεβαιώνουν ότι το άστρο Έψιλον Ηριδανού είναι ένα καλό μοντέλο των πρώτων ημερών του ηλιακού μας συστήματος και μπορεί να παρέχει σημαντικά στοιχεία για το πώς εξελίχθηκε το ηλιακό μας σύστημα.

Σημαντικός συντελεστής στα νέα αυτά ευρήματα, ήταν τα δεδομένα που ελήφθησαν κατά τη διάρκεια της πτήσης της SOFIA τον Ιανουάριο του 2015. Ο Μαρένγκο συνεργάστηκε με την Κέιτ Σου στη παγωμένη και θορυβώδη αυτή πτήση στα 13716 μέτρα  (45.000 πόδια), πάνω από σχεδόν όλους τους ατμοσφαιρικούς υδρατμούς που απορροφούν το υπέρυθρο φως που χρειάζονται οι αστρονόμοι για να δουν πλανήτες και πλανητικά θραύσματα.

Ο προσδιορισμός της δομής του δίσκου ήταν μια πολύπλοκη προσπάθεια που χρειάστηκε αρκετά χρόνια και λεπτομερή υπολογιστική μοντελοποίηση. Οι αστρονόμοι έπρεπε να χωρίσουν την ελαφρά εκπομπή του δίσκου από το πολύ λαμπερό φως που προέρχεται από το αστέρι.

"Αλλά τώρα μπορούμε να πούμε με μεγάλη σιγουριά ότι υπάρχει ένας διαχωρισμός μεταξύ των εσωτερικών και εξωτερικών ζωνών του αστεριού", δήλωσε ο Mαρένγκο. "Υπάρχει ένα κενό που πιθανότατα δημιουργήθηκε από τους πλανήτες. Είναι κάτι που δεν έχουμε εντοπίσει ακόμα, αλλά θα εκπλαγούμε αν δεν είναι εκεί.  Για να μπορέσουμε να δούμε κάτι τέτοιο θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν τα λεγόμενα όργανα επόμενης γενιάς, ίσως το Διαστημικό Τηλεσκόπιο των 6,5 μέτρων της NASA Τζέημς Γουέμπ (James Webb space telescope), το οποίο είναι προγραμματισμένο να εκτοξευτεί τον Οκτώβριο του 2018. "

 Χρειάζεται πολύς χρόνος και προσεκτικές μελέτες σε αυτό το κοντινό αστέρι και το τον δίσκο των συντριμμιών του. Αλλά ο Μαρένγκο δήλωσε ότι πραγματικά αυτή η ανακάλυψη γυρίζει τους αστρονόμους πίσω στο χρόνο.

¨Το βραβείο στο τέλος αυτού του δρόμου είναι να κατανοήσουμε την πραγματική δομή που υπάρχει στον δίσκο ύλης του αστέρα Έψιλον Ηριδανού δίσκου , καθώς και τις αλληλεπιδράσεις του με την ομάδα των πλανητών που πιθανόν να κατοικούν στο σύστημά του", γράφει ο Mαρένγκο σε ένα ενημερωτικό δελτίο σχετικά με το πρόγραμμα . ¨Το  SOFIA, με τη μοναδική του ικανότητα να συλλαμβάνει το υπέρυθρο φως στον ξηρό Στρατοσφαιρικό ουρανό, είναι ότι πιο κοντινό υπάρχει σε ….χρονομηχανή , αποκαλύπτοντας μια γεύση από το αρχαίο παρελθόν της Γης παρατηρώντας το παρόν ενός κοντινού νεαρού ήλιου¨.

-------------------------------0---------------------------

Εικόνα 1: NASA and pics-about-space.com

Εικόνα 2. Η ατμόσφαιρα της Γης αποτελείται από πολλά στρώματα. Το μεγαλύτερο μέρος της υπεριώδους ακτινοβολίας από τον ήλιο απορροφάται από το όζον της στρατόσφαιρας (στρώμα του όζοντος) που βρίσκεται σε ύψος 17-26 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. 

*Στρατοσφαιρικό ονομάζεται λόγω των μελετών που εκτελεί στην Στρατόσφαιρα της Γης.

**ΔΤ= Διαστημικό Τηλεσκόπιο

Πηγή

Πηγές υπάρχουν επίσης και στις παραπομπές του κειμένου (οι λέξεις με τα μπλε γράμματα)

         

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας.

Για διορθώσεις, απορίες, ή συμπληρώματα, γράψτε μας: gikasd63@hotmail.com

@Aratosastronomy

Συμπαντική ομορφιά !

7 Από τους πιο υπέροχους γαλαξίες που έχουμε δει ποτέ

Αυτό το ουράνιο …τριαντάφυλλο είναι στην πραγματικότητα φτιαγμένο από δύο γαλαξίες, τον UGC 1810 και τον UGC 1813. Ο UGC 1810 είναι ο γαλαξίας που βρίσκεται στην κορυφή, ενώ ο UGC 1813 είναι ο ασυνήθιστα διαμορφωμένος «μίσχος» στο κάτω μέρος. Βαρυτικές δυνάμεις ¨τράβηξαν¨ τους δύο αυτούς γαλαξίες μαζί, οι οποίοι σχημάτισαν αυτό το καταπληκτικό αντικείμενο

Εικόνα: NASA

Το αντικείμενο NGC 4038 ή όπως ονομάζεται και αλλιώς η ¨Κεραία¨ είναι ένα πανέμορφο …χάος που αποτελείται από δύο σπειροειδείς γαλαξίες. Μπορείτε να δείτε τα απομεινάρια ενός γαλαξία στο πάνω αριστερό μέρος της εικόνας , και το άλλο στο κάτω μέρος της εικόνας.

Εικόνα: NASA

Αν και μπορεί να μοιάζει με δύο γαλαξίες, το αντικείμενο του Χόαγκ (Hoag’s Object) είναι ένας γαλαξίας του ενός δακτυλίου. Είναι ένας από τους πιο σπάνιους τύπους γαλαξιών που έχουν ανακαλύψει οι επιστήμονες.

Εικόνα: NASA

Είναι εύκολο να καταλάβει κάποιος γιατί αυτός ο γαλαξίας ονομάζεται Γαλαξίας… Σομπρέρο. Ο γαλαξίας έχει διάμετρο περίπου 50.000 έτη φωτός και έχει μόλις το 30% το μέγεθος του γαλαξία μας. Η μεγάλη διόγκωση (bulge) που βλέπετε στο μέσον του γαλαξία θεωρείται ότι περιέχει μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα.

Εικόνα: NASA

Αυτός είναι ο …¨μαυρομάτης¨ γαλαξίας  ή αλλιώς M64. Αυτός ο πανέμορφος γαλαξίας έχει ένα παράξενο δακτύλιο αερίου και αστέρων που περιστρέφεται προς την αντίθετη κατεύθυνση καθώς η περισσότερη ποσότητα ύλης από ολόκληρο το γαλαξία είναι πιο κοντά στο κέντρο του. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτό το ασυνήθιστο φαινόμενο μπορεί να είναι αποτέλεσμα σύγκρουσης με έναν άλλο γαλαξία.

Εικόνα: NASA

Ο Γαλαξίας Κάρτγουιλ (Cartwheel Galaxy) μπορεί να είναι ένας από τους πιο ξεχωριστούς γαλαξίες που γνωρίζουμε. Το περίπλοκο σχήμα του είναι το αποτέλεσμα μιας μετωπικής σύγκρουσης που προκάλεσε την βίαιη εξάπλωση σκόνης και αερίου, καθώς  και το σχηματισμό του εξωτερικού δακτυλίου.

Εικόνα: NASA

Ο Μεγάλος Σπειροειδής Γαλαξίας, γνωστός επίσης και ως NGC 1232, είναι διπλάσιος από τον δικό μας επίσης σπειροειδή γαλαξία. Αυτή η σύνθετη εικόνα επισημαίνει τα παλαιότερα αστέρια με κόκκινο χρώμα κοντά στο κέντρο, και τα νεαρότερα  αστέρια με μπλε χρώμα ανάμεσα στους σπειροειδείς βραχίονες. Αυτό το όμορφο ουράνιο σώμα απέχει 100 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά μας.

Εικόνα: NASA

Πηγή

Πηγές υπάρχουν επίσης και στις παραπομπές του κειμένου (οι λέξεις με τα μπλε γράμματα)

         

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας.

Για διορθώσεις, απορίες, ή συμπληρώματα, γράψτε μας: gikasd63@hotmail.com

@Aratosastronomy