4 συναρπαστικές αλήθειες για τις Ηλιακές εκλάμψεις.

Εικόνα: ΝΑΣΑ

Γνωρίζατε ότι οι περισσότερες από τις Ηλιακές εκλάμψεις που βιώνουμε εδώ στη Γη είναι ακίνδυνες; Ωστόσο, μερικές από αυτές μπορούν να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα, ακόμα και καταστροφικά γεγονότα.

Οι Ηλιακές εκλάμψεις ορίζονται ως αυθόρμητες λάμψεις φωτεινότητας που παρατηρούνται κοντά στην επιφάνεια του Ήλιου. Επιπλέον, μπορούν επίσης να οριστούν και ως μια τεράστια έκρηξη η οποία οφείλεται σε απελευθέρωση του μαγνητικού πεδίου στο μοναδικό αστέρι του Ηλιακού μας συστήματος Τον Ήλιο.

Αν έχετε παρακολουθήσει την πρόσφατη και δημοφιλή ταινία επιστημονικής φαντασίας Maze Runner, τότε ίσως να είστε εξοικειωμένοι με τις επιπτώσεις και την καταστροφές γύρω από τις Ηλιακές εκλάμψεις. Προετοιμαστείτε λοιπόν για  4 εκπληκτικά γεγονότα σχετικά με τις Ηλιακές εκλάμψεις.

4:Εκλάμψεις τύπου Χ, Εκλάμψεις τύπου M, και Εκλάμψεις τύπου  C.

Μπορεί διαβάζοντας τον τίτλο να σκεφτήκατε ότι το άρθρο αναφέρεται ίσως σε έναν νέο ήρωα της ταινίας X-Men... Μην απογοητεύεστε, αλλά και δεν πρόκειται να διαβάσετε κάτι σχετικό με κάποιο ήρωα της…  Marvel.

Σύμφωνα με τον τρόπο που οι επιστήμονες ταξινομούν τις Ηλιακές εκλάμψεις, υπάρχουν σήμερα τρεις διαφορετικές κατηγορίες που τα μήκη κύματος ακτίνων Χ από αυτές τις Ηλιακές εκλάμψεις χωρίστηκαν σε:

Α) Τις Εκλάμψεις τύπου Χ, οι οποίες είναι τεράστιες σε μέγεθος και μπορούν να προκαλέσουν απίστευτες καταιγίδες ακτινοβολίας στην ανώτερη ατμόσφαιρα της Γης. Αυτές οι εκλάμψεις μπορούν ακόμα να προκαλέσουν ραδιοφωνικές παρεμβολές και διακοπές ρεύματος σε όλο τον κόσμο.

Εικόνα: Ι, Brocken Inaglory, CC BY-SA 3.0, https://goo.gl/b1fVA5

Β) Ο δεύτερος τύπος της ταξινόμησης είναι πιο ήσσονος σημασίας σχετικά με τις εκλάμψεις ακτινοβολίας. Αναφέρονται ως Εκλάμψεις τύπου M και συνήθως δεν προκαλούν μαζικές βλάβες στο δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας.

Γ) Ο τρίτος τύπος ταξινόμησης κύματομορφής ακτίνων Χ ονομάζεται:  Εκλάμψεις τύπου  C. Πρόκειται γενικά για μεσαίου μεγέθους εκλάμψεις και συνήθως επηρεάζουν μόνο τις πολικές περιοχές εδώ στη Γη. Είναι μία από τις πιο ήπιες και σπάνιες εκλάμψεις και δεν προκαλούν σοβαρές βλάβες στη Γη, σε σύγκριση με τις άλλες.

 3: Κίνδυνοι για τους ανθρώπους

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι ένα κύμα ακτίνων Χ, 93 εκατομμύρια μίλια μακριά μπορεί να προκαλέσει οποιαδήποτε ζημιά εδώ στη Γη, ωστόσο, οι Ηλιακές εκλάμψεις δεν είναι κάτι που μπορεί κάποιος να τα βάλει μαζί τους.

Σωματίδια υψηλής ενέργειας απελευθερώνονται όταν δημιουργούνται Ηλιακές εκλάμψεις, και είναι εξαιρετικά επικίνδυνες για τον άνθρωπο. Η Γη μας προστατεύει από τις επικίνδυνες χημικές ουσίες, αλλά λόγω της πρόσφατης αραίωσης του στρώματος του όζοντος, μερικά επιβλαβή σωματίδια ενέργειας φθάνουν στη Γη.

Αυτά τα σωματίδια που απελευθερώνονται από τις Ηλιακές εκλάμψεις μπορούν να διεισδύσουν σε ζώντα κύτταρα, και τότε η πραγματική ζημιά αρχίζει να υφίσταται.

 Εικόνα: ΝΑΣΑ

Αυτά τα σωματίδια βλάπτουν τα χρωμοσώματα και προκαλούν σοβαρά προβλήματα υγείας, όπως καρκίνο του δέρματος, οπότε να είστε προσεκτικοί και να βρίσκεστε σε επαγρύπνηση για σχετικές προειδοποιήσεις που εξαγγέλλονται από ιστότοπους που ασχολούνται με τον λεγόμενο Διαστημικό καιρό όπως ο Διεθνής Οργανισμός Ωκεανών και Ατμόσφαιρας ΝΟΟΑ. Αν αυτά τα Ηλιακά πρωτόνια έχουν συντελεστές ενέργειας μεγαλύτερους από 30 Mev, τότε είναι εξαιρετικά επικίνδυνα και θα πρέπει να ακολουθήσετε συγκεκριμένο πρωτόκολλο για να βεβαιωθείτε ότι θα αποφευχθούν πιθανές απειλές.

Ομοίως, οι Ηλιακές εκλάμψεις μπορεί να προκαλέσουν πείνα με τη μείωση των γεωργικών αποδόσεων, ποιος θα το φανταζόταν; Τέλος, τα βακτήρια και οι ιοί γίνονται ισχυρότερα και πιο ανθεκτικά στα αντιβιοτικά μετά από υψηλά επίπεδα έκθεσης στις Ηλιακές εκλάμψεις !

2:  Μια τρύπα στη μαγνητόσφαιρα

Όλοι γνωρίζουμε για την τρύπα στο όζον, αλλά ξέρατε για την τρύπα στη μαγνητόσφαιρα;

Μαγνητόσφαιρα είναι η περιοχή γύρω από τη Γη, η οποία μας προστατεύει από τις Ηλιακές εκλάμψεις (πολλοί αγνοούν την ύπαρξή της).

Η Αλληλεπίδραση της Μαγνητόσφαιρας με τα φορτισμένα σωματίδια του Ηλίου.

Εικόνα: ΝΑΣΑ

Σε πρόσφατες ανακαλύψεις, έχει ήδη καθοριστεί ότι υπάρχει μια τρύπα στη μαγνητόσφαιρα η οποία έχει αυξηθεί έως και τέσσερις φορές το μέγεθος που  θεωρούνταν ότι είχε προηγουμένως.

Οι επιθέσεις από τις Ηλιακές εκλάμψεις στον πλανήτη μας, έχουν αποδυναμώσει τις άμυνες ενάντιων τους με αποτέλεσμα να υπάρχει μία επαναλαμβανόμενη ¨ενόχληση¨ στη ζώνη του Όζοντος. Ως αποτέλεσμα τούτου, κάθε φορά που συμβαίνουν νέες Ηλιακές καταιγίδες, επιβλαβή μαγνητικά κύματα βρίσκουν εύκολη πρόσβαση στην ατμόσφαιρα της Γης.

1: Είναι πιο ισχυρές από ένα ηφαίστειο

Είναι σχεδόν αδύνατο να φανταστεί κανείς το μέγεθος της ενέργειας που απελευθερώνεται όταν μια Ηλιακή έκλαμψη λαμβάνει χώρα, ωστόσο, οι Ηλιακές εκλάμψεις απελευθερώνουν περίπου 10.000.000 φορές την ενέργεια που απελευθερώνει ένα ηφαίστειο κατά τη διάρκεια μιας ηφαιστειακής έκρηξης.

Μια ηφαιστειακή έκρηξη δεν μοιάζει με μια Ηλιακή έκλαμψη από την άποψη των επικίνδυνων σωματιδίων που απελευθερώνονται. Οι Ηλιακές εκλάμψεις απελευθερώνουν δισεκατομμύρια φορτισμένα σωματίδια που προκαλούνται από τα ισχυρά μαγνητικά πεδία του Ηλίου, ενώ τα ηφαίστεια

 Εικόνα: Oliver Spalt, CC BY 2.0, https://goo.gl/oKPXcA

Αυτά τα φορτισμένα σωματίδια έχουν τόσο υψηλό ποσοστό επιτάχυνσης της ενέργειας, που μπορούν να φτάσουν τη Γη σε λιγότερο από δύο ημέρες. Το ¨ξέσπασμα¨ αυτών των υψηλής ενέργειας σωματιδίων συμβαίνει λόγω των υψηλών θερμοκρασιών που επικρατούν στον Ήλιο (επιφανειακή θερμοκρασία=5700 ⁰Κ) , και η οποία μπορεί να φτάσει σε μεγάλο βαθμό αρκετά εκατομμύρια βαθμούς Κελσίου (στην Ηλιακή Κορώνα) .

Υπήρξε μια τέτοια ισχυρή έκρηξη ενέργειας με κατεύθυνση προς τη Γη, όπου  η Ηλιακή έκλαμψη αχρήστευσε το δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας στο Κεμπέκ το 1989. Το δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας τέθηκε εκτός λειτουργίας εξαιτίας μίας γεωμαγνητικής καταιγίδας ή αλλιώς Στεμματική εκπομπή μάζας στην ατμόσφαιρα της Γης, διαταράσσοντας σοβαρά το ηλεκτρικό σύστημα, αναστέλλοντας την λειτουργία της πόλης ακινητοποιώντας την δηλαδή στην κυριολεξία !   

Εικόνα: ΝΑΣΑ 

Κατά τη διάρκεια των περιόδων του Ηλιακού Μέγιστου , μπορεί να σημειωθούν 20 Ηλιακές εκλάμψεις την ημέρα και εκατοντάδες Ηλιακές εκλάμψεις σε μια εβδομάδα. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των Ηλιακών εκλάμψεων δεν είναι βλαβερές, αλλά κατά καιρούς μπορεί να γίνουν επικίνδυνες, και θα πρέπει να είμαστε σχετικά προσεκτικοί.

(Ορισμένες σκέψεις του αρθρογράφου) Φανταστείτε το χάος που προκαλείται από μια αιφνίδια αποσύνδεση σας στο  Διαδικτύου, ή μια διακοπή ρεύματος. Σε αυτά τα σενάρια, οι Ηλιακές εκλάμψεις μπορεί να προκαλέσουν εκτεταμένες καταστροφές που σοκάρουν. Φανταστείτε: ζωή χωρίς ίντερνετ ! ... γιατί να συνεχίζω να ζώ ακόμα; Αστειεύομαι, το διαδίκτυο έχει πάντα εφεδρικά αποθέματα ισχύος. Απλά αστειεύομαι, δεν έχω καμία ιδέα για το τι είναι το διαδίκτυο, ή τι το τροφοδοτεί.

Εικόνες από: NASA Goddard Space Flight Center – Flickr: Magnificent CME Erupts on the Sun – August 31, CC BY 2.0, https://goo.gl/6ZKy2b

Πηγές: Κεντρική

            el.wikipedia.org

            en.wikipedia.org

            http://www.noaa.gov/

            http://terrapapers.com/?p=29007

            http://www.geodifhs.com/gammaalphaiotaalpha/h4

Πηγές υπάρχουν επίσης και στις παραπομπές του κειμένου (οι λέξεις με τα μπλε γράμματα)

          

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας.

Για διορθώσεις, απορίες, ή συμπληρώματα γράψτε μας: gikasd63@hotmail.com

Αρχέγονο φως αποκαλύπτει τη δομή του Σύμπαντος

Το φως που είναι σχεδόν τόσο παλαιό όσο και το Σύμπαν, χρησιμοποιείται για την ανάπτυξη προσομοιώσεων για το πώς αναπτύχθηκαν οι πρώτοι Γαλαξίες, καθώς ειδικοί των προσομοιώσεων με υπολογιστές μπορούν πλέον να ασχοληθούν με τις εσωτερικές διεργασίες των άστρων.

Το φως, από τους μακρινούς Γαλαξίες, μπορεί να χρειαστεί πολλές χιλιετίες για να διασχίσει την απεραντοσύνη του Διαστήματος. Οι αστρονόμοι χρησιμοποιούν αυτή τη φυσική μορφή του ταξιδιού στο χρόνο για να παρατηρήσουν τις πρώτες ημέρες του Σύμπαντος.

Με την κατασκευή ιδιαίτερα ευαίσθητων δορυφόρων, είναι σε θέση να ανιχνεύσουν το αχνό φως από τους πλέον απομακρυσμένους Γαλαξίες, παρατηρώντας τους όπως ήταν όταν πρωτοσχηματίστηκαν.    

Οι αστρονόμοι μπορούν να ανιχνεύσουν ¨αχνό¨ φως από μακρινούς Γαλαξίες, και να κατανοήσουν πότε πρωτοσχηματίστηκαν . Εικόνα: «Στιγμιότυπο από την ταινία με τεχνολογία IMAX® 3D, Κρυμμένο Σύμπαν (Hidden Universe) η οποία δείχνει το Νεφέλωμα της Τρόπιδας.  Από το ESO / T. Preibisch και έχει αδειοδοτηθεί από CC BY 4.0

Για να μπορέσει να γίνει όλο αυτό ένας χάρτης του πρώιμου Σύμπαντος, οι κοσμολόγοι χρησιμοποιούν ένα φαινόμενο που είναι παρόμοιο με αυτό που ακούτε όταν ένα ασθενοφόρο απομακρύνεται με ταχύτητα μακριά σας.

Σε κοσμολογική κλίμακα, αν ένας αστρονόμος γνωρίζει την αρχική συχνότητα του φωτός από έναν Γαλαξία, τότε μπορεί να προσδιορίσει τη θέση του.

¨Λόγω της διαστολής του Σύμπαντος ... όσο αυτή η συχνότητα μετατοπίζεται προς χαμηλότερες συχνότητες, τόσο πιο μακριά βρίσκεται ο Γαλαξίας που τις εκπέμπει¨, εξηγεί ο καθηγητής Χάνς Κρίστιαν Έρικσεν (Hans Kristian Eriksen) από το Πανεπιστήμιο του Όσλο, στη Νορβηγία.

Ένα νέο πείραμα που ονομάζεται COMAP, με επικεφαλής τον Δρ Κιέραν Κλίαρυ (Kieran Cleary) του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια (California Institute of Technology), στις ΗΠΑ, χρησιμοποιεί φως από μονοξείδιο του άνθρακα, το οποίο λάμπει σε μια γνωστή αρχική συχνότητα, και μπορεί να βρεθεί σε σχετική αφθονία στους Γαλαξίες. Το πείραμα παρακολουθεί την μετατόπιση συχνότητας λόγω της διαστολής του Σύμπαντος.

Η ανάλυση αυτών των παρατηρήσεων θα έχει σαν  επικεφαλής τον Δρ ΄Ινγκαμ Γουϊχας (Ingunn Wehus) στο Πανεπιστήμιο του Όσλο.

Με τη λήψη εικόνων από ίδιους Γαλαξίες σε διαφορετικές συχνότητες φωτός, οι αστρονόμοι μπορούν να παρακολουθούν την ανάπτυξή τους.

¨Ουσιαστικά, ο στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε ένα βίντεο από νεαρούς Γαλαξίες όταν εκείνοι …μεγαλώνουν¨, εξήγησε ο καθηγητής Έρικσεν.

Κάθε ¨πλαίσιο¨ (καρέ) του βίντεο θα καλύψει μισό εκατομμύριο χρόνια, και ολόκληρο το βίντεο θα καλύψει τελικά 500 εκατομμύρια χρόνια.

Βαθύ Διάστημα

Η παραγωγή αυτών των εικόνων απαιτεί δύο παράγοντες. Εξαιρετικά ακριβείς συσκευές για την καταγραφή του αδύναμου, αρχαίου φωτός, και ισχυρών μαθηματικών προγραμμάτων, για να εξαχθούν οι εικόνες αυτές, οι οποίες επηρεάζονται από το θόρυβο του περιβάλλοντος, όπως είναι το φως από το δικό μας Γαλαξία.

Ωστόσο, αυτό είναι πλέον εφικτό καθώς τα τηλεσκόπια βαθέως Διαστήματος έχουν βελτιωθεί, και οι ερευνητές έχουν έναν πλούτο από προηγούμενες εμπειρίες εξαγωγής ασθενών σημάτων από ¨θορυβώδη¨ δεδομένα.

Μέρος αυτής της εμπειρίας προέρχεται από το χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ πρόγραμμα ¨ΑΝΙΣΟΤΡΟΠΙΚΟ ΣΥΜΠΑΝ¨ (ANISOTROPIC UNIVERSE) του Καθηγητή Έρικσεν, το οποίο έληξε το 2015.

Εικόνα:  Berkeley Lab https://flic.kr/p/bLoub6

Κατά τη διάρκεια αυτού του έργου, ανέλυσαν ένα άλλο σήμα από την Κοσμική Ακτινοβολία Υποβάθρου [Cosmic Microwave Background (CMB)] από το πρώιμο Σύμπαν. Η ιδέα ήταν να καθοριστεί εάν οι διακυμάνσεις που παρατηρούνται στην ΚΑΥ ήταν κοσμολογικές, ή παράγονται λόγω του θορύβου από το φως του δικού μας Γαλαξία, ή και ακόμα από σφάλματα οργάνων.

Στο πρόγραμμα ¨ΑΝΙΣΟΤΡΟΠΙΚΟ ΣΥΜΠΑΝ¨ , το φως από το διοξείδιο του άνθρακα θεωρείται ότι ήταν στην πραγματικότητα μια  ¨μόλυνση¨ στα δεδομένα της ΚΑΥ.

Λέγεται συχνά ότι ¨ο θόρυβος ενός ατόμου, μπορεί να υποδηλώνει την παρουσία ενός άλλου¨, δήλωσε ο καθηγητής Έρικσεν. ¨Και αυτό είναι που συμβαίνει εδώ¨.

Τα Μαθηματικά

Αυτό που στηρίζει το όλο έργο είναι τα ισχυρά μαθηματικά που μπορούν να διαχωρίσουν τα διαφορετικά είδη φωτός. Είναι επίσης τα περίπλοκα μαθηματικά εκείνα που επιτρέπουν τη παραμετροποίηση, την ¨μοντελοποίηση ¨αν θέλετε από ένα άλλο έργο, το οποίο φιλοδοξεί να προσομοιώσει το πώς η θερμότητα κινείται μέσα στα αστέρια.

Το εσωτερικό των άστρων αποτελείται από ¨κελύφη¨ αναταραχών, που εναλλάσσονται με ζώνες ηρεμίας και σταθερότητας. Κατανοώντας τον τρόπο με τον οποίο η ύλη και η θερμότητα μεταφέρονται μεταξύ των ζωνών αυτών, θα μπορούσαμε να βελτιώσουμε την κατανόηση μας για της εξέλιξη των αστέρων.

Εκτός και αν υπάρξει κάποιο πρόβλημα – τα μοντέλα των άστρων στις προσομοιώσεις είναι πολύ δύσκολο να δημιουργηθούν σε μία διάσταση, πόσο μάλλον σε τρεις. Και επί πλέον, τα μοντέλα αυτά πρέπει να προσομοιώσουν διεργασίες για πολλές εκατοντάδες ή χιλιάδες χρόνια της ζωής ενός άστρου, αλλά ακόμη και με τη χρήση υπερυπολογιστών, τα τρέχοντα αυτά μοντέλα μπορούν να αναδημιουργήσουν μόνο χρονικές περιόδους μηνών ή το πολύ ετών.

Ωστόσο, το χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ πρόγραμμα TOFU,  έχει δημιουργήσει ένα νέο εργαλείο, γνωστό ως ¨ΜΟΥΣΙΚΗ¨, το οποίο κάνει τα ρεαλιστικά τρισδιάστατα μοντέλα των άστρων πραγματικότητα.

 Η …¨ΜΟΥΣΙΚΉ¨ είναι σε θέση να το κάνει αυτό, επειδή χρησιμοποιεί έξυπνα μαθηματικά για να περιγράψει το τι συμβαίνει μέσα σε ένα αστέρι σε σημεία του διαστήματος που είναι πολύ μακριά στο χρόνο. Προηγούμενα μοντέλα μπορούσαν να περιγράψουν μόνο την τρέχουσα κατάσταση ενός αστεριού βασιζόμενα σε πολύ πρόσφατους υπολογισμούς, που τα καθιστά λιγότερο αποτελεσματικά όταν προσομοιώνονται για μεγάλο χρονικό διάστημα.     

Σήμερα, οι αστρονόμοι έχουν στη διάθεσή τους δορυφόρους, που μπορούν να ανιχνεύσουν τις εσωτερικές λειτουργίες μακρινών άστρων. Η ομάδα του TOFU συνέκρινε τα αποτελέσματα των μοντέλων τους σε αυτές τις παρατηρήσεις και διαπίστωσε ότι τα μοντέλα τους αυτά μπορούν να δώσουν μια πολυπόθητη εξήγηση για τα ληφθέντα δεδομένα.

¨Νομίζω ότι αυτό δείχνει τη δύναμη της αριθμητικής προσέγγισή μας με την ΜΟΥΣΙΚΗ, γιατί μπορεί να καλύψει μεγάλες χρονικές κλίμακες, και έτσι να ληφθούν πολλά δεδομένα ... το οποίο προηγούμενα δεν ήταν δυνατό¨, δήλωσε η κύρια ερευνήτρια του έργου καθηγήτρια ΄Ιζαμπέλ Μπαράφ (Isabelle Baraffe), του Πανεπιστημίου του Έξετερ , στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η ομάδα του TOFU θα χρησιμοποιήσει τώρα τα ¨εργαλεία¨ που διαθέτει και σε άλλες περιοχές όπου η μεταφορά της θερμότητας είναι σημαντική, όπως είναι τα καιρικά συστήματα στη Γη.

Για να το κάνουν αυτό, συνεργάζονται με την Met Office UK για τη βελτίωση των καιρικών μοντέλων τους. Εξηγώντας η Δρ. Μπαράφ δήλωσε, ¨Νομίζω ότι αυτό είναι ενδιαφέρον, διότι τώρα συντελείται πραγματικά μια διεπιστημονική δραστηριότητα, και το έργο μας θα μπορούσε επίσης να έχει αντίκτυπο και σε άλλους, πιο εφαρμοσμένους τομείς¨.

Από τον Alan Archer-Boyd

Πηγές:  horizon-magazine.eu

             el.wikipedia.org

            mn.uio.no/astro/english/research/projects/comap/

            iop.fnwi.uva.nl/grappa/anisotropies/

            astronomyisawesome.com/universe/the-age-of-the-universe/

Αρχική εικόνα: “Lambda-Cold Dark Matter, Accelerated Expansion of the Universe, Big Bang-Inflation” by Design Alex Mittelmann, Coldcreation. Licensed under CC BY-SA 3.0 via Wikimedia Commons – https://goo.gl/Q6aR1w

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας.

Για διορθώσεις, απορίες, ή συμπληρώματα γράψτε μας: gikasd63@hotmail.com

Τα κινητά μας τηλέφωνα στην υπηρεσία της Επιστήμης.

Οι αστρονόμοι προτείνουν την προοπτική αναζήτησης Γαλαξιακών, Ταχέων Εκρήξεων Ραδιοκυμάτων [Fast Radio Burst (FRB)] με το… κινητό μας τηλέφωνο.  

Καλλιτεχνική αναπαράσταση μιας Ταχείας Έκρηξης Ραδιοκυμάτων [Fast Radio Burst (FRB)]    να φθάνει στη Γη. Τα χρώματα αντιπροσωπεύουν την έκρηξη αυτή που φτάνει στη Γη σε διαφορετικά μήκη ραδιοκύματών, με τα μακρά μήκη κύματος (κόκκινο) να φθάνουν αρκετά δευτερόλεπτα μετά από τα βραχέα μήκη κύματος (μπλε). Η καθυστέρηση αυτή ονομάζεται διασπορά και συμβαίνει όταν τα ραδιοκύματα ταξιδεύουν μέσω του κοσμικού πλάσματος.

Εικόνα: Jingchuan Yu, Beijing Planetarium / NRAO

 Οι Ταχείες Εκρήξεις Ραδιοκυμάτων  είναι σύντομες ραδιοεκπομπές, που διαρκούν μόλις ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου, και των οποίων η προέλευση είναι μυστηριώδης. Λιγότερες από δύο δωδεκάδες έχουν εντοπιστεί κατά την τελευταία δεκαετία, χρησιμοποιώντας γιγαντιαία ραδιοτηλεσκόπια, όπως τον δίσκο των 1.000 ποδιών του ραδιοτηλεσκόπιου του Αρεσίμπο στο Πουέρτο Ρίκο. Από αυτούς, μόνο μία έχει επισημανθεί ότι προέρχεται από έναν Γαλαξία περίπου 3 δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά.

Οι άλλες γνωστές ΤΕΡ φαίνεται να προέρχονται από μακρινούς Γαλαξίες, αλλά δεν υπάρχει προφανής λόγος ότι, κάθε τόσο μία ΤΕΡ δεν θα συμβεί επίσης και στο δικό μας Γαλαξία . Οι αστρονόμοι προτείνουν ότι αν ¨ακουστεί δυνατά¨ κάτι τέτοιο, τότε με ένα παγκόσμιο δίκτυο κινητών τηλεφώνων ή μικρών ραδιοφωνικών δεκτών, θα μπορέσουμε να τις…¨ακούσουμε¨.

¨Η αναζήτηση για κοντινές ΤΕΡ προσφέρει μια ευκαιρία για τους ερασιτέχνες επιστήμονες (citizen scientists) να βοηθήσουν τους αστρονόμους, στην αναζήτηση και την μελέτη  ενός από τα νεότερα είδη στο…γαλαξιακό ζωολογικό κήπο¨, δηλώνει ο θεωρητικός φυσικός Άβι Λόεμπ (Avi Loeb) του Κέντρου για την Αστροφυσική του Χάρβαρντ Σμιθσόνιαν [Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics (CfA)].

Προηγούμενες ΤΕΡ ανιχνεύθηκαν σε ραδιοσυχνότητες που ταιριάζουν με αυτές που χρησιμοποιούνται από τα κινητά τηλέφωνα, τα Wi-Fi, καθώς και από παρόμοιες συσκευές. Οι καταναλωτές θα μπορούσαν δυνητικά να κατεβάσουν μια δωρεάν εφαρμογή smartphone, που θα ¨τρέχει¨ στο παρασκήνιο, και η οποία θα  παρακολουθεί τις κατάλληλες συχνότητες, και τελικά θα στέλνει δεδομένα σε μια κεντρική μονάδα επεξεργασίας.

"Μια ΤΕΡ στο Γαλαξία μας, κατ 'ουσίαν, στη δική μας αυλή, ¨σαρώνει¨ ταυτόχρονα ολόκληρο τον πλανήτη. Εάν χιλιάδες κινητά τηλέφωνα λάβουν ένα ραδιοσήμα σχεδόν ταυτόχρονα, αυτό θα ήταν ένα καλό σημάδι, και θα σήμαινε ότι έχουμε ανακαλύψει ένα πραγματικό γεγονός ", εξηγεί ο επικεφαλής συντάκτης της μελέτης αυτής Ντάν Μαόζ (Dan Maoz) του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ.

Η εύρεση μίας ΤΕΡ στον γαλαξία μας μπορεί να απαιτεί υπομονή. Με βάση τις λίγες και τις πιο απομακρυσμένες, μια  νέα ΤΕΡ μπορεί να εμφανιστεί στο Γαλαξία μία φορά κάθε 30 έως 1.500 χρόνια. Ωστόσο, δεδομένου ότι ορισμένες ΤΕΡ συνήθως εκρήγνυνται κατ 'επανάληψη, ίσως για δεκαετίες ή ακόμη και για αιώνες, θα μπορεί να υπάρχει σήμερα μια τέτοια, ενεργή στο Γαλαξία μας. Αν ναι, τότε η επιτυχία θα μπορούσε να είναι ετήσιο, η και ακόμα εβδομαδιαίο γεγονός !    

Ένα ειδικό δίκτυο εξειδικευμένων ανιχνευτών θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο χρήσιμο στην αναζήτηση για μια κοντινή ΤΕΡ. Με ένα πολύ μικρό κόστος, περίπου 10 Ευρώ, μπορεί να αγοραστεί μία συσκευή,  που να συνδέετε στη θύρα Ενιαίου Σειριακού Διαύλου (USB) ενός φορητού ή επιτραπέζιου υπολογιστή. Εάν αναπτυχθούν χιλιάδες τέτοιοι ανιχνευτές σε όλο τον κόσμο, ειδικά σε περιοχές σχετικά ¨ελεύθερές¨ από τίς γήινες ραδιοφωνικές παρεμβολές, τότε η εύρεση μιας κοντινής ΤΕΡ θα μπορούσε απλώς να είναι θέμα χρόνου.

Αυτή η εργασία έχει γίνει δεκτή για δημοσίευση στο Monthly Notices της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας και είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο.

Διαβάστε περισσότερα: Bright radio bursts probe universe's hidden matter

Περισσότερες πληροφορίες: "Searching for Giga-Jansky Fast Radio Bursts from the Milky Way with a Global Array of Low-Cost Radio Receivers," Dan Maoz & Abraham Loeb, 2017, accepted for publication in Monthly Notices of the Royal Astronomical Society arxiv.org/abs/1701.01475 

Δημοσιογραφικές αναφορές: Monthly Notices of the Royal Astronomical Society  

Χορηγεία: Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics

 Πηγές: phys.org

             physics4u.gr

             el.wikipedia.org

             arxiv.org/abs

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας.

Για διορθώσεις, απορίες, ή συμπληρώματα γράψτε μας: gikasd63@hotmail.com

Παρατηρήστε μια μαύρη τρύπα με το …τηλεσκόπιο σας.

Αστρονόμοι βρήκαν πλέον τον τρόπο να «δούμε» μια μαύρη τρύπα χρησιμοποιώντας μόνο ένα ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο

Οι μαύρες τρύπες είναι ένα από τα πιο παράξενα αντικείμενα στο σύμπαν που έχουμε συναντήσει μέχρι τώρα. Είναι σχεδόν αόρατα από τα μάτια μας. Τουλάχιστον μέχρι τώρα. Οι Αστρονόμοι έχουν χρησιμοποιήσει τηλεσκόπια ακτίνων Χ ή ακτίνωνγάμμα για να εντοπίσουν μαύρες τρύπες, αλλά μια πρόσφατη μελέτη δείχνει ότι θα μπορούσαμε να επιτύχουμε το ίδιο πράγμα με τίποτα περισσότερο από ένα κανονικό, τηλεσκόπιο 8 ιντσών. Με αυτό τον τρόπο λοιπόν θα μπορούσαμε στην πράξη ακόμα και να τοποθετήσουμε αυτές τις παρατηρήσεις εντός της …μοναρχίας της ερασιτεχνικής Αστρονομίας. Λοιπόν, πώς κάτι τέτοιο είναι εφικτό;

Καλλιτεχνική αναπαράσταση της υποθετικής μαύρης τρύπας Γαργαντούα από την ταινία Interstellar  

Μία εργασία που εκδόθηκε το περασμένο καλοκαίρι στο περιοδικό Nature από επιστήμονες του Πανεπιστήμιου του Κιότο, την διαστημική υπηρεσία JAXA, του Πανεπιστημίου της Χιροσίμα, του Ινστιτούτου τεχνολογίας του Ρότσεστερ (Rochester Institute of Technology), και του εργαστηρίου Ρίκεν (RIKEN) χρησιμοποιεί μια γειτονική μαύρη τρύπα, την V404 στον αστερισμό του Κύκνου (και την πρόσφατη παλλόμενη δραστηριότητά της ή αλλιώς ξέσπασμα ακτινοβολίας), για να διευκρινίσει πώς γίνεται κάτι τέτοιο . Ένας από τους πιο κοινούς τύπους μαύρης τρύπας ονομάζεται ¨ Διπλό σύστημα μελανών οπών ακτίνων Χ¨ (X-ray binary), οι οποίες παράγονται από ένα ¨νεκρό¨ άστρο ή από την έκρηξη Υπερκαινοφανούς (Σουπερνόβα) ενός άστρου, κοσμικά συμβάντα κατακλυσμιαίου μεγέθους , τα οποία έλκουν τα πάντα γύρω τους. Αυτό τελικά έχει σαν αποτέλεσμα την τεράστια παραγωγή ακτινοβολίας ακτίνων Χ. Οι ερευνητές ωστόσο έχουν ανακαλύψει ότι αυτό το φαινόμενο μπορεί επίσης να επιτρέψει την ¨διαρροή¨ μερικής ποσότητας φωτός χαμηλού επιπέδου:

Εδώ βλέπουμε την καταγραφή της μαύρης τρύπας V404 που δείχνει πως ακριβώς φαίνεται αυτό το ξέσπασμα της ακτινοβολίας, μέσα από το προσοφθάλμιο ενός τηλεσκοπίου.

Το βίντεο γυρίστηκε από το παρατηρητήριο του Ινστιτούτο τεχνολογίας του Ρότσεστερ  -το οποίο είναι τάξεις μεγέθους πιο ισχυρό από τα τηλεσκόπια που διαθέτει ένας ερασιτέχνης αστρονόμος. Αλλά οι επιστήμονες υπογραμμίζουν στην ερευνητική τους εργασία, ότι το μόνο που θα απαιτείται πλέον για αυτές τις παρατηρήσεις θα είναι μόνο ένα τηλεσκόπιο των …20 εκατοστών, (περίπου δηλαδή 8 ίντσες), που διαθέτει ένας απλός ερασιτέχνης Αστρονόμος.

Δεν είναι κάθε μαύρη τρύπα κατάλληλος υποψήφιος για την παρατήρηση της από τη Γη. Ο επικεφαλής συντάκτης της εργασίας Μάρικο Κιμούρα είπε στον ιστότοπο Gizmodo ότι η δυαδική μαύρη τρύπα θα πρέπει να είναι αρκετά κοντά στη Γη για να μπορεί να παρατηρηθεί με τα τηλεσκόπια μας.

Πέρα από αυτό όμως, υπάρχουν και κάποιες άλλες δυσκολίες που μπορεί να κάνει πολλές από αυτές δύσκολες στο να παρατηρηθούν…

Αυτή η ανάρτηση γράφτηκε από τον Umer Abrar. Για να επικοινωνήσετε με το συντάκτη αυτού του άρθρου, γράψτε στη ηλ. διεύθυνση :mirzavadoodulbaig@gmail.com ή προσθέστε /ακολουθήστε στο facebook:

Πηγές: physics-astronomy.com
           en.wikipedia.org

           el.wikipedia.org 

           astro.planitario.gr 

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας.

Για διορθώσεις, απορίες, ή συμπληρώματα γράψτε μας: gikasd63@hotmail.com

Το Ηλιακό νεφέλωμα.

Οι αστρονόμοι εκτιμούν ότι το Ηλιακό νεφέλωμα Διήρκεσε 3 έως 4 εκατομμύρια χρόνια.

Μελετώντας τα μαγνητικά απομεινάρια πανάρχαιων μετεωριτών, οι αστρονόμοι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το Ηλιακό νεφέλωμα - ο μεγάλος δίσκος συσσώρευσης αερίων και σκόνης που γέννησαν το Ηλιακό σύστημα - διήρκεσε περίπου 3 έως 4 εκατομμύρια χρόνια.

Περίπου 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, ένα τεράστιο νέφος αερίου Υδρογόνου και σκόνης κατέρρευσε κάτω από το ίδιο του το βάρος, δημιουργώντας τελικά έναν δίσκο που ονομάζεται  Ηλιακό νεφέλωμα. Το μεγαλύτερο μέρος από αυτό το διαστρικό υλικό συρρικνώθηκε στο κέντρο του δίσκου για να σχηματιστεί έτσι ο Ήλιος. Μέρος του υπόλοιπου αερίου και της σκόνης του νεφελώματος συμπυκνώθηκε σχηματίζοντας τους πλανήτες και το υπόλοιπο  Ηλιακό μας σύστημα.

Πρόσφατα, επιστήμονες από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) και οι συνάδελφοί τους, υπολόγισαν τη διάρκεια ζωής του Ηλιακού νεφελώματος - ένα βασικό στάδιο κατά το οποίο ένα μεγάλο μέρος της εξέλιξης του Ηλιακού συστήματος πήρε σάρκα και οστά.

Αυτή η νέα εκτίμηση δείχνει ότι οι αέριοι γίγαντες Δίας και Κρόνος θα πρέπει να έχουν σχηματιστεί μέσα στα πρώτα 4 εκατομμύρια χρόνια από το σχηματισμό του Ηλιακού συστήματος. Επιπλέον, εκείνη την περίοδο, θα πρέπει να είχαν ολοκληρώσει την ωθούμενη από την πίεση των αερίων μετανάστευση των τροχιακών τους θέσεων.

"Τόσα πολλά συνέβησαν στην απαρχή της ιστορίας του Ηλιακού συστήματος", λέει ο Benjamin Weiss, καθηγητής των επιστημών για τη Γη, την ατμόσφαιρα, και τους πλανήτες στο MIT. "Φυσικά οι πλανήτες εξελίσσονται μετά από αυτό, αλλά η μεγάλης κλίμακας δομή του Ηλιακού συστήματος εδραιώθηκε ουσιαστικά στα πρώτα 4 εκατομμύρια χρόνια."

Ο Weiss και ο μεταδιδακτορικός φοιτητής Huapei Wang του MIT, ο πρώτος συντάκτης της μελέτης, αναφέρουν τα αποτελέσματά τους στο περιοδικό Science. Οι συν-συγγραφείς τους είναι η Brynna Downey, ο Clement Suavet, και ο Roger Fu από το MIT, ο Xue-Ning Bai από το Κέντρο Αστροφυσικής του Χάρβαρντ-Σμιθσόνιαν (Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics), ο Jun Wang και ο Jiajun Wang του Εθνικού Εργαστηρίου του Μπρούκχεϊβεν (Brookhaven National Laboratory), και η Maria Zucolotto του Εθνικού Μουσείου στο Ρίο ντε Τζανέιρο (National Museum in Rio de Janeiro).

Εκπληκτικοί  καταγραφείς.

Μελετώντας τους μαγνητικούς προσανατολισμούς σε πρωτόγονα δείγματα αρχαίων μετεωριτών που σχηματίστηκαν 4,653 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, η ομάδα διαπίστωσε ότι το Ηλιακό νεφέλωμα διήρκεσε περίπου 3 έως 4 εκατομμύρια χρόνια. Αυτή είναι μια πιο ακριβής εικόνα από τις προηγούμενες εκτιμήσεις, οι οποίες τοποθετούν την ηλικία του Ηλιακού νεφελώματος κάπου μεταξύ ενός και δέκα εκατομμύριων ετών.

Η ομάδα κατέληξε στο συμπέρασμα μετά από προσεκτική εξέταση ‘’Ανγκριτών’’ (angrites), τα οποία είναι μερικά από τα παλαιότερα και πιο πρωτόγονα πλανητικά πετρωμάτα. Οι Ανγκρίτες είναι πυριγενή πετρώματα, πολλά από τα οποία πιστεύεται ότι έχουν προέλθει από ηφαιστειακή δραστηριότητα που έπεσαν πάνω στην επιφάνεια αστεροειδών κατά την πρώιμη ιστορία του Ηλιακού μας συστήματος και, στη συνέχεια, ψύχτηκαν πολύ γρήγορα, ‘’παγώνοντας’’ , εγκλωβίζοντας αν θέλετε, τις αρχικές τους ιδιότητες - συμπεριλαμβανομένης της σύνθεσής τους και της παλαιομαγνητικής τους υφής – επί τόπου.

Οι επιστήμονες είδαν τους Ανγκρίτες σαν εξαιρετικούς καταγραφείς του πρώιμου Ηλιακού συστήματος, ιδιαίτερα γιατί τα πετρώματα αυτά περιέχουν επίσης μεγάλες ποσότητες Ουρανίου, οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον ακριβή καθορισμό της ηλικίας τους.

"Οι Ανγκρίτες είναι πραγματικά εντυπωσιακοί," λέει ο Weiss. ¨Πολλοί από αυτούς μοιάζουν με πετρώματα που στο παρελθόν, θα μπορούσαν να προέλθουν από Ηφαίστεια, στη Χαβάη, που όμως ψύχτηκαν σε μια πολύ πρώιμη εποχή της Γήινης διαμόρφωσης (planetesimal)."

Ο Weiss και οι συνεργάτες του ανέλυσαν τέσσερις Ανγκρίτες που έπεσαν στη Γη σε διαφορετικούς τόπους και χρόνους.

"Ένας έπεσε στην Αργεντινή, και ανακαλύφθηκε όταν ένας αγρότης όργωνε το χωράφι του," λέει ο Weiss. "Έμοιαζε με ένα ινδικό τεχνούργημα ή με μία γαβάθα, και ο γαιοκτήμονας του αγρού αυτού το κράτησε στη κατοχή του, στο σπίτι του, για περίπου 20 χρόνια, μέχρι που τελικά αποφάσισε να το στείλει για αναλύσει, όπου προέκυψε ότι πρόκειται για ένα πραγματικά σπάνιο μετεωρίτη."

Οι άλλοι τρεις μετεωρίτες ανακαλύφθηκαν στη Βραζιλία, την Ανταρκτική και την έρημο της Σαχάρας. Και οι τέσσερις μετεωρίτες ήταν εξαιρετικοί, καλά διατηρημένοι, και δεν είχαν υποστεί καμία πρόσθετη θέρμανση ή σημαντικές αλλαγές όσον αφορά τη σύνθεση τους, από την στιγμή που πρωτοσχηματίστηκαν.

Μετρώντας μικροσκοπικές …πυξίδες.

Η ομάδα πήρε δείγματα και από τούς τέσσερις μετεωρίτες. Μετρώντας την αναλογία του Ουρανίου που κυριαρχούσε σε κάθε δείγμα, προηγούμενες μελέτες είχαν διαπιστώσει ότι οι τρεις παλαιότεροι μετεωρίτες σχηματίστηκαν πριν από περίπου 4,653 εκατομμύρια χρόνια. Οι ερευνητές στη συνέχεια μέτρησαν τα απομεινάρια της μαγνήτισης (magnetization) των πετρωμάτων, χρησιμοποιώντας ένα μαγνητόμετρο ακριβείας στο Εργαστήριο Παλαιομαγνητισμού του MIT - (MIT Paleomagnetism Laboratory).

"Τα Ηλεκτρόνια είναι μικροί μαγνήτες, όπως ο δείκτης μιας πυξίδας, και εάν ευθυγραμμιστούν ένα σωρό από αυτά τα ηλεκτρόνια μέσα σε ένα βράχο, ο βράχος αυτός γίνεται μαγνητισμένος," εξηγεί ο Weiss,. ¨Από τη στιγμή που ευθυγραμμίζονται, το οποίο μπορεί να συμβεί όταν ένας βράχος ψύχεται με την παρουσία ενός μαγνητικού πεδίου, τότε θα παραμείνουν σε αυτή τη κατάσταση (Μαγνητισμένα δηλαδή).  Αυτό είναι αυτό που χρησιμοποιούμε ως αρχεία των αρχαίων μαγνητικών πεδίων. "

Όταν οι ερευνητές τοποθέτησαν του Ανγκρίτες σε μαγνητόμετρο, παρατήρησαν πολύ λίγα απομεινάρια μαγνήτισης, υποδεικνύοντας ότι υπήρχε παρουσία πολύ μικρού μαγνητικού πεδίου, όταν σχηματίστηκαν.

Η ομάδα προχώρησε ένα βήμα παραπέρα και προσπάθησε να ανακατασκευάσει το μαγνητικό πεδίο που θα προκαλούσε την ευθυγράμμιση ή όχι των Ηλεκτρονίων μέσα στους των βράχους. Για να γίνει αυτό, θέρμαναν τα δείγματα σε υψηλή θερμοκρασία, και στη συνέχεια, τα έψυξαν και πάλι σε ένα εργαστήριο ελεγχόμενου μαγνητικού πεδίου.

¨Μπορούμε να κρατήσουμε μειωμένο το πεδίο του εργαστηρίου και μπορούμε να αναπαράγουμε ό, τι είναι μέσα στο δείγμα," λέει ο Weiss. ¨Ανακαλύψαμε ότι μόνο πολύ ασθενή εργαστηριακά πεδία ¨επιτρέπεται¨ να εισέλθουν στα δείγματα, με δεδομένο το πόσο λίγο απομεινάρι μαγνήτισης βρίσκεται σε αυτούς τους τρεις Ανγκρίτες.¨

Συγκεκριμένα, η ομάδα διαπίστωσε ότι τα απομεινάρια μαγνήτισης των Ανγκριτών , θα μπορούσαν να έχουν παραχθεί από ένα εξαιρετικά ασθενές μαγνητικό πεδίο που δεν υπερβαίνει το 0,6 μικροτέσλα (microteslas), 4,653 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, ή, περίπου 4 εκατομμύρια χρόνια μετά την δημιουργία του Ηλιακού συστήματος.

Το 2014, η ομάδα του Weiss ανάλυσε και άλλους αρχαίους μετεωρίτες που σχηματίστηκαν μέσα στα πρώτα 2 έως 3 εκατομμύρια χρόνια του Ηλιακού συστήματος, καθώς και βρήκαν στοιχεία ενός μαγνητικού πεδίου που ήταν περίπου 10-100 φορές πιο ισχυρό - περίπου 5-50 μικροτέσλα.

"Έχει προβλεφθεί ότι μόλις το μαγνητικό πεδίο μειώνεται από έναν συντελεστή 10-100 στο εσωτερικό του Ηλιακού συστήματος, το οποίο παρατηρούμε τώρα, το Ηλιακό νεφέλωμα εξαφανίζεται πολύ γρήγορα, μέσα σε 100.000 χρόνια¨, λέει ο Weiss. "Έτσι, ακόμη και αν το Ηλιακό νεφέλωμα δεν είχε εξαφανιστεί πριν από 4.000.000 χρόνια, ήταν ουσιαστικά προς την …έξοδό του."

Οι πλανήτες ευθυγραμμίζονται

Η νέα εκτίμηση των ερευνητών είναι πολύ πιο ακριβής από τις προηγούμενες εκτιμήσεις, που βασίστηκαν σε παρατηρήσεις μακρινών άστρων.

¨Και επί πλέον, ο Παλαιομαγνητισμός (paleomagnetism) των Ανγκριτών, περιόρισε τη διάρκεια ζωής του δικού μας Ηλιακού νεφελώματος, ενώ αστρονομικές παρατηρήσεις, προφανώς, μέτρησαν άλλα μακρινά Ηλιακά συστήματα, ¨ προσθέτει ο Wang. "Το δεδομένο είναι ότι η ζωή του Ηλιακού νεφελώματος επηρεάζει κρίσιμα τις τελικές θέσεις του Δία και του Κρόνου, και επηρεάζει επίσης το μετέπειτα σχηματισμό της Γης, του σπιτιού μας, καθώς και το σχηματισμό των άλλων γήινων πλανητών."

Τώρα που οι επιστήμονες έχουν μια καλύτερη ιδέα για το πόσο καιρό επέζησε το Ηλιακό νεφέλωμα, μπορούν να περιορίσουν τις παραμέτρους για το πώς σχηματίστηκαν γίγαντες πλανήτες, όπως ο Δίας και ο Κρόνος .Οι γιγάντιοι πλανήτες αποτελούνται κυρίως από αέριο και πάγο, ενώ υπάρχουν δύο επικρατούσες υποθέσεις για το πώς όλο αυτό το υλικό συγκεντρώθηκε σχηματίζοντας έναν πλανήτη. Η μία δείχνει ότι οι γιγαντιαίοι πλανήτες σχηματίζονται από τη βαρυτική κατάρρευση πυκνού αερίου, όπως έγινε και με τον Ήλιο. Η άλλη προτείνει ότι οι Γίγαντες αυτοί δημιουργήθηκαν από μια διαδικασία που είχε δύο στάδια, και που ονομάζεται : Προσαύξηση Πυρήνα, στην οποία κομμάτια υλικού έσπασαν και ενώθηκαν για να σχηματίσουν μεγαλύτερα βραχώδη, παγωμένα σώματα. Μόλις αυτά τα σώματα έγιναν αρκετά ογκώδη, θα μπορούσαν να έχουν δημιουργήσει μια βαρυτική δύναμη που προσέλκυσε τεράστια ποσά αερίου, και που τελικά σχημάτισαν ένα γιγάντιο πλανήτη.

Σύμφωνα με προηγούμενες προβλέψεις, γιγάντιοι πλανήτες που σχηματίστηκαν μέσω της βαρυτικής κατάρρευσης αερίου θα πρέπει να συμπληρώσουν τον σχηματισμό τους μέσα σε 100 χιλιάδες χρόνια. Η διαδικασία της προσαύξησης πυρήνα, σε αντίθεση, πιστεύεται τυπικά ότι διαρκεί πολύ περισσότερο, και φτάνει να έχει μεγέθη της τάξεως του ενός έως αρκετών εκατομμύριων ετών. Ο Weiss λέει ότι εάν το Ηλιακό νεφέλωμα υπήρχε περίπου τα πρώτα 4 εκατομμύρια χρόνια από το σχηματισμό του Ηλιακού συστήματος, αυτό θα έδινε στήριξη στο σενάριο :προσαύξηση πυρήνα, το οποίο γενικά ευνοείται μεταξύ των επιστημόνων.

"Οι γίγαντες αερίου πρέπει να έχουν σχηματιστεί 4 εκατομμύρια χρόνια μετά το σχηματισμό του Ηλιακού συστήματος", λέει ο Weiss. "Οι πλανήτες κινούνταν σε όλη αυτό το χώρο, μέσα και έξω, σε μεγάλες αποστάσεις, και όλη αυτή η κίνηση πιστεύεται ότι καθοδηγούνταν από δυνάμεις βαρύτητας προερχόμενες από το αέριο. Εμείς λέμε ότι όλα αυτά συνέβησαν στα πρώτα 4 εκατομμύρια χρόνια. "

Η έρευνα αυτή χρηματοδοτήθηκε εν μέρει από τη NAΣA και μια γενναιόδωρη δωρεά από τον Thomas J. Peterson, Jr.

Δημοσίευση : Huapei Wang, et al., “Lifetime of the solar nebula constrained by meteorite paleomagnetism,” Science 10 Feb 2017: Vol. 355, Issue 6325, pp. 623-627; DOI: 10.1126/science.aaf5043

Πηγές: Jennifer Chu, ειδήσεις του MIT

             scitechdaily.com/astronomers

            el.wikipedia.org

            en.wikipedia.org

           

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας.

Για διορθώσεις, απορίες, ή συμπληρώματα γράψτε μας: gikasd63@hotmail.com