Τρίτη 17 Μαΐου 2016

40 Χάρτες που εξηγούν το διάστημα. - ΜΕΡΟΣ Α'

Από τον Joseph Stromberg  




Το διάστημα, είναι κάτι πολύ δύσκολο για εμάς να το κατανοήσουμε. Είναι μεγαλύτερο, κατά πολλές τάξεις μεγέθους, από οτιδήποτε έχουμε ποτέ βιώσει από την προσωπική μας εμπειρία, και περιλαμβάνει διαδικασίες που εκτυλίσσονται στη διάρκεια δισεκατομμυρίων ετών. Ένα πράγμα που μπορεί να μας βοηθήσει να δούμε καλύτερα το διάστημα είναι οι χάρτες και τα γραφικά. Εικόνες και παραστάσεις που αιχμαλωτίζουν την ποικιλομορφία, την παραδοξότητα, και, πάνω από όλα, την απεραντοσύνη του σύμπαντος που μας περιβάλει.



  1. 1.
    Αυτό είναι το Ηλιακό μας σύστημα, το γνωστό σε όλους ''σύμπλεγμα'' στο οποίο υπάρχει ένα αστέρι, οκτώ πλανήτες, μια ζώνη αστεροειδών (μεταξύ Άρη και Δία), και ένα σωρό φεγγάρια, κομήτες, και μικροσκοπικά κομμάτια και συντρίμμια από διάφορες συγκρούσεις και διεργασίες . Αυτός ο όμορφος χάρτης από το National Geographic παρουσιάζει όλη την ιστορία μας για την εξερεύνηση αυτού του συμπλέγματος, τις επανδρωμένες προσγειώσεις μας στο φεγγάρι, τους ανιχνευτές μας στην Αφροδίτη, ο Άρης, οι αστεροειδείς και οι κομήτες, τις τροχιακές αποστολές μας γύρω από τον Ήλιο, το Κρόνο, τον Ερμή, τον Δία , και τις διελεύσεις μας από τον Ουρανού και του Ποσειδώνα. Αλλά, με χάρτες όπως αυτούς, υπάρχει πάντα ένας σημαντικός περιοριστικός παράγοντας που πρέπει να θυμάστε ...

  2. 2.
    Το Ηλιακό σύστημα είναι ως επί το πλείστο… άδειος χώρος.

    ... Οι χάρτες του ηλιακού συστήματος δεν είναι σχεδόν ποτέ σε κλίμακα. Στην πραγματικότητα, το Ηλιακό μας σύστημα είναι ένα τεράστιος, άδειος χώρος, που μέσα του υπάρχουν ένα αστέρι, μερικοί βαλμένοι σε σειρά μικροσκοπικοί πλανήτες με τεράστια, πραγματικά τεράστια κενά μεταξύ τους. Αν έχετε κάποιο τρόπο ταξιδέψει πάνω τους με την ταχύτητα του φωτός, θα μπορούσατε κάλλιστα να μη τους αντιληφθείτε καθόλου, και απλά να δείτε ένα λαμπερό Ήλιο που περιβάλλεται από ….τίποτα. Ο ιστότοπος του Josh
    Worth: Αν η Σελήνη ήταν μόνο 1 Pixel είναι ο καλύτερος τρόπος για να δείτε πόσο πραγματικά άδειο είναι το ηλιακό σύστημα

  3. 3.
    Είναι εκπληκτικό το πόσο  μακριά από τη Γη είναι η Σελήνη.

    Σε σύγκριση με τη συνολική απεραντοσύνη του διαστήματος, το φεγγάρι είναι πολύ κοντά σε μας. Είναι ακριβώς 384.402 χιλιόμετρα (238.856 μίλια) μακριά. Αλλά σε σύγκριση με την καθημερινή μας εμπειρία, τα πάντα στο διάστημα είναι πραγματικά, μα πραγματικά πολύ μακριά. Στο ‘’χάσμα’’ ανάμεσα σε εμάς και το φεγγάρι, θα μπορούσατε να βάλετε τους υπόλοιπους επτά πλανήτες, και να περισσέψει και λίγος χώρος ! Συμπεριλαμβανομένου του Κρόνου και του Δία, που είναι περίπου 9 και 11 φορές πιο μεγάλοι από τη Γη, αντίστοιχα.

  4.   4.

    Ο Ήλιος είναι απλά….Τεράστιος
    Μπορεί να μην σας κάνει τόσο μεγάλη έκπληξη, ότι δηλαδή ο Ήλιος είναι πραγματικά μεγάλος. Αλλά σε αυτή την εικόνα, μέρος μιας μεγάλης σειράς εικόνων μεγεθών  αστρονομικών αντικειμένων από τον John Brady, υπογραμμίζεται το πόσο τεράστιος σε κλίμακα είναι, γεγονός που δείχνει απλά πολύ δύσκολο για τα ‘’μικροκαμωμένα’’ ανθρώπινα μυαλά μας να κατανοήσουμε.  Σκεφτόμαστε τη Γη σαν ένα μεγάλο μέρος. Πετώντας γύρω από τον ισημερινό μέσα σε ένα αεροσκάφος τύπου 747 με μέγιστη ταχύτητα, η πτήση μας  θα διαρκέσει περίπου 42 ώρες.... Πετώντας όμως γύρω από τον Ήλιο με την ίδια ταχύτητα, το ταξίδι μας θα διαρκέσει περίπου έξι μήνες !


  5. Η Γη.

  6. 5.
    Οι Ηνωμένες Πολιτείες, τη νύχτα

    Έχουμε εκτοξεύσει χιλιάδες δορυφόρους για να μάθουμε για ένα μέρος που  οι περισσότεροι άνθρωποι δεν λαμβάνουν και τόσο υπόψιν τους…το «Διάστημα» . Εικόνες της Γης από το διάστημα έχουν δώσει στοιχεία σχετικά με τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, τα μέχρι πριν άγνωστα βουνά στον πυθμένα της θάλασσας, και την αποψίλωση των δασών στον Αμαζόνιο. Αυτή η σύνθετη εικόνα, που αποτελείται από φωτογραφίες που ελήφθησαν από δορυφόρους της NASA και της NOAA, δείχνουν την αξιοσημείωτη επίδραση του τεχνητού φωτός σε όλες τις ΗΠΑ τη νύχτα. Κοιτάζοντας αποκλειστικά σε αυτές τις άμορφες μάζες και τις ραβδώσεις της φωτορύπανσης, μπορείτε να υπολογίσετε τη θέση των πόλεων, των προαστίων, ακόμη και διακρατικές εθνικές οδούς.

  7.  6.


    556 αστεροειδείς έχουν χτυπήσει την ατμόσφαιρα της Γης

    Συχνά κάθε τόσο, ένα μικρό κομμάτι του Διαστήματος πέφτει από τον ουρανό και μας χτυπά. Αυτός ο χάρτης δείχνει 556 μικρούς αστεροειδείς που έχουν αναφλεγεί στην ατμόσφαιρα της Γης κατά τη διάρκεια περίπου δύο δεκαετιών. Οι περισσότεροι από αυτούς αποσυντεθήκαν ακίνδυνα, αλλά ένας από αυτούς εξερράγη πάνω από την πόλη Chelyabinsk, στη Ρωσία, το 2013, σπάζοντας χιλιάδες παράθυρα και προκαλώντας τραυματισμούς. Οι πιθανότητες ενός ακόμα πιο καταστροφικού χτυπήματος από αστεροειδή εναντίον μας είναι λίγες, αλλά αυτό συμβαίνει από καιρό σε καιρό - και πολλοί ειδικοί λένε ότι δεν κάνουμε αρκετά για να παρακολουθούμε* και να εμποδίζουμε τέτοιου είδους περιστατικά.
    ΣτΜ: Τα ουράνια αυτά σώματα για να γίνουν ορατά θα πρέπει να φωτίζονται από τον Ήλιο όταν κατευθύνονται προς την Γη. Σε αντίθετη περίπτωση δεν γίνονται ορατοί πάρα μόνο από μερικά λεπτά έως μερικές ώρες αφότου εισέλθουν στην ατμόσφαιρα μας. 
  8.  7.

    Υπάρχουν 300.000 κομμάτια διαστημικών σκουπιδιών

    Έχουμε αφήσει αρκετά μολυσμένο το διάστημα, μετά από δεκαετίες χρήσης του για την επικοινωνία και την άμυνα. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν σήμερα 300.000 κομμάτια διαστημικών σκουπιδιών μήκους από ένα εκατοστό ή και μεγαλύτερα σε τροχιά γύρω από τη Γη. Μερικά απενεργοποιούνται αλλά παραμένουν εκεί , παλαιοί δορυφόροι με ηλικία δεκαετιών, όμως τα περισσότερα είναι μεταλλικά θραύσματα. Το απομεινάρια πυραύλων που εξερράγησαν μετά τη χρήση τους, ή δορυφόροι που συγκρούστηκαν. Οι ειδικοί ανησυχούν ότι τα αυξανόμενα επίπεδα διαστημικών σκουπιδιών θα μπορούσαν να κάνουν κάποιες τροχιές δύσκολες ή αδύνατες για χρήση, και οι διαστημικές υπηρεσίες απαιτούν από τους χειριστές δορυφόρων να είναι πιο προσεκτικοί με τον εξοπλισμό τους όταν παροπλιστούν.

  9. Ιστορία του Διαστήματος.

  10.  8.

    Ο πρώτος χάρτης του Άρη

    Οι άνθρωποι έχουν περιέργεια για το Διάστημα από πάρα πολύ παλιά. Χρόνια πριν, πίσω στο 1659, ο Ολλανδός αστρονόμος Christiaan Huygens σχεδίασε αυτά τα τραχιάσκίτσα του Άρη, που πιστεύεται ότι είναι ο πρώτος χάρτης ενός άλλου πλανήτη. Χρησιμοποιώντας ένα πρωτόγονο τηλεσκόπιο δικής του εφεύρεσης, εντόπισε τα χαρακτηριστικά της επιφάνειας του Άρη καθώς και ένα κάλυμμά πάγου στους πόλους του πλανήτη. Επίσης χρησιμοποίησε τους χάρτες αυτούς για τον υπολογισμό της ταχύτητας περιστροφής του Άρη με εντυπωσιακή ακρίβεια. Περίπου την ίδια εποχή, ο Huygens ανακάλυψε ακόμα δαχτυλίδια και φεγγάρια γύρω από τον Κρόνο. Λίγες δεκαετίες μετά ο Galileo Galilei ανακάλυψε τα φεγγάρια του Δία και τις Ηλιακές κηλίδες.
  11.  9.

    Η πρώτη φωτογραφία που τραβήχτηκε ποτέ από το διάστημα

    Η διαστημική εποχή θεωρείται συνήθως ότι ξεκίνησε το 1957, όταν η Σοβιετική Ένωση εκτόξευσε τη Διαστημοσυσκευή Σπούτνικ. Αλλά θα μπορούσε να επικρατήσει ή αντίληψη ότι άρχισε πραγματικά κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Γερμανικοί πύραυλοι V-2 έγιναν το πρώτο αντικείμενο που στάλθηκε από τον άνθρωπο στο διάστημα. Στη συνέχεια, ο στρατός των ΗΠΑ ανέλαβε το πυραυλικό πρόγραμμα, και το 1946, μηχανικοί στο White Sands Missile Range στο Νέο Μεξικό τοποθέτησαν μια κινηματογραφική μηχανή των 35 mm σε ένα από αυτούς τους πυραύλους. Ο ίδιος ο πύραυλος καταστράφηκε κατά την επιστροφή του στη Γη, αλλά ένα ρολό φιλμ διασώθηκε μέσα σε ένα μεταλλικό δοχείο από χάλυβα, που αν και με πολύ ‘’κόκκο’’,  δείχνει μια εκπληκτική θέα από ύψος 65 μιλίων πάνω από την Γήινη επιφάνεια, λίγο πάνω από το όριο των 62 μιλίων που έως τότε θεωρούταν ότι οριοθετούσε το διάστημα.
  12.  10.

    Πώς ο Ψυχρός Πόλεμος ‘’πυροδότησε’’ την εξερεύνηση του διαστήματος

    Η εποχή της εξερεύνησης του διαστήματος άρχισε το 1957 με την εκτόξευση του Sputnik,  μια μπάλα σαν και αυτή που χρησιμοποιούμε στην παραλία. Με βάρος 83.46 κιλών (184 λίβρες) το μεγάλο αυτό ‘’κομμάτι’’ μετάλλου θα μπορούσε να στείλει ραδιοσήματα πίσω στη Γη. Το θέμα πήρε στρατιωτικό χαρακτήρα από τους Αμερικανούς ηγέτες, και κατά τις επόμενες δεκαετίες, ο ανταγωνισμός μεταξύ των δύο αντιπάλων επιταχύνει δραματικά την εξερεύνηση του διαστήματος. Στο απόγειο της κούρσας για την κατάκτηση του Διαστήματος, οι ΗΠΑ δαπάνησαν τουλάχιστον 4 τοις εκατό του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού για τη NASA. Αλλά, όταν αργότερα οι ΗΠΑ κέρδισαν την ΕΣΣΔ στη κατάκτηση της Σελήνης το 1969, οι πολιτικές εντάσεις μεταξύ των δύο χωρών άρχισαν να υποχωρούν. Ο Διαστημικός αγώνας μετετράπηκε σε συνεταιρισμό το 1975, με την σύνδεση του σκάφους της NASA ‘’Απόλλων’’ με μια Σοβιετική κάψουλα τύπου Soyuz σε τροχιά γύρω από τη Γη.
  13. 11.
    Ο πρώτος θρίαμβος της Αμερικής στο διάστημα

    Τον Φεβρουάριο του 1962, όταν με την πρόοδο της ΕΣΣΔ στις επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις η NASA προσπαθούσε μανιωδώς να καλύψει τη διαφορά, ο John Glenn έγινε ο πρώτος Αμερικανός για να ολοκλήρωσε μια πλήρη τροχιά γύρω από τη Γη . Συμπλήρωσε ακόμα τρεις περιφορές γύρω από τη Γη, ενώ ήταν ‘’στριμωγμένος’’ σε μια κάψουλα τύπου Mercury για σχεδόν πέντε ώρες. Η πτήση είχε θεωρηθεί ως ένα σημαντικό βήμα για τη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ, και ο Rand McNally εξέδωσε αυτό τον αναμνηστικό χάρτη αργότερα στη σχετική γιορτή που έγινε . Είναι πιθανό ότι η NASA απέφευγε σκόπιμα να περνά πάνω από την ΕΣΣΔ κατά τη διάρκεια της πτήσης, για να εξαλειφθεί ο κίνδυνος προσγείωσης του Glenn σε σοβιετικά ελεγχόμενο έδαφος, όπως ακριβώς είχε αποφευχθεί ο ίδιος κίνδυνος στη πρώτη πτήση σε τροχιά γύρω από τη Γη του κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν.

  14.  12.

    Οι τέσσερις φάσεις της ιστορίας των επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων της NASA.

    Από το την ίδρυσή της το 1958, η NASA έχει περάσει από τέσσερις κύριες φάσεις στις επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις. Πρώτον, υπήρξε ο πύραυλος τύπου Mercury, μια αποστολή που θα βάλει έναν άνθρωπο σε τροχιά γύρω από τη Γη και θα τον επιστρέψει με ασφάλεια το συντομότερο δυνατόν, με τις ελπίδες σαν ορόσημο να κερδηθεί η ΕΣΣΔ . Κατόπιν, υπήρξε ο πύραυλος τύπου Gemini, μια σειρά εκτοξεύσεων που βάζουν ένα ζευγάρι αστροναυτών σε τροχιά για αρκετές ημέρες, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για μια Σεληνιακή αποστολή. Ακολούθησε το πρόγραμμα ‘’Απόλλων’’, το οποίο έστειλε με επιτυχία αστροναύτες στο φεγγάρι, τελειώνοντας έτσι αποτελεσματικά την διαστημική κούρσα. Τέλος, μετά από μια σύντομη περίοδο ‘’ξηρασίας’’ στις επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις ήρθε το Διαστημικό Λεωφορείο. Μια σειρά επαναχρησιμοποιήσιμων διαστημικών αεροσκαφών που σημείωσε 135 εκτοξεύσεις πριν τερματιστεί το 2011.

  15.  13.

    Οι περισσότερες διαστημικές εκτοξεύσεις ήταν με στρατιωτικούς δορυφόρους

    Η ιστορία του Διαστήματος αναφέρεται ως επί το πλείστο με όρους ανθρώπινων πτήσεων ή με την  εξερεύνηση μη επανδρωμένων αποστολών σε μακρινούς πλανήτες. Αλλά οι περισσότερες εκτοξεύσεις έχουν στρατιωτικούς δορυφόρους, που στέλνονται επάνω σε τροχιά για να φωτογραφίζουν την Γη, καθώς και για να κάνουν δυνατή την επικοινωνία σε μεγάλες αποστάσεις, ή να βοηθήσουν την πλοήγηση των οχημάτων. Ο τεράστιος αριθμός των στρατιωτικών δορυφορικών εκτοξεύσεων της ΕΣΣΔ, ξεκινά τις δεκαετίες του 1970 και του '80 οφείλεται στο γεγονός ότι η σοβιετικοί δορυφόροι είχαν μικρότερη διάρκεια ζωής από τους Αμερικανικούς, και η ‘’έκρηξη’’ στις εμπορικές εκτοξεύσεις δορυφόρων στις ΗΠΑ το 1990 ήταν σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα των νέων νόμων που οδήγησαν τη NASA να μισθώνει ιδιωτικές εταιρείες να εκτοξεύουν ‘’ωφέλιμα φορτία’’ προς το διάστημα όταν αυτό ήταν απαραίτητο.
  16.  14.

    Δορυφόροι έχουν μπει σε τροχιά από 15 χώρες, και από μία ωκεάνια εξέδρα γεώτρησης πετρελαίου.


    Είκοσι-έξι διαφορετικά ''διαστημικά λιμάνια'' σε 15 χώρες έχουν εκτοξεύσει με επιτυχία δορυφόρους σε τροχιά γύρω από τη Γη. Οι περισσότερες εκτοξεύσεις ήταν σε τέσσερα Διαστημικά  κέντρα στις ΗΠΑ, και τη Ρωσία. Την Βάση Πολεμικής Αεροπορίας στο Vandenburg, το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι, το κοσμοδρόμιο Μπαϊκονούρ και Πλεσέτσκ στο Μπαϊκονούρ. Επίσης δεκάδες δορυφόροι έχουν ακόμα εκτοξευτεί από την Ιαπωνία, την Κίνα, την Ινδία και τη Γαλλική Γουιάνα, εκεί όπου είναι το ‘’σπίτι’’ ενός διαστημικού ‘’λιμανιού’’, το οποίο χρησιμοποιείται από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA). Οι δορυφόροι έχουν ήδη εκτοξευτεί από την ‘’Οδύσσεια’’, μια πρώην εξέδρα γεώτρησης πετρελαίου που μετατράπηκε σε ιδιόκτητη κινητή πλατφόρμα εκτόξευσης στον Ειρηνικό ωκεανό, καθώς και από τα υποβρύχια τύπου Delta της Ρωσίας, και από τα ειδικά σχεδιασμένα αεροσκάφη τύπου Stargazer της εταιρείας τροχιακής επιστήμης (Orbital Science Corporations ), που μπορούν να εκτοξεύσουν εν κινήσει, δορυφόρους που βρίσκονται τοποθετημένοι επάνω σε  πυραύλους.

  17.  15.

    Πολίτες από 38 χώρες έχουν επισκεφθεί το διάστημα

    Μόνο τρεις χώρες, οι ΗΠΑ, η ΕΣΣΔ / Ρωσία και η Κίνα, έχουν στείλει ανθρώπους στο διάστημα. Αλλά όμως και πολίτες από 38 χώρες έχουν ταξιδέψει εκεί ‘’πάνω’’, χάρη στις Αμερικανικές ή Ρωσικές αποστολές που μετέφεραν διεθνείς συμμετέχοντες. Στη δεκαετία του 1970 και του '80, η ΕΣΣΔ μετέφερε πολίτες από εννέα διαφορετικά κομμουνιστικά κράτη βάζοντάς τους σε τροχιά γύρω από τη Γη, με διάφορες πτήσεις, του διαστημικού σκάφος Soyuz. Στη δεκαετία του 1980 και του '90, η NASA άρχισε να κάνει το ίδιο και με τις αποστολές του Διαστημικού Λεωφορείου. Το 2003, η Κίνα πέτυχε την πρώτη της επανδρωμένη πτήση, και από το 2001, η Ρωσία μετέφερε επτά (πολύ πλούσιους) ιδιώτες στο διαστημικό σταθμό, πληρώνοντας σεβαστά ποσά για να ονομαστούν έτσι ‘’τουρίστες του διαστήματος’’, συμπεριλαμβανομένων και του πρώτου Νοτιοαφρικάνου και Ιρανού πολίτη  στο Διάστημα.



  18. Η Σελήνη

  19.  16.

    Το φεγγάρι είναι μικρότερο από όσο νομίζετε

    Ίσως επειδή είναι τόσο κοντά μας, και κατά συνέπεια τόσο μεγάλο στον ουρανό τη νύχτα,  το φεγγάρι μας είναι ίσως η κύρια εξαίρεση στον κανόνα ότι τα πάντα στο διάστημα είναι μεγαλύτερα από όσο νομίζετε. Αυτή η σύγκριση των ηπειρωτικών Ηνωμένων Πολιτειών και της σελήνης δείχνει ότι στην πραγματικότητα είναι αρκετά μικρό. Εάν προσθέσετε και την Χαβάη, οι ΗΠΑ θα ‘’τυλίξουν’’ από περισσότερο από το 70 τοις εκατό της περιφέρειας του φεγγαριού.
  20.  17.

    Το φεγγάρι έχει βουνά ψηλότερα από το Έβερεστ

    Παρά το σχετικά μικρό του μέγεθος το φεγγάρι, έχει μερικά πραγματικά γιγαντιαία χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένων βουνών που είναι ψηλότερο από το Έβερεστ και χαράδρες που είναι σχεδόν τόσο βαθιές όσο η Τάφρος των Μαριανών. Ο κύριος λόγος που το φεγγάρι έχει τόσο ανώμαλη επιφάνεια είναι επειδή δεν έχει τρεχούμενο νερό, όπως στην Γη το οποίο συνεχώς σμιλεύει σχεδόν κάθε χαρακτηριστικό γνώρισμα της επιφάνειας της . Αυτό σημαίνει ότι κάθε κρατήρας που δημιουργήθηκε από έναν αστεροειδή ή κάποια άλλη σύγκρουση, παραμένει εκεί για ένα εξαιρετικά μεγάλο χρονικό διάστημα. Ακόμα και τα ίχνη από τις πατημασιές που άφησαν οι αστροναύτες του Απόλλων στις δεκαετίες του 1960 και του '70 είναι ακόμα ορατά.

  21.  18.

    Η περιοχή προσεδάφισης του Απόλλων 11 είχε το μέγεθος ενός γηπέδου μπέιζμπολ.

    Οι αποστολές Απόλλων προσσελήνωσαν τον άνθρωπο στο φεγγάρι έξι φορές. Αλλά η αλήθεια είναι ότι το θέμα φεγγάρι είναι ακόμα προς εξερεύνηση. Ο χάρτης αυτός - που δείχνει την περιοχή προσεδάφισης του Απόλλων 11 επάνω σε ένα γήπεδο του μπέιζμπολ - δείχνει πόσο λίγο από το φεγγάρι έχουμε δει από πρώτο χέρι. Οι αποστολές Απόλλων, είχαν ανθρώπους στην επιφάνεια της Σελήνης συνολικά, λιγότερο από 13 ημέρες. Από το τέλος του προγράμματος Απόλλων, περικοπές του προϋπολογισμού και αλλαγές των πολιτικών προτεραιοτήτων έχουν σταματήσει τη NASA από την αποστολή επανδρωμένων αποστολών στο φεγγάρι, ή οπουδήποτε αλλού πέρα από την τροχιά της Γης.

  22. Ο Άρης

  23.  19.

    Στείλαμε 9 διαστημικά οχήματα (ρόβερ) στον Άρη.

    Οι πρώτες μη επανδρωμένες αποστολές στον Άρη απέτυχαν, με υποτυπώδεις ρουκέτες ως επί το πλείστο να εκρήγνυται αμέσως μετά την εκτόξευση. Αλλά το 1964, η Διαστημοσυσκευή της NASA Mariner 4 περνώντας πάνω από τον Άρη, έστειλε πίσω στη Γη ασπρόμαυρες ‘’κοκκώδεις’’ εικόνες - οι πρώτες φωτογραφίες ενός εξωγήινου κόσμου, που οι άνθρωποι είχαν δει ποτέ. Από αυτά τα χρόνια και μετά, η NASA, η ΕΣΣΔ, και άλλοι διαστημικοί οργανισμοί έχουν θέσει με επιτυχία εννέα ανιχνευτές σε τροχιά και επτά ρόβερ στην επιφάνεια, στέλνοντας στη Γη ‘’τόνους’’ δεδομένων σχετικά με τη σύνθεση του πλανήτη, την ατμόσφαιρα, και το παγωμένο νερό. Δείτε τη διαδραστική εκδοχή αυτού του χάρτη του National Geographic για να μάθετε περισσότερα για κάθε μία από τις αποστολές αυτές.
     
  24. 20.
    To ηφαίστειο «Όλυμπος» στον Άρη είναι σχεδόν τόσο μεγάλο όσο η Γαλλία.

    Ο Άρης έχει γιγάντια ηφαίστεια. Για να σας δώσω μια ιδέα, αυτός ο χάρτης δείχνει το όρος ''Όλυμπος''  - το ψηλότερο βουνό στον Άρη και το δεύτερο σε ύψος στο ηλιακό μας σύστημα - επάνω σε έναν χάρτη της Γαλλίας.O  Όλυμπος είναι σχεδόν τρεις φορές το ύψος του Έβερεστ. Είναι και άλλα ηφαίστεια στον Άρη που είναι τόσο μεγάλα για μερικούς λόγους: Η λάβα πιθανό να εκρήγνυται πολύ έντονα. Η επιφάνεια του Άρη δεν κινείται γιατί δεν υπάρχει το φαινόμενο των τεκτονικών πλακών όπως στη Γη,(έτσι συσσωρεύονται στρώματα λάβας πάνω στο ίδιο σημείο με την πάροδο του χρόνου), και υπάρχει μικρή ή καθόλου ροή νερού για να διαβρώσει, να σμιλέψει δηλαδή την επιφάνεια του Πλανήτη με το πέρασμα του χρόνου.

Συνεχίζεται...
ΠΗΓΗ:vox.com 

Δευτέρα 16 Μαΐου 2016

Εκπληκτική κοσμική χιονονιφάδα.

Εντυπωσιακές εικόνες και δεδομένα για τον γαλαξία NGC 6814

Εκπληκτική κοσμική χιονονιφάδα

O γαλαξίας NGC 6814 σε όλο του το μεγαλείο. Credit: (ESA/Hubble & NASA; Acknowledgement: Judy Schmidt)

Μια ακόμη εντυπωσιακή εικόνα προσέθεσε στον τεράστιο φωτογραφικό του άλμπουμ το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble. Κατέγραψε εντυπωσιακές εικόνες του γαλαξία NGC 6814, ενός σπειροειδή γαλαξία με υπέρλαμπρο πυρήνα στον οποίο βρίσκεται μια γιγάντια μελανή οπή.
Μοναδικοί
Οι σπειροειδείς γαλαξίες, όπως ο δικός μας, αποτελούν ένα από τους δύο πιο κοινούς τύπους γαλαξιών στο Σύμπαν. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν δεκάδες (πιθανώς και εκατοντάδες) δισεκατομμύρια σπειροειδείς γαλαξίες καθένας εξ αυτών είναι διαφορετικός από τους άλλους. Κανένας σπειροειδής γαλαξίας δεν μοιάζει με κάποιον άλλο για αυτό και οι ειδικοί τους χαρακτηρίζουν ως «χιονονιφάδες» αφού και αυτές παρά το ότι είναι αναρίθμητες έχει διαπιστωθεί ότι κάθε μια είναι μοναδική και δεν μοιάζει με κάποια άλλη.

Ο NGC 6814 βρίσκεται σε απόσταση περίπου 75 εκ. ετών φωτός από εμάς και ανήκει στην κατηγορία Σίφερτ οι οποίοι διαθέτουν έναν εξαιρετικά λαμπρό μικρό πυρήνα, ο οποίος μπορεί μερικές φορές να ξεπερνά σε φωτεινότητα ολόκληρο τον περιβάλλοντα γαλαξία. Στον NGC 6814 υπάρχει μια μελανή οπή η μάζα την οποίας υπολογίζεται ότι είναι 18 εκ. φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ηλιου. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα ενεργό γαλαξία που παράγει συνεχώς νέα άστρα.

ΠΗΓΗ: tovima.gr

Πώς βλέπει τις τροχιές των αστεριών και του Ήλιου μας ένας παρατηρητής από τον ισημερινό και πώς ένας παρατηρητής από τους πόλους της Γης;

    Αστρικά Ίχνη  - Ευθύμιος Αλεξανδρης

Απάντηση
Α) Αν βρεθούμε στον Βόρειο Πόλο της Γης, δηλαδή σε γεωγραφικό πλάτος φ=90 μοίρες, τότε θα δούμε:
  1. Τον Πολικό αστέρα ακριβώς πάνω από το κεφάλι μας, δηλαδή στο Ζενίθ. Επομένως, ο ουράνιος ισημερινός ταυτίζεται με τον ορίζοντα του τόπου.
  2. Τα αστέρια να διαγράφουν τροχιές παράλληλες προς τον ορίζοντα, χωρίς να ανατέλλουν ή να δύουν. Δηλαδή, θα βλέπουμε ως αειφανή όλα τα αστέρια του βόρειου ημισφαιρίου της ουράνιας σφαίρας. Αντίθετα, δεν θα δούμε ποτέ αστέρια του Νότιου ημισφαιρίου της ουράνιας σφαίρας, δηλαδή τα μισά αστέρια της ουράνιας σφαίρας είναι αφανή. Δεν υπάρχουν αστέρια αμφιφανή.
  3. Ο Ήλιος από τις 21 Μαρτίου (εαρινή ισημερία) μέχρι τις 22 Σεπτεμβρίου (φθινοπωρινή ισημερία) θα είναι συνέχεια θεατός (πάνω από τον ορίζοντα), ενώ τους υπόλοιπους 6 μήνες συνέχεια αθέατος (κάτω από τον ορίζοντα). Αυτό σημαίνει ότι θα έχουμε 6 μήνες συνέχεια μέρα και 6 μήνες συνέχεια νύχτα.
  4. Στις 21 Μαρτίου και στις 22 Σεπτεμβρίου η φαινόμενη ημερήσια τροχιά του Ήλιου θα συμπίπτει με τον ορίζοντα. Μετά τις 21 Μαρτίου η ημερήσια τροχιά του Ήλιου θα είναι ένας κύκλος παράλληλος προς τον ορίζοντα όλο και ψηλότερα από αυτόν, με αποκορύφωμα στις 21 Ιουνίου (θερινό ηλιοστάσιο), που το ύψος της ημερήσιας τροχιάς του Ήλιου θα είναι 23,5 μοίρες. Στη συνέχεια η ημερήσια τροχιά του Ήλιου θα χαμηλώνει ώσπου να ταυτιστεί με τον ορίζοντα, στις 22 Σεπτεμβρίου.
Β) Αν βρεθούμε στον Νότιο Πόλο της Γης, δηλαδή σε γεωγραφικό πλάτος φ=-90 μοίρες, τότε τα φαινόμενα που θα δούμε βρίσκονται σε μια ανάλογη αντιστοιχία με τα φαινόμενα του Βόρειου Πόλου που περιγράψαμε παραπάνω.
Γ) Αν βρεθούμε στον ισημερινό της Γης, δηλαδή σε γεωγραφικό πλάτος φ=0°, τότε θα δούμε:
  1. Τον Πολικό αστέρα πάνω στον ορίζοντα, δηλαδή σε ύψος μηδέν. Επομένως, ο ουράνιος ισημερινός περνάει από το Ζενίθ του τόπου.
  2. Τα αστέρια να διαγράφουν τροχιές κάθετες προς τον ορίζοντα και να είναι 12 ώρες πάνω από τον ορίζοντα και 12 ώρες κάτω από τον ορίζοντα. Αυτό σημαίνει ότι όλα τα αστέρια της ουράνιας σφαίρας είναι αμφιφανή για τους τόπους του ισημερινού της Γης και οι τροχιές τους διχοτομούνται από τον ορίζοντα. Άρα δεν υπάρχουν ούτε αστέρια που φαίνονται συνέχεια (αειφανή) ούτε αστέρια που δεν φαίνονται ποτέ (αφανή).
  3. Η τροχιά του Ήλιου στις 21 Μαρτίου (εαρινή ισημερία) και στις 22 Σεπτεμβρίου (φθινοπωρινή ισημερία) ταυτίζεται με τον ουράνιο ισημερινό και ο Ήλιος μεσουρανεί ακριβώς στο Ζενίθ του τόπου. Αυτό σημαίνει ότι τη στιγμή της μεσουράνησης του Ήλιου η σκιά μας, όπως και η σκιά μιας κατακόρυφης ράβδου, μηδενίζεται.
  4. Η διάρκεια της ημέρας είναι ίση με τη διάρκεια της νύχτας καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.
  5. Από τις 21 Μαρτίου έως τις 22 Σεπτεμβρίου ο Ήλιος μεσουρανεί βορειότερα του Ζενίθ και η σκιά μιας κατακόρυφης ράβδου πέφτει, τη στιγμή της μεσουράνησης, προς τον Νότο, ενώ τους υπόλοιπους μήνες ο Ήλιος μεσουρανεί νοτιότερα του Ζενίθ και η σκιά μιας κατακόρυφης ράβδου πέφτει, τη στιγμή της μεσουράνησης, προς τον Βορρά.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι στη χώρα μας ποτέ η σκιά μιας κατακόρυφης ράβδου τη στιγμή της μεσουράνησης του Ήλιου δεν πέφτει προς τον Νότο.

ΠΗΓΗ: astro.planitario.gr 

Σάββατο 14 Μαΐου 2016

Ξανά σε λειτουργία ο επιταχυντής στο CERN

Παλαιότερη φωτογραφία του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων (LHC).

Του Κώστα Δεληγιάννη

Έπειτα από πολύμηνη «χειμερία νάρκη», ο Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων (LHC) στο CERN τέθηκε ξανά σε λειτουργία, παρέχοντας και πάλι δεδομένα στις επιστημονικές ομάδες που συμμετέχουν στα πειράματά του.

Ο LHC αναμένεται να παραμείνει ενεργοποιημένος για έξι μήνες, με συνέπεια να πραγματοποιηθούν 2 τετράκις εκατομμύρια συγκρούσεις πρωτονίων στο εσωτερικό του.

Το παραπάνω νούμερο είναι εξαπλάσιο από τον αριθμό των συγκρούσεων το 2015 και λίγο μόλις μικρότερο από το συνολικό πλήθος συγκρούσεων που έγιναν στον επιταχυντή κατά την πρώτη φάση λειτουργίας του, η οποία διήρκεσε τρία χρόνια.

«Το 2016 θα επικεντρωθούμε στο να παράγουμε το μέγιστό αριθμό δεδομένων για τα πειράματά μας», σημείωσε χαρακτηριστικά η Φαμπιόλα Τζιανότι, γενική διευθύντρια του CERN.

O LHC είναι ο ισχυρότερος επιταχυντής στον κόσμο. Τέσσερις ανιχνευτές αναλαμβάνουν να καταγράψουν και να μελετήσουν τα «θραύσματα» που δημιουργούνται στο εσωτερικό του, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους επιστήμονες να ερευνήσουν τα σωματίδια που παράγονται με αυτό τον τρόπο καθώς και τις μεταξύ τους αλληλεπιδράσεις.

Στο διάστημα από το 2010 έως το 2013, η ενέργεια του επιταχυντή άγγιξε τα 8 TeV (teraelectronvolts).

Με την αναβάθμιση των συστημάτων του, η οποία διήρκεσε δύο χρόνια, η διάταξη τέθηκε ξανά σε λειτουργία την άνοιξη του 2015, αυξάνοντας την ενέργεια των συγκρούσεων στα 13 TeV.
Αυτές οι σφοδρότερες συγκρούσεις επιτρέπουν στους επιστήμονες να μελετήσουν «περιοχές» της φυσικής στις οποίες δεν είχαν πρόσβαση νωρίτερα.

Επομένως, σε αυτή τη δεύτερη φάση λειτουργίας έχει αυξηθεί κατά 25% η παραγωγή «σωματιδίων του Θεού», των μποζονίων που προσδίδουν μάζα στα υπόλοιπα σωματίδια και επιβεβαίωσε πειραματικά ο LHC στο αρχικό στάδιο των πειραμάτων.

Παράλληλα, έχει αυξηθεί πάνω από 40% η πιθανότητα ανακάλυψης βαρύτερων σωματιδίων, τα οποία δεν είχαν παραχθεί ποτέ ως σήμερα.

Σχεδόν όλη η γνώση της φυσικής των στοιχειωδών σωματιδίων περιλαμβάνεται στο Καθιερωμένο Πρότυπο, μία θεωρία που περιγράφει τους «δομικούς λίθους» της ύλης και τις μεταξύ τους αλληλεπιδράσεις, εκτός από τη βαρύτητα. Κατά το πρώτο στάδιο λειτουργίας του επιταχυντή και με την ανακάλυψη του «σωματιδίου του Θεού, ουσιαστικά επαληθεύτηκε πειραματικά και ο τελευταίος «κρίκος» του Καθιερωμένου Προτύπου.

Στον LHC εντοπίσθηκαν επιπλέον για πρώτη φορά σωματίδια που αποτελούνται από πέντε κουάρκ, ενώ επίσης μελετήθηκε το υπέρθερμο ρευστό που είχε σχηματισθεί λίγο μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Όλες αυτές οι μελέτες βρέθηκαν επίσης σε συμφωνία με τις προβλέψεις του Καθιερωμένου Προτύπου.

«Μέχρι αυτή τη στιγμή το Καθιερωμένο Πρότυπο φαίνεται να εξηγεί τις ιδιότητες της ύλης, γνωρίζουμε όμως ότι πρέπει να υπάρχει κάτι πέρα από το συγκεκριμένο μοντέλο» σημειώνει η Ντενίζ Κάλντγουέλ, διευθύντρια του Τμήματος Φυσικής του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών των ΗΠΑ.

«Αυτή η “νέα φυσική” μπορεί να αποκαλυφθεί μόνο με περισσότερα δεδομένα, τα οποία θα προκύψουν από τη δεύτερη φάση λειτουργίας του LHC».

Για παράδειγμα, το Καθιερωμένο Πρότυπο δεν εξηγεί τη βαρύτητα, η οποία είναι μία από τια τέσσερις θεμελιώδεις δυνάμεις στο σύμπαν. Επίσης, δεν παρέχει καμία ερμηνεία για τη φύση της σκοτεινής ύλης, η οποία αλληλεπιδρά με τη συμβατική ύλη αποκλειστικά μέσω της βαρύτητας.
Παράλληλα, δεν περιγράφει την αιτία που η ύλη υπερίσχυσε της αντιύλης στο «νεαρό» σύμπαν, ώστε αν δημιουργηθεί ο «κόσμος» όπως τον γνωρίζουμε σήμερα.

Πολλές θεωρίες που έχουν προταθεί περιγράφουν διαδικασίες που είναι τόσο σπάνιες, ώστε να χρειάζονται δισεκατομμύρια συγκρούσεις για να προκύψουν τα φαινόμενα που προβλέπουν και τα οποία θα τις επιβεβαίωναν.

Οι επιστήμονες χρειάζονται επίσης έναν τεράστιο όγκο δεδομένων για να παρατηρήσουν με μεγάλη ακρίβεια γνωστά φαινόμενα, τα οποία προβλέπει το Καθιερωμένο Πρότυπο.


Οποιαδήποτε απόκλιση ανάμεσα στις προβλέψεις του μοντέλου από τη μια μεριά, και στον τρόπο που αυτά εξελίσσονται στην πραγματικότητα, ίσως αποτελέσει το πρώτο βήμα για μια «νέα φυσική

 naftemporiki.gr 

Ερχονται τα... διαστημικά μετεωρολογικά δελτία

Νέα ευρήματα για την κατανόηση των καιρικών συνθηκών έξω από την Γη



Δείτε το εντυπωσιακό βίντεο της μελέτης

Οι επιστήμονες έχουν πλέον στα χέρια τους περισσότερα στοιχεία για να καταλάβουν τον διαστημικό «καιρό» και να προβλέπουν στο μέλλον τις επικίνδυνες γεωμαγνητικές καταιγίδες. Για πρώτη φορά οι δορυφόροι μελέτησαν από κοντά ένα σημαντικό και μυστηριώδες φαινόμενο της μαγνητόσφαιρας που περιβάλλει τη Γη, τη λεγόμενη «μαγνητική επανασύνδεση». Πρόκειται για μια εκρηκτική διαδικασία, που συμβαίνει όταν οι γραμμές του μαγνητικού πεδίου του πλανήτη μας συγκρούονται με το μαγνητικό πεδίο του Ήλιου και διασυνδέονται μεταξύ τους προσωρινά.


Η αποστολή
Οι τέσσερις πανομοιότυποι δορυφόροι της αποστολής Magnetospheric Multiscale Mission (MMS) της NASA, οι οποίοι εκτοξεύθηκαν τον Μάρτιο του 2015, για πρώτη φορά ταξίδεψαν κατ' ευθείαν στο επίκεντρο της μαγνητικής επανασύνδεσης και την κατέγραψαν με τα όργανά τους. Οι επιστήμονες από διάφορες χώρες, με επικεφαλής τον Τζέιμς Μπερτς του Νοτιοδυτικού Ινστιτούτου Ερευνών στο Τέξας, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιθεώρηση «Science».


Το φαινόμενο
Η Γη περιβάλλεται από τη μαγνητόσφαιρα, που την προστατεύει από την επιβλαβή διαστημική ακτινοβολία. Η εν λόγω σφαίρα δημιουργείται από τις γραμμές του μαγνητικού πεδίου, που εκτείνονται από τον πλανήτη μας ως το διάστημα. Όταν οι γραμμές συναντούν τις αντίστοιχες γραμμές του πολύ μεγαλύτερου μαγνητικού πεδίου του Ήλιου, οι οποίες έχουν αντίθετο προσανατολισμό από τις γήινες, τότε -με εκρηκτικό τρόπο- συμβαίνει η μαγνητική επανασύνδεση των γήινων και των ηλιακών γραμμών.


Αυτή το φυσικό φαινόμενο -το οποίο διοχετεύει ενέργεια από το μαγνητικό πεδίο του Ήλιου στο αντίστοιχο της Γης- προκαλεί γεωμαγνητικές καταιγίδες που μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα στη λειτουργία των δορυφορικών και των επίγειων επικοινωνιών. Σχετίζεται επίσης με δημιουργία του θεαματικού σέλαος στο Βόρειο και στο Νότιο Πόλο.
Στην «καρδιά» της μαγνητικής επανασύνδεσης βρίσκεται μια διαδικασία αστραπιαίας εκπομπής πρωτονίων και ηλεκτρονίων, την οποία παρατήρησε από κοντά ο σχηματισμός των δορυφόρων MMS, οι οποίοι πετούν σε απόσταση δέκα χιλιομέτρων μεταξύ τους. Το «κουαρτέτο» έκανε πάνω από 4.000 ταξίδια στα όρια της μαγνητόσφαιρας της Γης, συλλέγοντας κάθε φορά νέα στοιχεία.

Διαπιστώθηκε, μεταξύ άλλων, ότι η μαγνητική επανασύνδεση δεν είναι πάντα εκρηκτική, ενώ, όταν συμβαίνει, παράγει θερμότητα ανάλογη με όση παράγουν δέκα εκατομμύρια φωτοβολταϊκά πάνελ των 200 βατ το καθένα. Η αποστολή MMS βρίσκεται σε εξέλιξη και αναμένεται να φέρει νέα στοιχεία για τη μαγνητόσφαιρα στο φως.



 tovima.gr/science/physics-space/article/?aid=799103

Μετά τη μαύρη τρύπα, τι;



Αν πέσεις μέσα σε μια μαύρη τρύπα, σε τρώει το μαύρο σκοτάδι ή μήπως υπάρχει κάποια έξοδος και, αν υπάρχει, πού μπορεί να οδηγεί;

Με τον όρο αστρική μελανή οπή οι επιστήμονες ονόμασαν εκείνη τη θέση του Διαστήματος όπου υπήρχε ο πυρήνας ενός γιγάντιου άστρου, ένας πυρήνας ο οποίος περιείχε περισσότερα υλικά από δυόμισι ηλιακές μάζες και στην τελική φάση της εξέλιξης του άστρου έχασε την αναμέτρηση ενάντια στη βαρύτητα, με αποτέλεσμα τα υλικά του να καταρρεύσουν και να συμπιεστούν στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Οτιδήποτε πέσει στα βαρυτικά «δίχτυα» μιας μελανής οπής χάνεται μέσα σε αυτήν, τίποτε απολύτως δεν μπορεί να διαφύγει, ούτε καν το φως – γι’ αυτό και αυτές οι κοσμικές δομές ονομάστηκαν… μαύρες τρύπες. Αυτά ξέραμε ως πρόσφατα, όμως οι επιστήμονες λένε τώρα ότι οι μελανές οπές εξωτερικά τουλάχιστον μάλλον είναι φωτεινές, ενώ παράλληλα οι συνεχείς παρατηρήσεις που γίνονται σε αυτές αποκαλύπτουν νέα δεδομένα για τον μυστηριώδη και ακατανόητο ακόμη για εμάς κόσμο τους.



Το τελευταίο διάστημα διατυπώνονται νέες επαναστατικές προτάσεις για τη λειτουργία των μελανών οπών και ορισμένες από αυτές πάνε κόντρα στις πιο δημοφιλείς θεωρίες οι οποίες αναφέρουν πως οτιδήποτε πέσει σε μια μαύρη τρύπα είτε καταστρέφεται στα εξ ων συνετέθη είτε, ακόμη και αν δεν καταστρέφεται ολοκληρωτικά, εγκλωβίζεται για πάντα εκεί μέσα. Ο άνθρωπος που έχει συνδέσει όσο κανένας άλλος το όνομά του με τις μαύρες τρύπες, ο Στίβεν Χόκινγκ, έδωσε πριν από λίγες ημέρες μια διάλεξη στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ κατά την οποία αναφέρθηκε στα όσα πιστεύει πλέον για αυτές ύστερα από τόσες δεκαετίες έρευνας που έχει πραγματοποιήσει.
Ο διάσημος αστροφυσικός έχει αναθεωρήσει την αρχική του άποψη ότι οι πληροφορίες της ύλης που πέφτουν μέσα σε μια μαύρη τρύπα καταστρέφονται. «Είναι σαν να βάζεις φωτιά σε μια εγκυκλοπαίδεια. Οι πληροφορίες δεν χάνονται αν κρατήσεις τις στάχτες, αλλά βέβαια είναι δύσκολο να τις διαβάσεις. Οι μαύρες τρύπες αποτελούν τους πιο αποδοτικούς σκληρούς δίσκους στο Σύμπαν. Το πώς καταφέρνουν να αποθηκεύουν τόσο μεγάλο όγκο δεδομένων είναι μεγάλο μυστήριο που προσπαθούμε σκληρά να φωτίσουμε» ανέφερε ο Χόκινγκ, ο οποίος πιστεύει πλέον ότι οι μελανές οπές έχουν έξοδο! «Οι μαύρες τρύπες δεν είναι οι αιώνιες φυλακές που κάποτε πιστεύαμε ότι ήταν. Η ύλη μπορεί να διαφύγει από μια μαύρη τρύπα και ίσως να καταλήγει σε κάποιο άλλο σύμπαν. Αν λοιπόν νιώθεις ότι είσαι μέσα σε μια μαύρη τρύπα, μην εγκαταλείψεις την προσπάθεια, υπάρχει δρόμος διαφυγής».



Το πολυσύμπαν

Αν λοιπόν ο Χόκινγκ έχει δίκιο και οι μαύρες τρύπες μάς οδηγούν κάπου αλλού, τι μπορεί να είναι αυτό το… αλλού; Ενα άλλο σύμπαν ή μήπως ένα πολυσύμπαν;
Βασικό στοιχείο της σύγχρονης Κοσμολογίας είναι η λεγόμενη θεωρία του πληθωρισμού, σύμφωνα με την οποία το νεογέννητο Σύμπαν πέρασε από μια φάση απότομης διόγκωσης.
Κεντρική ιδέα αυτής της θεωρίας είναι ότι το Σύμπαν μας είναι μόνο μία «μονάδα» μέσα σε ένα άπειρο και συνεχώς επεκτεινόμενο σύνολο ασύνδετων μεταξύ τους παράλληλων συμπάντων που αποτελούν το πολυσύμπαν. Την ύπαρξη του πολυσύμπαντος προτείνουν και άλλες θεωρίες, όπως η Θεωρία των Χορδών, καθώς και τομείς της θεωρητικής φυσικής όπως η κβαντομηχανική.
«Αν υπάρχει πληθωρισμός, υπάρχει και πολυσύμπαν. Κάθε παρατήρηση που πιστοποιεί τον πληθωρισμό φέρνει πιο κοντά στην επαλήθευση την ύπαρξη του πολυσύμπαντος» ανέφερε ο Αντρέι Λίντε, καθηγητής Φυσικής του Πανεπιστημίου Στάνφορντ στις ΗΠΑ, ο οποίος δεν ήταν μέλος της ερευνητικής ομάδας που έκανε την ανακάλυψη.


Οι φυσαλίδες


Πολλοί επιστήμονες πιστεύουν ότι υπάρχουν πολλά σύμπαντα σε μορφή φυσαλίδων τα οποία σχετίζονται με τις μαύρες τρύπες

Μία από τις ιδέες που έχουν πέσει στο τραπέζι του επιστημονικού διαλόγου είναι ότι οι αρχές της κβαντομηχανικής που κανονικά επηρεάζουν μόνο τα μικρότερα σωματίδια παίζουν κεντρικό ρόλο και στην εξέλιξη του χωροχρόνου. Σύμφωνα με αυτή την ιδέα ένα αποτέλεσμα αυτής της επιρροής της κβαντομηχανικής είναι το ότι θα μπορούσε να αλλάξει την κβαντική κατάσταση ενός μικρού «τεμαχίου» χωροχρόνου δημιουργώντας μια κοσμική φυσαλίδα.
Τέτοιου είδους φυσαλίδες θα μπορούσαν να σχηματίζονται συνεχώς μέσα σε ένα νεαρό σύμπαν (σαν το δικό μας) που βρισκόταν σε κατάσταση διαστολής. Αυτές οι φυσαλίδες θα άρχιζαν να διαστέλλονται ανεξάρτητα σχηματίζοντας ένα νέο νεαρό σύμπαν και κάθε νέο νεαρό σύμπαν θα μπορούσε να γεννά εκ νέου τέτοιες φυσαλίδες που να σχηματίζουν νέα σύμπαντα δημιουργώντας τελικά ένα πολυσύμπαν.



Θιασώτης αυτής της ιδέας είναι ο Αλεξ Βιλένκιν, κοσμολόγος του Πανεπιστημίου Tufts στη Μασαχουσέτη. Ο Βιλένκιν και μια ομάδα συνεργατών του αποφάσισαν να αναζητήσουν τα ίχνη του πολυσύμπαντος. Σε πρώτη φάση έκαναν μαθηματικές αναλύσεις για να διερευνήσουν τι ακριβώς συμβαίνει με αυτές τις φυσαλίδες, τον σχηματισμό και την εξέλιξή τους. Οι ερευνητές κατέληξαν στο εξής συμπέρασμα: οι φυσαλίδες που δημιουργούνται στην αρχή αυτού του φαινομένου θα είναι μεγάλες και θα σχηματίζουν μεγαλύτερες από αυτές μαύρες τρύπες, μέσα στις οποίες θα… κρύβονται.


Οι επόμενες γενιές φυσαλίδων θα είναι μικρότερες και θα καταρρέουν σχηματίζοντας τις συμβατικές μελανές οπές που γνωρίζουμε με τον περίφημο «ορίζοντα γεγονότων», το λεγόμενο «σημείο χωρίς επιστροφή», δηλαδή το σημείο στο οποίο η βαρυτική έλξη γίνεται τόσο δυνατή ώστε κάθε διαφυγή να είναι αδύνατη. Με απλά λόγια, οι ερευνητές αναφέρουν ότι οι κολοσσιαίες γαλαξιακές μελανές οπές, εκείνες που η μάζα τους είναι δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από αυτήν του Ηλίου και βρίσκονται στα κέντρα γαλαξιών, είναι πιθανώς πύλες πίσω από τις οποίες βρίσκονται άλλα σύμπαντα. Η μελέτη έχει ήδη προκαλέσει πολλά θετικά σχόλια από επιστήμονες σε όλον τον κόσμο και σίγουρα, αν μη τι άλλο, εξάπτει τη φαντασία.

ΠΗΓΗ: sfairika.g 

Τετάρτη 11 Μαΐου 2016

Η σκοτεινή ενέργεια φαίνεται να μην έχει αλλάξει εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια

σκοτεινή ενέργεια

Η διαστολή του σύμπαντος οφείλεται στην σκοτεινή ενέργεια, μια μυστηριώδη μορφή ενέργειας που μας περιβάλλει και διέπει ολόκληρο το σύμπαν. Όμως τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά της παραμένουν άγνωστα, καθώς τα περισσότερα από αυτά που ξέρουμε για την σκοτεινή ενέργεια προέρχονται από τις επιδράσεις της στους γαλαξίες.


Τώρα, μια νέα έρευνα από επιστήμονες του πανεπιστημίου της Alabama στο Huntsville των ΗΠΑ, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Monthly Notices of The Royal Astronomical  Society, ισχυρίζεται ότι η σκοτεινή ενέργεια δεν έχει αλλάξει εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια. Οι αστρονόμοι χρησιμοποίησαν το μέγεθος από διάφορα γαλαξιακά σμήνη σαν “κοσμικούς χάρακες”, και συνέκριναν κοντινά σμήνη με άλλα πιο μακρινά. Αν ο ρυθμός της διαστολής με το πέρασμα του κοσμικού χρόνου είχε αλλάξει, το σχετικό τους μέγεθος θα έπρεπε να είχε αλλάξει και αυτό, όμως οι επιστήμονες δεν παρατήρησαν κάτι τέτοιο.

Η ανακάλυψη αυτή μπόρεσε να γίνει με τη βοήθεια του τηλεσκοπίου X-ray Chandra της NASA. Οι αστρονόμοι εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός ότι τα γαλαξιακά σμήνη φαίνονται παρόμοια όταν τα βλέπουμε μέσω των ακτίνων X, και διάλεξαν 300 διαφορετικά σμήνη με απόσταση που κυμαινόταν από 760 εκατομμύρια μέχρι 8,7 δισεκατομμύρια έτη φωτός.

http://i.dailymail.co.uk/i/pix/2014/09/03/1409766568152_wps_4_National_News_and_Picture.jpg
Λανιακέα : Υπερσμήνος Γαλαξιών

Οι επιστήμονες παρομοίασαν αυτήν την προσέγγιση με τις περίφημες Ρωσικές κούκλες (Μπαμπούσκα), γιατί φαντάστηκαν το πως θα ήταν να τοποθετήσεις όλα αυτά τα γαλαξιακά σμήνη το ένα μέσα στο άλλο. Αν οι αναμενόμενες κοσμολογικές παράμετροι άλλαζαν με το πέρασμα του χρόνου, τα σμήνη δεν θα χωρούσαν το ένα μέσα στο άλλο.

Η τελευταία αυτή μελέτη επιχειρεί να επιβεβαιώσει την ιδέα που λέει ότι η σκοτεινή ενέργεια είναι μια κοσμολογική σταθερά, η οποία συχνά περιγράφεται ως η ενέργεια που δημιουργεί τον εαυτό της μέσα από το απόλυτο κενό. Η ανάγκη για την σκοτεινή ενέργεια έρχεται από το γεγονός ότι το σύμπαν μας δεν διαστέλλεται απλά, αλλά βιώνει μια επιταχυνόμενη διαστολή. Όσο πιο μακριά είναι ένας γαλαξίας από εμάς, τόσο πιο γρήγορα φαίνεται να απομακρύνεται.

http://cdn.phys.org/newman/gfx/news/hires/2015/howfastisthe.jpg
Καλλιτεχνική απεικόνιση της διαστολής του Σύμπαντος

Η θεωρία της κοσμολογικής σταθεράς δεν είναι όμως η μόνη εξήγηση για τη σκοτεινή ενέργεια, καθώς έχουν προταθεί πολλοί άλλοι μηχανισμοί για να εξηγήσουν αυτό που παρατηρούμε. Ευρήματα όπως η πρόσφατη ασυμφωνία στο ρυθμό διαστολής του σύμπαντος υποδεικνύουν ότι το μυστήριο αυτό δεν έχει λυθεί ακόμα, και μόνο μέσα από περαιτέρω παρατηρήσεις θα έρθουμε πιο κοντά στο να κατανοήσουμε την “σκοτεινή” πλευρά του σύμπαντος.

ΠΗΓΗ: freethinking.gr 

Ο δορυφόρος του Πλούτωνα είναι καλυμμένος με πάγο από πεντακάθαρο νερό

Η Ύδρα έχει «παρθένο» νερό!


Η Υδρα έχει «παρθένο» νερό!
Άλλη μια εντυπωσιακή ανακάλυψη στο σύστημα του Πλούτωνα. Η Ύδρα έχει πάγο από καθαρό νερό

Η Ύδρα, ένας από τους δορυφόρους του Πλούτωνα, είναι σχεδόν πλήρως καλυμμένος με πάγο από σχεδόν «παρθένο» νερό, όπως ανακοίνωσαν επιστήμονες της NASA.  Η εκτίμηση προέρχεται από την ανάλυση των στοιχείων που έστειλε το σκάφος «New Horizons», το οποίο πέρασε κοντά από τον Πλούτωνα πέρυσι το καλοκαίρι.

 
Πεντακάθαρη
Ο πάγος της Ύδρας είναι πολύ πιο καθαρός από τους πάγους στα άλλα φεγγάρια του νάνου πλανήτη, όπως του πολύ μεγαλύτερου και σκοτεινότερου Χάροντα, γι' αυτό άλλωστε η Ύδρα αντανακλά στο ηλιακό φως σαν λαμπερή χιονόμπαλα. Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον Σάιμον Πόρτερ του Νοτιοδυτικού Ινστιτούτου Ερευνών του Κολοράντο έκαναν λόγο για «απίστευτη καθαρότητα» στο παγωμένο κρυστάλλινο νερό της Ύδρας, χωρίς να γνωρίζουν γιατί αυτό συμβαίνει.

Τα νέα δεδομένα από το διαστημικό σκάφος New Horizons της NASA αποδεικνύουν την ύπαρξη καθαρού πάγου στην επιφάνεια της Ύδρας, του δορυφόρου του Πλούτωνα. Η διάμετρος της Ύδρας είναι μόλις 50 χιλιόμετρα, ενώ η διάμετρος του Χάροντα, του μεγαλύτερου δορυφόρου του Πλούτωνα, είναι 1210 χιλιόμετρα
Τα νέα δεδομένα από το διαστημικό σκάφος New Horizons της NASA αποδεικνύουν την ύπαρξη καθαρού πάγου στην επιφάνεια της Ύδρας, του δορυφόρου του Πλούτωνα. Η διάμετρος της Ύδρας είναι μόλις 50 χιλιόμετρα, ενώ η διάμετρος του Χάροντα, του μεγαλύτερου δορυφόρου του Πλούτωνα, είναι 1210 χιλιόμετρα

Οι αστρονόμοι εκτιμούν ότι ο συγκεκριμένος δορυφόρος, ο πιο μακρινός από τον Πλούτωνα, δημιουργήθηκε από θραύσματα πάγου που εκτινάχθηκαν στο διάστημα, όταν μια σύγκρουση δύο ουράνιων σωμάτων πριν από περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια δημιούργησε το σύστημα Πλούτωνα-Χάροντα και των μικρότερων φεγγαριών. Η Ύδρα έχει διάμετρο περίπου 50 χιλιομέτρων, ενώ ο Χάροντας 1.210 χλμ. 

ΠΗΓΗ:tovima.gr/science 
            physicsgg.me 

Κυριακή 8 Μαΐου 2016

Η διάβαση του Πλανήτη Έρμή και η χρησιμότητα του φαινομένου αυτού.


Αύριο το απόγευμα στις 14:00 ώρα Ελλάδας ο Πλανήτης Ερμής θα εισέλθει από τα Ανατολικά του Ηλιακού Δίσκου αρχίζοντας μια διαδρομή κατά σχεδόν το μήκος της Διαμέτρου του Ηλίου. Το φαινόμενο αυτό καλείται ΄΄Διάβαση'' και συμβαίνει κάθε φορά που κάποιος πλανήτης βρίσκεται ανάμεσα σε ένα παρατηρητή,και ένα άστρο, την χρονική στιγμή που και οι τρεις (Άστρο,Πλανήτης, Παρατηρητής) βρίσκονται σε ευθυγράμμιση.

Οι διαβάσεις δεν γίνονται παντού ορατές πάρα μόνο στα μέρη εκείνα που είναι ημέρα, και το φαινόμενο αρχίζει και τελειώνει πάνω από τον ορίζοντα του παρατηρητή.

Οι διαβάσεις όμως έχουν δύο χρησιμότητες.
1η.

Η  πρώτη αφορά αυτή του ακριβούς προσδιορισμού της απόστασης Ηλίου και Γης. Η τελευταία διάβαση του Πλανήτη Αφροδίτη στις 6 Ιουνίου 2012, έδωσε την ικανότητα στους ειδικούς να μετρήσουν την μέση απόσταση Ηλίου Γης την λεγόμενη και Αστρονομική μονάδα (ΑΜ) η οποία είναι 149.597.870,700 Χιλιόμετρα.

Παρακάτω βλέπουμε τον τρόπο υπολογισμού της ΑΜ με την βοήθεια των διαβάσεων.

Η μέθοδος με τις διαβάσεις (Halley, Delisle, Newcomb κ.ά.)

Ας θεωρήσουμε δύο σφαιρικά σώματα Η και Γ που απέχουν ορισμένη απόσταση d μεταξύ τους και έστω RΓ η ακτίνα του Γ. Από το κέντρο του Η, η ακτίνα του Γ φαίνεται υπό ορισμένη γωνία π. Αν το σώμα Γ είναι η Γη, οπότε RΓ είναι η ακτίνα της Γης, τότε η γωνία π ονομάζεται παράλλαξη του σώματος Η. Αν θεωρήσουμε σαν σώμα Η τον Ήλιο μας, τότε η παράλλαξη π του Ήλιου θα είναι ίση με (βλ. σχήμα):

εφπ = RΓ / d ή επειδή η γωνία π είναι πολύ μικρή*

π = RΓ / d, 


από όπου αν λύσουμε ως προς d θα πάρουμε:

d = RΓ / π 

(* για πολύ μικρή γωνία π, εκφρασμένη σε ακτίνια, ισχύει εφπ=π. Η γωνία π είναι πολύ μικρή, επειδή η απόσταση Γης - Ήλιου είναι πολύ μεγαλύτερη από την ακτίνα της Γης)


Από την τελευταία σχέση λοιπόν μπορούμε να υπολογίσουμε την τιμή της αστρονομικής μονάδας d, αν γνωρίζουμε την ακτίνα της Γης RΓ και την τιμή της παράλλαξης του Ήλιου π.
Σχέση μεταξύ παράλλαξης και απόστασης στο σύστημα Γη - Ήλιος. 

Ο υπολογισμός λοιπόν της απόστασης Γης - Ήλιου, ανάγεται στη μέτρηση της παράλλαξης π του Ήλιου, καθώς η ακτίνα της Γης είναι γνωστή με μεγάλη ακρίβεια. Η τιμή αυτή της πολύ μικρής γωνίας (περίπου 8,8 δευτερόλεπτα του τόξου ή αλλιώς η φαινόμενη διάμετρος ενός μικρού νομίσματος, όπως θα φαινόταν από μια απόσταση πάνω από 200 m), μπορεί να μετρηθεί κατά τη στιγμή της διάβασης της Αφροδίτης α) είτε συγκρίνοντας τους ακριβείς χρόνους δύο όμοιων επαφών από δυο διαφορετικά μέρη της Γης - μέθοδος του Delisle, β) είτε συγκρίνοντας τους χρόνους της διάβασης από τα δυο διαφορετικά μέρη - μέθοδος του Halley.
Οι υπολογισμοί είναι αρκετά περίπλοκοι, η βασική ιδέα όμως είναι η εξής:

Υπολογισμός της παράλλαξης του Ήλιου, από τη διάβαση της Αφροδίτης μπροστά από τον ηλιακό δίσκο 


Για δύο παρατηρητές Α και Β που βρίσκονται σε μεγάλη μεταξύ τους απόσταση (ως προς το γεωγραφικό πλάτος), η Αφροδίτη διαγράφει δύο διαφορετικές τροχιές πάνω στο δίσκο του Ήλιου - ΑΑ1 και ΒΒ1 όπως δείχνει το σχήμα. Από τη μέτρηση των χρονικών στιγμών των επαφών, μπορούμε να υπολογίσουμε τη διάρκεια της διάβασης για κάθε παρατηρητή ξεχωριστά - γενικά οι χρόνοι θα διαφέρουν μερικά λεπτά μεταξύ τους. Στη συνέχεια, με τη χρήση πινάκων και μαθηματικών σχέσεων μπορούμε να υπολογίσουμε την τιμή της παράλλαξης πα για την Αφροδίτη, τη γωνία δηλαδή υπό την οποία φαίνεται η απόσταση των δύο παρατηρητών πάνω στη Γη από την Αφροδίτη. Η πραγματική απόσταση ανάμεσα στους δύο παρατηρητές Α και Β μπορεί να υπολογιστεί αν είναι γνωστές οι γεωγραφικές συντεταγμένες των δύο τόπων - το γεωγραφικό μήκος και πλάτος της κάθε θέσης. Γνωρίζοντας τώρα τη γωνία πα και την απόσταση ΑΒ, εύκολα υπολογίζεται η απόσταση Γης - Αφροδίτης. Τέλος, με τη βοήθεια των νόμων του Kepler, οι οποίοι ήταν γνωστοί στους αστρονόμους από το 17° αιώνα, υπολογίζουμε την απόσταση Γης - Ήλιου, την τιμή δηλαδή της αστρονομικής μονάδας.

Ο τρίτος νόμος του Kepler και η μέτρηση των αποστάσεων στο ηλιακό μας σύστημα

Για κάθε πλανήτη στο ηλιακό μας σύστημα ισχύει η σχέση: Τ² = α³, όπου Τ η περίοδος περιφοράς του πλανήτη γύρω από τον Ήλιο σε έτη και α η μέση απόσταση του από αυτόν σε αστρονομικές μονάδες. Εφαρμόζοντας τον 3° νόμο του Kepler στην κίνηση των πλανητών, μπορούμε να υπολογίσουμε τις αποστάσεις τους από τον Ήλιο, σε σχέση με την αστρονομική μονάδα - για να μετατρέψουμε τις τιμές αυτές σε απόλυτες, πρέπει να μετρήσουμε με ακρίβεια την τιμή της τελευταίας, που εξηγεί τη σημασία των διαβάσεων την εποχή που μελετήθηκαν. Εφαρμόζοντας τον τρίτο νόμο στην περίπτωση της Αφροδίτης, της οποίας η περίοδος περιφοράς της γύρω από τον Ήλιο είναι περίπου 225 ημέρες, υπολογίζουμε ότι η μέση απόσταση της από τον Ήλιο είναι περίπου 0,72 αστρονομικές μονάδες.


Μία δεύτερη χρησιμότητα των πλανητικών διαβάσεων είναι και ο προσδιορισμός της ύπαρξης ή όχι ατμόσφαιρας σε κάποιο πλανήτη πλανήτη. Πράγματι μαζί με την επιπρόσθεση η μέθοδος της διάβασης δείχνει κατά την ώρα της πρώτης και της τελευταίας επαφής με τον αστρικό δίσκο μια ''διαταραχή'' μεταξύ πλανήτη και αστρικής περιφέρειας που ονομάζεται ''μαύρη σταγόνα'' (ή  black drop effect) αυτό όμως ΜΟΝΟ στην περίπτωση που ο πλανήτης έχει ατμόσφαιρα (Εικόνα 1). Άρα λοιπόν ή ύπαρξη ή μη της μαύρης σταγόνας καταδεικνύει (με οπτικό τρόπο) την ύπαρξη ή μη ατμόσφαιρας σε ένα πλανήτη. Με την ίδια μέθοδο μεταξύ πλανητών αυτή τη φορά και εξωτερικά (Πλανήτης με πλανήτη) εργάζεται και η μέθοδος της Επιπρόσθησης. Και πάλι εδώ έχουμε μια διαταραχή που παρατηρήται όταν με τα τηλεσκόπια βλέπουμε δύο πλανήτες να ακουμπούν μεταξύ τους (Εικόνα 2). Η Διαταραχή υπάρχει όταν ο πλανήτης έχει ατμόσφαιρα ενώ απουσιάζει όταν ο πλανήτης δεν έχει ατμόσφαιρα.

                                                                                    Εικόνα 1.

                                                                                Εικόνα 2.


Κείμενο: Ομάδα Παρατηρησιακής Αστρονομίας Σαλαμίνας ''ΑΡΑΤΟΣ''
Πηγή Υπολογισμών :http://transitofvenus2012.blogspot.gr/p/blog-page_8587.html