Voyager 1: το πρώτο αντικείμενο της ανθρωπότητας στο μεσοαστρικό διάστημα‏

Voyager 1: τ

ο πρώτο αντικείμενο της ανθρωπότητας στο μεσοαστρικό διάστημα

Το ερώτημα που απασχολούσε τους επιστήμονες της αποστολής Voyager 1 εδώ και πολύ καιρό, απαντήθηκε: το σκάφος εισήλθε στην αχαρτογράφητη περιοχή του μεσοαστρικού διαστήματος. Η ομάδα με επικεφαλής τον Don Gurnett, φυσικό στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα, παρουσίασε αποδείξεις ότι το Voyager 1 έχει βγει από την ηλιόσφαιρα, την προστατευτική φυσαλίδα φορτισμένων σωματιδίων του Ηλιακού Συστήματος. «Πρόκειται για ορόσημο», δηλώνει ο Ed Stone, φυσικός στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια, επιστήμονας των αποστολών Voyager 1 και 2 από το 1972, πέντε χρόνια πριν την εκτόξευσή τους. «Η είσοδος του Voyager 1 στο μεσοαστρικό διάστημα είναι ανάλογη του πρώτου περίπλου της Γης και των πρώτων βημάτων στη Σελήνη» Η έρευνα βασίστηκε σε μετρήσεις ιονισμένου αερίου, ή πλάσματος, μέσα από το οποίο ταξιδεύει το διαστημόπλοιο. Η συχνότητα δόνησης του πλάσματος αποτελεί δείκτη της πυκνότητας των ηλεκτρονίων του, η οποία προβλέπεται να είναι περίπου 100 φορές υψηλότερη στο κρύο διαστρικό υλικό απʼ ό, τι είναι μέσα στην θερμότερη φυσαλίδα της ηλιόσφαιρας. Οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι οι πρόσφατες αυξήσεις στην πυκνότητα των ηλεκτρονίων που ανιχνεύθηκαν από το Voyager 1, ταιριάζουν με την προβλεπόμενη πυκνότητα του μεσοαστρικού υλικού. Τα ευρήματα, σε συνδυασμό με άλλα δεδομένα από το σκάφος, δείχνουν ότι το Voyager 1 εγκατέλειψε την ηλιόσφαιρα περίπου στις 25 Αυγούστου 2012, όταν βρισκόταν σε απόσταση 121 αστρονομικών μονάδων (18 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων) από τον Ήλιο. Παλαιότερα δεδομένα έδειχναν ότι το σκάφος είχε ήδη εγκαταλείψει την ηλιόσφαιρα. Σε αυτά περιλαμβάνονταν μια μείωση του αριθμού των σχετικά χαμηλής ενέργειας κοσμικών ακτίνων, εντός του Ηλιακού Συστήματος, μαζί με μια ταυτόχρονη αύξηση των υψηλότερης ενέργειας κοσμικών ακτίνων που προέρχονται έξω από το Ηλιακό μας Σύστημα. Ωστόσο, η αύξηση δεν συνοδευόταν από την προβλεπόμενη αλλαγή στην κατεύθυνση του μαγνητικού πεδίου στην περιοχή του Voyager 1. Η αμετάβλητη κατεύθυνση του μαγνητικού πεδίου εξακολουθεί να είναι ένας γρίφος, δηλώνει ο Stone. Μπορεί να προκύπτει από την τυχαία ευθυγράμμιση των μαγνητικών πεδίων του Ηλιακού Συστήματος και του μεσοαστρικού χώρου. Είναι επίσης πιθανόν το όριο της ηλιόσφαιρας και του μεσοαστρικού χώρου να είναι ασαφές, ή το μαγνητικό πεδίο που μεταφέρεται από τον ηλιακό άνεμο να συνδέεται με κάποιον άγνωστο τρόπο με εκείνο του μεσοαστρικού χώρου. Παρόλο που το Voyager 1 βρίσκεται πλέον έξω από την ηλιόσφαιρα, δεν έχει εγκαταλείψει το Ηλιακό Σύστημα. Το Νέφος του Όορτ, μια μακρινή δεξαμενή κομητών, βρίσκεται πολύ μακριά από την ηλιόσφαιρα, στο μεσοαστρικό διάστημα, αλλά είναι τμήμα του Ηλιακού Συστήματος και βαρυτικά συνδεδεμένο με τον Ήλιο. Αλλά με το Voyager 1, έξω από την ηλιόσφαιρα, «πρόκειται για μια εντελώς νέα αποστολή», δηλώνει ο Stone. Το Voyager 1, μαζί με το δίδυμο Voyager 2, ξεκίνησαν το ταξίδι τους το 1977 με 16 ημέρες διαφορά. Μια ευνοϊκή πλανητική ευθυγράμμιση που συμβαίνει κάθε 176 χρόνια, επέτρεψε στα δυο σκάφη να επισκεφθούν όλους τους εξωτερικούς πλανήτες σε μια περίοδο 12 ετών. Και τα δύο πλησίασαν τον Δία και τον Κρόνο, ενώ το Voyager 2 τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα. Τα σήματα των δύο σκαφών λαμβάνονται καθημερινά, παρά το γεγονός ότι είναι πολύ ασθενή, περίπου 23 watt, όσο μια λάμπα ψυγείου. Την στιγμή που φθάνουν στη Γη, μετά από 17 ώρες, είναι ένα δέκατο του δισεκατομμυριοστού του δισεκατομμυριοστού του ενός watt. Τα δεδομένα λαμβάνονται από τα ραδιοτηλεσκόπια 34 και 70 μέτρων του Deep Space Network της NASA. Μέχρι το 2025, όταν θα τελειώσουν τα πυρηνικά του καύσιμα, το Voyager 1 θα εξερευνά το μαγνητικό πεδίο, τις κοσμικές ακτίνες και το μεσοαστρικό διάστημα. Ταξιδεύει προς την κατεύθυνση του αστερισμού του Οφιούχου, διανύοντας περίπου 1,5 εκατομμύριο χιλιόμετρα κάθε ημέρα. Μετά από 40 χιλιάδες χρόνια  θα βρίσκεται σε απόσταση 1,7 ετών φωτός από ένα αμυδρό αστέρι στον αστερισμό της Καμηλοπάρδαλης, το οποίο θα ωθήσει βαρυτικά το σκάφος σε μια τροχιά που θα το οδηγήσει στο κέντρο του Γαλαξία μας. http://www.nasa.gov/voyager

ΟΜΙΛΟΣ ΦΙΛΩΝ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ
Αλεξανδρείας 113, περιοχή Μαρτίου, τηλ: 2310 423133
www.ofa.gr

Voyager-1: Έγινε η πρώτη ανθρώπινη συσκευή που μπήκε στο μεσοαστρικό διάστημα (φωτό)

Tο διαστημικό σκάφος Voyager 1 της NASA που εκτοξεύτηκε το 1977, άφησε πίσω του την περιοχή στην οποία εκτείνεται η μαγνητική επιρροή του Ηλίου.

Το Voyager 1 βρίσκεται σήμερα 20.077.434.531 χιλιόμετρα από τη Γη και βρίσκεται σε μια ζώνη που ονομάζεται «μεσοαστρικό διάστημα», μια περιοχή μεταξύ του Ηλιακού μας συστήματος και του εξώτερου διαστήματος, έχοντας έτσι την «τιμή» να είναι η πρώτη ανθρώπινη διαστημική συσκευή που έχει ξεφύγει από τα όρια του Ηλιακού μας συστήματος και κινείται στην απεραντοσύνη του μεσοαστρικού διαστήματος.

Τα σήματα που συνεχίζει να στέλνει το Voyager 1 κάνουν περίπου 18,5 ώρες για να φτάσει στη Γη. Η NASA ανάμενε να είχε χάσει τη σύνδεση με το Voyager χρόνια πριν, αλλά λόγω της προόδους στην τεχνολογία εξακολουθούν να είναι σε θέση να λαμβάνουν τα σήματα, αν και πολύ αδύνατα. Αυτά λαμβάνονται από τις συστοιχίες των μεγάλων ραδιοτηλεσκοπίων του Deep Space Network που βρίσκονται στην Καλιφόρνια, την Ισπανία και την Αυστραλία.

Χάρτης της NASA που δείχνει που βρίσκεται το διαστημικό όχημα.

Δυστυχώς το διαστημικό σκάφος δεν στέλνει φωτογραφίες από εκεί που βρίσκεται διότι τα συστήματα των καμερών του έχουν απενεργοποιηθεί από το 1990 για εξοικονόμηση ενέργειας της μπαταρίας. Έτσι, τα μόνα μηνύματα που αποστέλλονται στη Γη είναι μετρήσεις πλάσματος, των μαγνητικών πεδίων και της ακτινοβολίας.

Οι αστρονόμοι που ελέγχουν το Voyager 1 υπολογίζουν ότι η διαστημοσυσκευή διαθέτει ακόμη αρκετή ενέργεια, ώστε να συνεχίσει να λειτουργεί μέχρι το 2020. Από τη στιγμή αυτή και μετά, θα αρχίσουν να κλείνουν ένα-ένα τα επιστημονικά του όργανα, ώσπου εντέλει, από το 2025 περίπου και μετά, το Voyager 1 θα συνεχίσει την διαστημική του περιπλάνηση, ακυβέρνητο πια και χωρίς να μας στέλνει άλλα δεδομένα. Όπως υπολογίζεται, η κατεύθυνση προς την οποία κινείται θα το φέρει σε απόσταση 1,6 ετών φωτός από το άστρο AC+79 3888, στον αστερισμό της Καμηλοπάρδαλης, σε περίπου 40.000 χρόνια. Το άστρο αυτό βρίσκεται σήμερα περίπου 17 έτη φωτός μακριά μας, αλλά κινείται προς την κατεύθυνση του Ηλίου. Γι αυτό, όταν το Voyager 1 θα διέρχεται δίπλα από το άστρο, το ίδιο το άστρο θα έχει φτάσει σε απόσταση μόλις 3,5 ετών φωτός μακριά από τον Ήλιο. Αυτό δείχνει και πόσο μικρή είναι για τα αστρονομικά δεδομένα η ταχύτητα με την οποία κινείται το Voyager 1. Κινούμενο με ταχύτητα περίπου 61.000 km/h, το Voyager 1 διανύει απόσταση περίπου 3,6 ΑΜ τον χρόνο (1 Αστρονομική Μονάδα ορίζεται ως η μέση απόσταση της Γης από τον Ήλιο), γεγονός που σημαίνει ότι εάν κατευθυνόταν προς τον Εγγύτατο του Κενταύρου, το πλησιέστερο άστρο στη Γη αυτή την στιγμή, θα χρειαζόταν περισσότερα από 73.000 χρόνια, προκειμένου να διανύσει την απόσταση των 4,24 ετών φωτός που μας χωρίζει.

Το χρονικό της αποστολής του Voyager 1

Το Voyager 1, όπως εξάλλου και η δίδυμη διαστημοσυσκευή του Voyager 2, η οποία ακολουθεί μια διαφορετική και πιο μεγάλη διαδρομή εντός του Ηλιακού συστήματος, μεταφέρει έναν χάλκινο επιχρυσωμένο δίσκο 12 ιντσών, στον οποίο είναι καταγεγραμμένο ένα μήνυμα της ανθρωπότητας προς κάθε άλλη νοημοσύνη, που πιθανόν συναντήσει. Στους επιχρυσωμένους δίσκους των δύο Voyager έχουν καταγραφεί ήχοι και εικόνες από τη Γη, όπως για παράδειγμα καλωσορίσματα σε 55 γλώσσες, ήχοι της φύσης και αποσπάσματα 27 μουσικών συνθέσεων, καθώς επίσης και η θέση της Γης στο Ηλιακό μας Σύστημα και στον Γαλαξία. Στους δίσκους αυτούς έχει τοποθετηθεί από μία ραδιενεργή πηγή, η οποία θα επιτρέψει σ” εκείνον που πιθανώς τους ανακαλύψει να υπολογίσει το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από την εκτόξευση των δύο Voyager. Θα μπορούσε άραγε να εντοπιστεί κάποια από τις δύο αυτές διαστημοσυσκευές από κάποιον εξωγήινο πολιτισμό, εάν υποθέσουμε φυσικά ότι όντως υπάρχει τέτοιος στον Γαλαξία μας, αλλά και με την προϋπόθεση ότι οι δύο Voyager θα καταφέρουν να επιβιώσουν στο αφιλόξενο περιβάλλον του μεσοαστρικού Διαστήματος; Ποιος ξέρει…

ΠΗΓΕΣ :- Sfairika.gr
               - el.wikipedia.org

Σκοτεινή ύλη...υπάρχουν εξελίξεις...

To θρυλικό διαστημικό σκάφος Voyager 1 υπονομεύει την θεωρία ότι η σκοτεινή ύλη είναι μικροσκοπικές ...μαύρες τρύπες 

Η περίφημη διαστημοσυσκευή της NASA Voyager 2 ίσως να πλησιάζει τον διαστρικό χώρο...

Ο θρυλικός διαστημικός ανιχνευτής, ο οποίος βρίσκεται καθ οδόν προς τον διαστρικό χώρο, έχει εντοπίσει μια αύξηση των κοσμικών ακτίνων που προέρχονται από το Ηλιακό μας σύστημα. Το Voyager 2 εκτοξεύτηκε το 1977, και αυτή τη στιγμή βρίσκεται  λιγότερο από 11 δισεκατομμύρια μίλια (περίπου 17,7 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα) από τη Γη ή περισσότερο από 118 φορές την μέση απόσταση από τη Γη έως τον Ήλιο.

Στην εικόνα αυτή βλέπουμε τη θέση των ανιχνευτών Voyager 1 και Voyager 2 σε σχέση με την Ηλιόσφαιρα, μια προστατευτική φυσαλίδα που προέρχεται από τον Ήλιο και εκτείνεται πέρα από την τροχιά του Πλούτωνα. Το Voyager 1 διέσχισε την Ηλιόπαυση, ή αλλιώς την άκρη της Ηλιόσφαιρας, το 2012. Το Voyager 2 βρίσκεται ακόμα στον Ηλιοσφαιρικό κολεό (heliosheath) ή στο εξώτατο τμήμα της Ηλιόσφαιρας. 

Πίστωση: NASA / JPL-Caltech

Από το 2007 το Voyager 2 ταξιδεύει μέσω του εξωτερικού στρώματος της Ηλιόσφαιρας - μιας τεράστιας φυσαλίδας που υπάρχει γύρω από τον Ήλιο και τους πλανήτες, η οποία κυριαρχείται από ηλιακό υλικό και μαγνητικά πεδία. Οι επιστήμονες* των αποστολών Voyager παρακολουθούσαν το διαστημικό σκάφος αναμένοντας εκείνο να φτάσει στο εξωτερικό όριο της Ηλιόσφαιρας, γνωστό ως Ηλιόπαυση. Μόλις το Voyager 2 βγει από την Ηλιόσφαιρα, θα γίνει το δεύτερο αντικείμενο που φτιάχτηκε από ανθρώπινο χέρι, μετά το Voyager 1, που θα εισέλθει στον διαστρικό χώρο.

Από τα τέλη Αυγούστου, το όργανο Cosmic Ray Subsystem που είναι εγκατεστημένο στο Voyager 2, μέτρησε περίπου 5% αύξηση του ρυθμού των κοσμικών ακτίνων οι οποίες "έπληξαν" το διαστημικό σκάφος σε σύγκριση με τις μετρήσεις που έγιναν στις αρχές Αυγούστου. Το όργανο χαμηλής ενέργειας φορτισμένων σωματιδίων του Voyager 2 ( Low-Energy Charged Particle instrument) ανίχνευσε μια παρόμοια αύξηση στις κοσμικές ακτίνες υψηλής ενέργειας.

Οι κοσμικές ακτίνες είναι ταχέως κινούμενα σωματίδια που προέρχονται έξω από το Ηλιακό μας σύστημα. Ορισμένες από αυτές τις κοσμικές ακτίνες εμποδίζονται από την Ηλιόσφαιρα, οπότε οι προγραμματιστές της αποστολής αναμένουν ότι το Voyager 2 θα μετρήσει την αύξηση του ρυθμού των κοσμικών ακτίνων καθώς πλησιάζει και διασχίζει το όριο της Ηλιόσφαιρας.

Τον Μάιο του 2012, το Voyager 1 παρουσίασε αύξηση του ρυθμού των κοσμικών ακτίνων παρόμοια με εκείνη που ανίχνευσε το Voyager 2. Αυτό έγινε πριν από περίπου τρεις μήνες πριν το Voyager 1 διασχίσει την Ηλιόπαυση και μπει στο διαστρικό χώρο.


Ωστόσο, τα μέλη της ομάδας Voyager σημειώνουν ότι η αύξηση των κοσμικών ακτίνων δεν είναι ένα καθοριστικό σημάδι το οποίο να δείχνει οτι η διαστημοσυσκευή πρόκειται να διασχίσει την Ηλιόπαυση. Το Voyager 2 βρίσκεται σε διαφορετική θέση στον Ηλιοσφαιρικό κολεό (heliosheath) - την εξωτερική περιοχή της Ηλιόσφαιρας - από ότι το Voyager 1, και οι πιθανές διαφορές σε αυτές τις θέσεις σημαίνουν ότι το Voyager 2 μπορεί να βιώσει διαφορετικό χρονοδιάγραμμα εξόδου από το Voyager 1.

Το γεγονός ότι το Voyager 2 μπορεί να πλησιάσει την Ηλιόπαυση έξι χρόνια μετά το Voyager 1 είναι επίσης σημαντικό, επειδή η Ηλιόπαυση κινείται προς τα μέσα και προς τα έξω κατά τη διάρκεια του 11ου κύκλου δραστηριότητας του Ήλιου. Η Ηλιακή δραστηριότητα αναφέρεται στις εκπομπές από τον Ήλιο, συμπεριλαμβανομένων των Ηλιακών εκλάμψεων και των εκρήξεων ύλης, που ονομάζονται Στεμματικές Εκπομπές Μάζας. Κατά τη διάρκεια του Ηλιακού κύκλου των 11 ετών, ο Ήλιος φθάνει τόσο ένα μέγιστο όσο και ένα ελάχιστο επίπεδο δραστηριότητας.


"Παρατηρούμε μια αλλαγή στο περιβάλλον γύρω από το Voyager 2, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι 'αυτό", δήλωσε ο επιστήμονας του προγράμματος Voyager Ed Stone, με έδρα το Caltech στην Πασαντίνα στην Καλιφόρνια  των ΗΠΑ. "Πρόκειται να μάθουμε πολλά στους επόμενους μήνες, αλλά ακόμα δεν ξέρουμε πότε θα φτάσουμε στην Ηλιόπαυση. Δεν είμαστε ακόμα εκεί - αυτό είναι κάτι που μπορώ να πω με σιγουριά".

Από την Karen Fox, Jet Propulsion Laboratory

--------------------*--------------------

*Στη κατασκευή και στη συνέχεια παρακολούθηση των διαστημοσυσκευών (πειραμάτων) Voyagers σημαντικότατο ρόλο διαδραμάτισε ο Ο Δρ. Σταμάτιος Κριμιζής, ακαδημαϊκός- διαστημικός επιστήμονας με διακεκριμένη επαγγελματική σταδιοδρομία ως εκπαιδευτικός και πρωτοπόρος ερευνητής με συμμετοχή στα σπουδαιότερα διαστημικά προγράμματα των Η.Π.Α. και της NASA, αλλά και της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας. 

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%84%CE%B1%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%9A%CF%81%CE%B9%CE%BC%CE%B9%CE%B6%CE%AE%CF%82

--------------------*--------------------

Ενημερωθείτε για θέματα Αστρονομίας και Επιστήμης στις ομάδες μας στο Facebook:

. Άρατος- Παρατηρησιακή Αστρονομία Σαλαμίνας

. Αστρονομία και Επιστήμη

. Αστροβραδιές Σαλαμίνας

Πηγή

https://phys.org/news/2018-10-nasa-voyager-nearing-interstellar-space.html

Πηγές υπάρχουν επίσης και στις παραπομπές του κειμένου (οι λέξεις με τα μπλε γράμματα)

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας.

 Για διορθώσεις μετάφρασης ως προς το πρότυπο κείμενο, απορίες, ή συμπληρώματα, γράψτε μας: gikasd63@hotmail.com  η αφήστε μήνυμα inbox στη Σελίδα:

 https:/www.facebook.com/groups/174408446026959/

Επίσης εάν θέλετε να δημοσιευτεί στο μπλόγκ μας κάποια δική σας εργασία, άρθρο, ή paper σχετικά με την επιστήμη, αποστείλατε τα άρθρα αυτά συνοδευόμενα απαραίτητα από τη σχετική βιβλιογραφία, και την σχετική έντυπη άδεια σας για δημοσίευση στο μπλόγκ μας, στη διεύθυνση: gikasd63@hotmail.com. Η δημοσίευση είναι εντελώς δωρεάν.

Εάν, κατά την άποψή σας, υπάρχουν επιστημονικά λάθη στο πρότυπο κείμενο η ομάδα μας δεν μπορεί να παρέμβει και να το αλλάξει χωρίς την συναίνεση του αρθρογράφου. Για οποιαδήποτε τέτοια αλλαγή επικοινωνήστε με την πηγή του άρθρου.

 Το κείμενο υπόκειται σε επικαιροποίηση αν υπάρξουν έγκυρες διορθώσεις ή νέα στοιχεία που αφορούν το θέμα του άρθρου. 

Για την ομάδα : @Aratosastronomy

Trappist-1: Πόσος χρόνος χρειάζεται για να πάει κάποιος σε αυτό το Ηλιακό σύστημα με τους 7 γεώμορφους πλανήτες;

Η ανακάλυψη επτά γεώμορφων πλανητών στο μέγεθος της Γης γύρω από ένα κοντινό αστέρι, το αστρικό σύστημα Trappist-1, είναι σίγουρα συναρπαστικό νέο. Αλλά, πόσο χρόνο χρειάζεται για να επισκεφθούμε έναν από αυτούς τους δυνητικά όμοιους προς τη Γη εξωγήινους κόσμους;

Ο Trappist-1 είναι 39 έτη φωτός μακριά από τη Γη, ή περίπου 229 τρισεκατομμύρια μίλια (369 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα). Θα χρειαστούν 39 χρόνια για να φτάσουμε στην τωρινή του θέση, εάν υποθέσουμε ότι  ταξιδεύουμε με την ταχύτητα του φωτός. Αλλά, δεν έχει ακόμα  κατασκευαστεί κανένα διαστημικό σκάφος που να ταξιδεύει με τέτοια ταχύτητα.

Και πραγματικά , οι άνθρωποι έχουν στείλει μερικά αρκετά γρήγορα οχήματα στο εξώτερο διάστημα. Με τη σημερινή τεχνολογία, πόσος χρόνος θα απαιτηθεί για να φτάσουμε στον αστέρα Trappist-1;

Χαρακτηριστικά από το σύστημα Trappist -1, συγκρινόμενα με τους βραχώδεις πλανήτες στο Ηλιακό μας σύστημα.

Εικόνα: NASA / JPL-Caltech

Δεδομένης της ταχύτητας ενός διαστημικού σκάφους, ο υπολογισμός του ποσού του χρόνου που θα χρειαζόταν για να ταξιδέψει ένα διαστημόπλοιο στην παρούσα θέση του Trappist-1 είναι απλός. Επειδή η ταχύτητα είναι ίση με την απόσταση διαιρούμενη με το χρόνο, ο συνολικός χρόνος ταξιδιού θα πρέπει να ισούται με την απόσταση από τον Trappist-1 (39 έτη φωτός) διαιρούμενος με την ταχύτητα ενός διαστημικού σκάφους.

Το διαστημόπλοιο Νέοι ορίζοντες

Νέοι Ορίζοντες, της NAΣA (New Horizons ) το γρηγορότερο διαστημικό σκάφος που εκτοξεύτηκε ποτέ, πέρασε κοντά από τον πλανήτη Πλούτωνα το 2015 και αυτή τη στιγμή ταξιδεύει έξω από το Ηλιακό μας σύστημα με ταχύτητα 14,31 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο, ή περίπου 32,000 μίλια την ώρα, σύμφωνα με τον σχετικό ιστότοπο που παρακολουθεί τις κινήσεις του διαστημοπλοίου. Με τη ταχύτητα αυτή, θα χρειαστούν περίπου 817.000 χρόνια για τον ανιχνευτή του Πλούτωνα να καλύψει την απόσταση των 39 ετών φωτός.

Το διαστημόπλοιο Ήρα

Το διαστημόπλοιο Ήρα (Juno) της NAΣA στην πραγματικότητα κινήθηκε γρηγορότερα από το διαστημόπλοιο Νέοι Ορίζοντες κατά τη διάρκεια της προσέγγισης του στον αέριο γίγαντα πλανήτη Δία το 2016. Με τη βοήθεια της βαρύτητας του Δία, η Ήρα κατάφερε να φτάσει σε κορυφαία ταχύτητα περίπου 165.000 μίλια/ώρα (265.000 χλμ/ώρα) σε σχέση με τη Γη, καθιστώντας το ως το ταχύτερο αντικείμενο που έφτιαξε ποτέ ο άνθρωπος [(αν και η αρχική ταχύτητα στους Νέους Ορίζοντες ήταν μεγαλύτερη από την ταχύτητα της Ήρας (Juno) μετά την εκτόξευση)].

Ακόμα και αν το διαστημόπλοιο Ήρα ταξίδευε συνεχώς με αυτή τη ταχύτητα – όχι απλά να πάρει μόνο μια ώθηση ταχύτητας καθ 'οδόν – ο χρόνος που θα χρειαζόταν το διαστημικό σκάφος για να φθάσει στη τρέχουσα θέση του Trappist-1 θα ήταν… 159.000 χρόνια.

Το διαστημόπλοιο Ταξιδευτής -1

Ταξιδευτής -1 (Voyager 1), το πιο μακρινό διαστημικό σκάφος της Γης, που άφησε το Ηλιακό μας σύστημα και εισήλθε στο διαστρικό διάστημα το 2012. Σύμφωνα με τη NAΣA, το σκάφος σήμερα απομακρύνεται επιταχυνόμενο με ταχύτητα 38.200 μίλια/ώρα. Για να ταξιδέψει το Voyager – 1, 39 έτη φωτός, έως το αστρικό σύστημα του αστέρα TRAPPIST-1, θα χρειαστούν 685.000 χρόνια.

Αλλά ο Voyager 1 δεν θα πάει σύντομα προς τα εκεί, ή καλύτερα δεν θα πάει καθόλου. Αντ 'αυτού, το διαστημικό σκάφος κατευθύνεται προς ένα διαφορετικό αστέρα, τον AC 79 3888, ο οποίος απέχει 1,6 έτη φωτός, και θα καλύψει την απόσταση αυτή σε περίπου 40.000 χρόνια (με τους υπολογισμός της NASA να λαμβάνουν υπόψη το γεγονός ότι το αστέρι αυτό κινείται, επίσης).

Το Διαστημικό λεωφορείο

Το διαστημικό λεωφορείο της NAΣA ταξίδεψε γύρω από τη Γη με μέγιστη ταχύτητα περίπου 17.500 μίλια/ώρα (28.160 χλμ/ώρα). Ένα διαστημόπλοιο που ταξιδεύει με αυτή την ταχύτητα θα χρειαστεί περίπου 1.500.000 χρόνια για να φτάσει στην τρέχουσα θέση του Trappist-1.

Έτσι, για μια επανδρωμένη αποστολή στο Ηλιακό συστήματος του Trappist-1, το διαστημικό λεωφορείο δεν ενδείκνυται σαν ένα…πρακτικό μέσο μεταφοράς.

Θεαματικές πρωτοβουλίες  

Ένα υπερταχές  διαστημικό σκάφος που θα μπορούσε να φθάσει τον Trappist-1 σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα εμπεριέχεται σε μια διαστρική αποστολή που οραματίστηκε ο Στήβεν Χώκινγκ  σε ένα πρόγραμμα του με τίτλο : Breakthrough Starshot initiative  

Οι μικροσκοπικοί αυτοκινούμενοι ανιχνευτές λέιζερ του Χώκινγκ,  θα μπορούσαν θεωρητικά να πετύχουν ταχύτητες μεγαλύτερες από το 20 τοις εκατό της ταχύτητας του φωτός, ή 134 εκατομμύρια μίλια/ώρα (216.000.000 χλμ/ώρα). Αυτό είναι περίπου 4.000 φορές πιο γρήγορα από το ρεκόρ ταχύτητας της διαστημοσυσκευής Νέοι Ορίζοντες της NAΣA! Ένα τόσο γρήγορο διαστημικό σκάφος, θα μπορούσε να διανύσει την ζητούμενη απόσταση των 39 ετών φωτός σε λιγότερο από 200 χρόνια. Αλλά η θεωρία αυτή δεν έχει ακόμα …εκτοξευτεί.   

 Καλλιτεχνική αναπαράσταση ενός πλανήτη στο σύστημα Trappist-1.

Εικόνα: ESO / M. Kornmesser / spaceengine.org

Με τη σημερινή τεχνολογία, δεν υπάρχει κανένας τρόπος οποιοσδήποτε άνθρωπος να καταφέρει να φτάσει στο αστρικό σύστημα του TRAPPIST-1 κατά τη διάρκεια της ζωής του, ή έστω στη διάρκεια μιας ανθρώπινης ζωής γενικά. Σε σχετική συζήτηση για την νέα αυτή ανακάλυψη σε συνέντευξη τύπου που έγινε στις 22 Φλεβάρη, αξιωματούχοι της NAΣA πρότειναν ότι θα ήταν πιθανόν να χρειαστούν τουλάχιστον 800.000 χρόνια για να φτάσουμε στο αστρικό σύστημα του Trappist-1.

Γι 'αυτό μην αρχίσετε από τώρα να κάνετε οποιαδήποτε ¨διαστρικά¨ σχέδια διακοπών…

Από: Hanneke Weitering

Σημείωση συντάκτη: Αυτό το άρθρο έχει ενημερωθεί για να διευκρινίσει τον υπολογισμό της NAΣA για το πότε το Voyager -1 θα περάσει κοντά από το αστέρι AC 79 3888,   συνυπολογίζοντας τη κίνηση του άστρου. Οι υπολογισμοί μας περιγράφουν το χρόνο που χρειαζόμαστε για να ταξιδέψουμε 39 έτη φωτός, έως την τρέχουσα θέση του Trappist-1 .

Για επικοινωνία στείλτε e-mail στην Hanneke Weitering στη ηλ. Διεύθυνση: hweitering@space.com ή ακολουθήστε στο @hannekescience.  

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟΙ ΙΣΤΟΤΟΠΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΘΟΓΡΑΦΟ

·         Traveling to TRAPPIST-1: How Long Would It Take? | Video

·         Exoplanet Discovery: The 7 Earth-Sized Planets of TRAPPIST-1 in Pictures

·         Warp Speed Will Kill You

·         What's the Fastest Spacecraft Ever?

 Πηγή

Πηγές υπάρχουν επίσης και στις παραπομπές του κειμένου (οι λέξεις με τα μπλε γράμματα)

         

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας.

Για διορθώσεις, απορίες, ή συμπληρώματα γράψτε μας: gikasd63@hotmail.com

Το θαύμα των Voyagers. Σαράντα χρόνια και συνεχίζουν...

Διαβάστε:

Τα όργανα που είναι σε λειτουργία πάνω στις διαστημοσυσκευές Voyager (μτφ. ταξιδιώτης). Πάμε να δούμε τα όργανα αυτά τα οποία βοήθησαν και βοηθούν τα ιστορικά αυτά διαστημικά σκάφη να εξακολουθούν να γράφουν ιστορία στις διαστημικές αποστολές 

Η καλλιτεχνική αυτή εικόνα απεικονίζει ένα από τα διαστημικά σκάφη της αποστολής Voyager, να διασχίζουν το όριο του ηλιακού συστήματος προς το διαστρικό χώρο. Αν και αυτά τα μη επανδρωμένα διαστημόπλοια εκτοξεύτηκαν πριν από δεκαετίες, πολλά από τα όργανα τους παραμένουν λειτουργικά.

Εικόνα: NASA / JPL-Caltech

Μετά την εκτόξευση τους το 1977, οι μη επανδρωμένοι διαστημικοί ανιχνευτές Voyager 1 και 2 πραγματοποίησαν εκτενή έρευνα των πλανητών και των φυσικών τους δορυφόρων, στο εξώτερο ηλιακό μας σύστημα. Εξερευνώντας τους πλανήτες Δία, Κρόνο, Ουρανό και Ποσειδώνα, το πρόγραμμα Voyager μπορεί να χαρακτηριστεί ανεπιφύλακτα μια μοναδική επιτυχία σε σχεδόν κάθε επίπεδο. Οι δίδυμες αυτές διαστημοσυσκευές έστειλαν στη Γη χιλιάδες φωτογραφίες και σειρά επιστημονικών δεδομένων που άλλαξαν θεμελιωδώς την κατανόηση του συνόλου του ηλιακού μας συστήματος. Επί του παρόντος, στον διαστρικό χώρο, το Voyager 1 είναι το πιο μακρινό τεχνητό αντικείμενο από τη Γη. Το Voyager 2 βρίσκεται κοντά στην άκρη του ηλιακού μας συστήματος και κάποια μέρα θα εισέλθει και στον διαστρικό χώρο.

Αυτή η εικόνα δείχνει τη τροχιά και τη θέση των Voyagers το 2013 (Εικόνα: Nik Spencer / Nature- Πηγή)

Πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι ακόμη και μετά από πάνω από 40 χρόνια, οι δύο αυτές διαστημοσυσκευές οι οποίες όπως τονίσαμε και στις αρχές του άρθρου δεν είναι επανδρωμένες,  εξακολουθούν να παράγουν ενεργά επιστημονικά δεδομένα και να τα μεταδίδουν στη Γη. Αν και πολλά από τα όργανα που έχουν εγκατασταθεί στο Voyager 1 και 2 έχουν απενεργοποιηθεί ή η λειτουργία τους έχει σταματήσει. Όμως, αρκετά είναι εκείνα τα οποία συνεχίζουν να λειτουργούν. Με τη βοήθεια των θερμοηλεκτρικών γεννητριών ραδιοϊσοτόπων (Radioisotope thermoelectric generator-RTGs), οι δύο ανιχνευτές θα πρέπει να είναι σε θέση να συνεχίσουν να λειτουργούν για αρκετά ακόμη χρόνια.

Καλλιτεχνική απεικόνιση της Ηλιόσφαιρας από την NASA. 

Τα εργαλεία που είναι σε λειτουργία επί του παρόντος στα Voyagers περιλαμβάνουν:

Το Φασματόμετρο πλάσματος (Plasma Spectrometer -PLS):
Λειτουργεί μόνο στο Voyager 2

Το όργανο αυτό αποτελείται από δύο μεταλλικές συσκευές (γνωστές ως "κούπες Φάραντεϊ ") τοποθετημένες σε ορθή γωνία μεταξύ τους. Η μία είναι ευθυγραμισμένη με τον άξονα διαστημικού σκάφους - Γης, και καταγράφει δεδομένα σχετικά με την ταχύτητα, την πυκνότητα και την πίεση ιόντων πλάσματος. Η άλλη συσκευή, εκτός άξονα, μετρά ηλεκτρόνια εντός ορισμένων ενεργειακών παραμέτρων. Το σύστημα PLS ήταν κρίσιμο για τη μελέτη του ηλιακού ανέμου (τη ροή των φορτισμένων σωματιδίων που ρέουν από τον Ήλιο), καθορίζοντας έτσι τον τρόπο με τον οποίο ο ηλιακός άνεμος αλληλεπιδρά με τους πλανήτες, αξιολογώντας το πλάσμα στη μαγνητόσφαιρα του Δία και πώς επηρεάζεται από τους φυσικούς του δορυφόρους, τόσο εντός όσο και εκτός του ηλιακού συστήματος.

Η πλατφόρμα σάρωσης- ανίχνευσης του Voyager, η οποία περιέχει πολλά από τα όργανα κάθε διαστημικού σκάφους.
Εικόνα: Doug Adler

Σύστημα Κοσμικών Ακτίνων (CRS):

Λειτουργεί στο Voyager 1 και 2

Όπως υπονοεί το όνομά του, το σύστημα ανιχνεύει κοσμικές ακτίνες (σωματίδια υψηλής ενέργειας που προέρχονται έξω από το ηλιακό μας σύστημα). Το ΣΚΑ μπορεί να εντοπίσει τόσο ηλεκτρόνια όσο και πρωτόνια γύρω από το διαστημικό σκάφος, και χρησιμοποιήθηκε για να μελετήσει τον ηλιακό άνεμο καθώς και την ηλεκτρική ροή γύρω από πλανήτες όπως ο Κρόνος. Δεδομένου ότι το διαστημικό σκάφος πλησίασε το ακρότατο σημείο του ηλιακού μας συστήματος, το ΣΚΑ ήταν ζωτικής σημασίας για να προσδιοριστεί πότε το Voyager 1 διέσχισε το όριο του κρουστικού κύματος (termination shock), όπου ο ηλιακός άνεμος επιβραδύνεται σημαντικά, και όταν το διαστημικό σκάφος αργότερα ανίχνευσε μια απότομη αύξηση των κοσμικών ακτίνων, αυτό ήταν και το επιβεβαιωτικό τεκμήριο ότι είχε πράγματι περάσει στο πραγματικό διαστρικό χώρο.

Μαγνητόμετρο (MAG):
Λειτουργεί στο Voyager 1 και 2

Τα μαγνητόμετρα των διαστημοσυσκευών Voyager χρησιμοποιούνται για τη μέτρηση αλλαγών στο μαγνητικό πεδίο του Ήλιου σε σχέση τόσο με την απόσταση όσο και με το χρόνο, καθώς και για τη μελέτη των μαγνητικών πεδίων γύρω από τους εξωτερικούς πλανήτες,  καθώς και με το πώς αλληλεπιδρούν με τα αντίστοιχα φεγγάρια τους. Κάθε Voyager φέρει αρκετά μαγνητόμετρα τα οποία βρίσκονται σε απόσταση κατά μήκος μιας αναπτυσσόμενης ράβδου που ελαχιστοποιεί τις παρεμβολές από το ίδιο το διαστημικό σκάφος. Μερικά από αυτά βρίσκονται κοντά στη βάση του διαστημοπλοίου. Ένα μαγνητόμετρο απέχει 7 μέτρα από τη βάση του βραχίονα, και το πιο μακρινό είναι σχεδόν στην εκπληκτική απόσταση των 13 μέτρων (43 πόδια) από τη βάση. Επί του παρόντος, τα μαγνητόμετρα παράγουν δεδομένα σχετικά με το μαγνητικό πεδίο στις παρυφές του ηλιακού μας συστήματος, καθώς και στον διαστρικό χώρο.

Το μαγνητόμετρο του Voyager αναδύεται από το μεταλλικό δοχείο του, το οποίο συνδέεται με την υπόλοιπη διαστημοσυσκευή.
Εικόνα: Doug Adler

Σχεδόν όσο καταπληκτικά και αν είναι τα μαγνητόμετρα, σπάνια τους αποδίδονται, όπως ίσως θα έπρεπε, κάποια εύσημα, και αξίζει να αναφερθεί εδώ ο ρόλος που διαδραματίζει ο βραχίονας (boom) του μαγνητόμετρου, ο οποίος επέτρεψε να πετύχει ολόκληρο το πείραμα MAG. Ο λεπτός αυτός βραχίονας μήκους 13 μέτρων (43 ποδών) ο οποίος συνδέει τα μαγνητόμετρα με τους ανιχνευτές του διαστήματος, έπρεπε να "ξεδιπλωθεί" αφού οι ρουκέτες Titan-Centaur είχαν απελευθερώσει τους Voyagers από τα κωνικά ρύγχη τους στο διάστημα. Κατά τη διάρκεια της εκτόξευσης, ο βραχίονας και τα συνδεδεμένα μαγνητόμετρα συμπιέσθηκαν σε μεγάλο βαθμό σε ένα μεταλλικό δοχείο μόνο μερικά πόδια σε μήκος. Αφού απελευθερώθηκε με ασφάλεια από το όχημα εκτόξευσης, οι ακίδες πρόσδεσης στα Voyagers απελευθερώθηκαν, και έτσι ο βραχίονας αναπτύχθηκε σε όλο το μήκος του, επιτρέποντας στα μαγνητόμετρα να λειτουργήσουν. 

Ο βραχίονας του μαγνητομέτρου είναι ένα πραγματικό θαύμα της μηχανικής.

Πείραμα Φορτισμένων Σωματιδίων Χαμηλής Ενέργειας (LECP):

Λειτουργεί στο Voyager 1 και 2

Το πείραμα φορτισμένων σωματιδίων χαμηλής ενέργειας (Low Energy Charged Particle -LECP) αναζητά και μετρά ηλεκτρόνια, πρωτόνια, σωματίδια άλφα, καθώς  και άλλα βαρέα στοιχεία τόσο γύρω από τους πλανήτες όσο και στον διαπλανητικό χώρο. Το ΠΦΣΧΑ (LCEP) αποτελείται από δύο υποσυστήματα: τον Αναλυτή Μαγνητοσφαιρικών Σωματιδίων Χαμηλής Ενέργειας (Low Energy Magnetospheric Particle Analyzer-LEMPA) και το Τηλεσκόπιο Σωματιδίων Χαμηλής Ενέργειας (Low Energy Particle Telescope -LEPT). Το ΠΦΣΧΑ χρησιμοποιήθηκε για να βοηθήσει στο προσδιορισμό του σχήματος που έχουν οι μαγνητόσφαιρες  γύρω από τους πλανήτες Κρόνο και Ουρανό.

Υποσύστημα Κυμάτων Πλάσματος (PWS):

Λειτουργεί στο Voyager 1 και 2

Αυτή η συσκευή χρησιμοποιήθηκε για την ανάλυση του φάσματος των κυμάτων πλάσματος και των φάσεων ραδιοκυμάτων χαμηλής συχνότητας στη μαγνητόσφαιρα των πλανητών Δία, Κρόνου, Ουρανού και Ποσειδώνα. Το ΥΚΠ (Plasma Wave Subsystem-PWS) συνεχίζει να λαμβάνει μετρήσεις τόσο μέσα όσο και πέρα από την Ηλιόπαυση (το όριο όπου η ενέργεια του ηλιακού ανέμου σταματάει από το διαστρικό μέσο). Το ΥΚΠ κατέγραψε επίσης το "ήχο" του διαστρικού χώρου που ακούγεται παρακάτω:

Μέσω http://www-pw.physics.uiowa.edu/plasma-wave/voyager/v1pws_interstellar_epo.htm

Όλα τα υπόλοιπα όργανα και στις δύο διαστημοσυσκευές Voyager, συμπεριλαμβανομένων των φωτογραφικών μηχανών που έλαβαν τόσο εμβληματικές εικόνες, είτε έχουν βλάβη ή έχουν απενεργοποιηθεί. Οι αστρονόμοι ελπίζουν ότι τα εναπομείναντα όργανα θα συνεχίσουν να λειτουργούν για αρκετά ακόμα χρόνια και, ότι τα Voyagers θα εξακολουθήσουν να αποτελούν πηγή σημαντικών δεδομένων.

Παρόλο που η τεχνολογία στη Γη έχει εξελιχθεί δραματικά από τη εκτόξευση των Voyagers, τα δύο αυτά διαστημικά σκάφη είναι ...κατεψυγμένα, από τεχνολογικής άποψης: Στάλθηκαν στις αποστολές τους με τον καλύτερο δυνατό εξοπλισμό εκείνης της εποχής (συμπεριλαμβανομένης μιας συσκευής μαγνητοσκόπησης 8 track για αποθήκευση δεδομένων, πιστέψτε το) που έχει ηρωικά αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου. Ενώ ο χρόνος κινείται προς τα εμπρός εδώ στη Γη, στο διαστημόπλοιο Voyager είναι πάντα...1977.

Αξίζει βεβαίως εδώ να υπογραμμίσουμε την σημαντική συνεισφορά στα πειράματα Voyager του Έλληνα Δρ. Σταμάτιου Κριμιζή, ο οποίος είναι ακαδημαϊκός- διαστημικός επιστήμονας με διακεκριμένη επαγγελματική σταδιοδρομία ως εκπαιδευτικός και πρωτοπόρος ερευνητής με συμμετοχή στα σπουδαιότερα διαστημικά προγράμματα των Η.Π.Α. και της NASA, αλλά και της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας.

Από τον Doug Adler

--------------------*--------------------

Ενημερωθείτε για θέματα Αστρονομίας και Επιστήμης στις ομάδες μας στο Facebook:

. Άρατος- Παρατηρησιακή Αστρονομία Σαλαμίνας

. Αστρονομία και Επιστήμη

. Αστροβραδιές Σαλαμίνας

Πηγή

Πηγές υπάρχουν επίσης και στις παραπομπές του κειμένου (οι λέξεις με τα μπλε γράμματα)

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας.

 Για διορθώσεις μετάφρασης ως προς το πρότυπο κείμενο, απορίες, ή συμπληρώματα, γράψτε μας: gikasd63@hotmail.com  η αφήστε μήνυμα inbox στη Σελίδα:

 https:/www.facebook.com/groups/174408446026959/

Επίσης εάν θέλετε να δημοσιευτεί στο μπλόγκ μας κάποια δική σας εργασία, άρθρο, ή paper σχετικά με την επιστήμη, αποστείλατε τα άρθρα αυτά συνοδευόμενα απαραίτητα από τη σχετική βιβλιογραφία, και την σχετική έντυπη άδεια σας για δημοσίευση στο μπλόγκ μας, στη διεύθυνση: gikasd63@hotmail.com  . Η δημοσίευση είναι εντελώς δωρεάν.

Εάν, κατά την άποψή σας, υπάρχουν επιστημονικά λάθη στο πρότυπο κείμενο η ομάδα μας δεν μπορεί να παρέμβει και να το αλλάξει χωρίς την συναίνεση του αρθρογράφου. Για οποιαδήποτε τέτοια αλλαγή επικοινωνήστε με την πηγή του άρθρου.

 Το κείμενο υπόκειται σε επικαιροποίηση αν υπάρξουν έγκυρες διορθώσεις ή νέα στοιχεία που αφορούν το θέμα του άρθρου. 

Για την ομάδα : @Aratosastronomy