Νέα ένδειξη για την ύπαρξη του «ένατου πλανήτη»

Εικόνα:Caltech/R. Hurt

Καλλιτεχνική απεικόνιση του «ένατου πλανήτη».

Του Κώστα Δεληγιάννη

Αυξάνονται ακόμη περισσότερο οι πιθανότητες το ηλιακό μας σύστημα να φιλοξενεί έναν ακόμη πλανήτη, τον ένατο στη σειρά και άγνωστο έως σήμερα στους αστρονόμους, παρά το γεγονός ότι η «γειτονιά» της Γης βρίσκεται στο μικροσκόπιο των επιστημόνων εδώ και πάνω από 200 χρόνια.

Η ύπαρξη αυτού του υποθετικού «κάτοικου» του ηλιακού μας συστήματος, στον οποίο έχει δοθεί το παρατσούκλι «Πλανήτης Χ», προέκυψε στα τέλη Ιανουαρίου, από έρευνα των αστρονόμων Μάικλ Μπράουν και Κόνσταντιν Μπάτιγκιν, οι οποίοι εργάζονται στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια (Caltech).

Όπως υποστήριξαν τότε οι δύο επιστήμονες σε άρθρο τους στο επιστημονικό περιοδικό Astronomical Journal, αν και δεν παρατήρησαν άμεσα τον «Πλανήτη Χ», η παρουσία του «προδόθηκε» από τα χαρακτηριστικά των τροχιών που έχουν έξι μικρά ουράνια αντικείμενα και πλανήτες - νάνοι, οι οποίοι ανακαλύφθηκαν πρόσφατα στο εξώτερο ηλιακό σύστημα.

Κι αυτό γιατί τα συγκεκριμένα ουράνια σώματα κινούνται με τέτοιον τρόπο που υποδηλώνει πως δέχονται τη βαρυτική επίδραση ενός κρυμμένου πλανήτη.
Σύμφωνα με τους υπολογισμούς που περιέγραφαν οι Αμερικανοί αστρονόμοι στο άρθρο τους, η μάζα του πρέπει να είναι 5 με 10 φορές μεγαλύτερη από τη μάζα της Γης.

Mike Brown  @plutokiller

Hey Planet Nine fans, a new eccentric KBO was discovered. And it is exactly where Planet Nine says it should be. https://t.co/oZn0RDq8JF

Mike Brown  @plutokiller

[the new one is uo3L91; slide from a just-posted talk at the SETI institute. Discovery from OSSOS survey on the CFHT]

Mike Brown  @plutokiller

I haven't done the statistics yet, but I suspect this takes the probability of this being a statistical fluke down to ~.001% or so.

Mike Brown  @plutokiller

Planet Nine, by the way, is oriented oppositely to these objects, so it's to the right and way up off the plot

Επίσης, υπολογίζεται πως έχει 2-4 φορές μεγαλύτερη διάμετρο από τη Γη, ενώ μία πλήρης περιφορά του γύρω από τον Ήλιο διαρκεί περίπου 10.000 έως 20.000 γήινα χρόνια.

Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε, ο Μπράουν βρήκε μία ακόμη ένδειξη που ενισχύει τη θεωρία του.

Πιο συγκεκριμένα, όπως ανέφερε σε μήνυμά του στο Twitter την περασμένη Πέμπτη, ανακάλυψε ένα ακόμη σώμα στα εξωτερικά όρια του ηλιακού μας συστήματος (τη Ζώνη του Κόιπερ), το οποίο φαίνεται να δέχεται τη βαρυτική επίδραση του «Πλανήτη Χ».

Το σώμα αυτό, που ονομάζεται uo3L91, φαίνεται να έλκεται από έναν μεγάλο πλανήτη, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση 200 έως 1.200 φορές μεγαλύτερη από την απόσταση Γης - Ήλιου.
Επομένως, το uo3L91 βρίσκεται ακριβώς εκεί όπου θα έπρεπε να είναι, αν υπήρχε ο «Πλανήτης Χ».
Όπως είναι φυσικό, και η νέα ανακάλυψη του Μπράουν θα ελεγχθεί από επιστημονικούς κριτές, όταν υποβάλει σε κάποιο επιστημονικό περιοδικό ένα άρθρο στο οποίο θα την περιγράφει.

Ωστόσο, απαντώντας ο ίδιος σε ερωτήματα στο Twitter, εκτιμά πως δεν ξεπερνά το 0,001% η πιθανότητα η νέα ένδειξη να οφείλεται σε κάποιο στατιστικό λάθος.

Το uo3L91 ανακαλύφθηκε από το επίγειο Τηλεσκόπιο Γαλλίας - Καναδά - Χαβάης, το οποίο στα πλαίσια της μελέτης OSSOS (Outer Solar System Origins Survey) εξερευνά τις περιοχές του ηλιακού μας συστήματος που βρίσκονται πέρα από την τροχιά του Ποσειδώνα.

 naftemporiki.gr

Το Ιαπωνικό διαστημόπλοιο ''Akatsuki '' στον Πλανήτη Αφροδίτη.

 

Η δοκιμαστική αυτή εικόνα της Αφροδίτης φωτογραφήθηκε το Δεκέμβριο του 2015 από την κάμερα μεγάλου μήκους κύματος IR πάνω στο διαστημικό σκάφος Akatsuki της Ιαπωνίας.

Credit: JAXA

Στον Πλανήτη Αφροδίτη, ένα Ιαπωνικό διαστημόπλοιο είναι σχεδόν έτοιμο για μια Μεγάλη επιστημονική έρευνα.

Η πολυαναμενόμενη εκστρατεία για το  ιαπωνικό διαστημικό σκάφος για τον Πλανήτη φροδίτη είναι επιτέλους έτοιμη να αρχίσει.

Η Διαστημοσυσκευή- ερευνητής  Akatsuki της Ιαπωνίας είχε υπολογιστεί αρχικά  ότι θα έφθανε στην Αφροδίτη, τον Δεκέμβριο του 2010, αλλά μια βλάβη του κινητήρα έκανε το διαστημικό σκάφος να χάσει το στόχο αναγκάζοντάς το να τεθεί γρήγορα σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο. Αλλά τον περασμένο Δεκέμβριο, οι χειριστές του Akatsuki κατάφεραν να καθοδηγήσουν το σκάφος πίσω στην Αφροδίτη, και τώρα η Διαστημοσυσκευή είναι σχεδόν   έτοιμη να αρχίσει τις επιστημονικές της έρευνες.

 Το "Akatsuki έχει κάνει δοκιμαστικές παρατηρήσεις ενεργοποιώντας ένα ένα τα  όργανα παρατήρησης που διαθέτει," όπως διατύπωσε επίσημα ο Ιαπωνικός Οργανισμός Εξερεύνησης Αεροδιαστήματος  (Japan Aerospace Exploration Agency- JAXA) σε πρόσφατη ενημέρωση την Παρασκευή 1η Απριλίου. [Η Ιαπωνία στην Αφροδίτη: Δείτε τις φωτογραφίες από το Akatsuki]

«Τα όργανα ξεκίνησαν  κανονικά, και έχουμε ήδη πραγματοποιήσει επιτυχείς παρατηρήσεις που ισοδυναμούν με μια μικρή επιτυχία, » πρόσθεσαν. "Έτσι προχωρούμε στην κανονική λειτουργία στα μέσα Απριλίου."

Το τριακοσίων εκατομμυρίων δολαρίων διαστημικό σκάφος Akatsuki, του οποίου το όνομα σημαίνει "αυγή" στα ιαπωνικά, σχεδιάστηκε για να μελετήσει τα σύννεφα της Αφροδίτης, να παρατηρήσει από κοντά τον  καιρό και την ατμόσφαιρα της  χρησιμοποιώντας έξι διαφορετικά όργανα . Οι παρατηρήσεις της Διαστημοσυσκευής θα βοηθήσουν τους ερευνητές να κατανοήσουν καλύτερα πώς η Αφροδίτη, η οποία μπορεί να ήταν αρκετά παρόμοια με τη Γη πριν από δισεκατομμύρια χρόνια, έγινε τόσο καυτή και φαινομενικά αφιλόξενη για τη ζωή, δήλωσαν αξιωματούχοι του JAXA.

Το αρχικό σχέδιο προέβλεπε ότι το Akatsuki  θα συμπλήρωνε μια τροχιά γύρω από την Αφροδίτη μία φορά κάθε 30 ώρες, σε μέγιστη απόσταση (απόαψη) περίπου 50.000 μιλίων (80.000 χιλιόμετρα). Αλλά η δεύτερη προσέγγιση στην Αφροδίτη έθεσε την Διαστημοσυσκευή σε μια 13-ημερών τροχιά στέλνοντας το  Akatsuki μακριά στα 273.000 μίλια (440.000 χιλιόμετρα) από την επιφάνεια του πλανήτη, όπως δήλωσαν αξιωματούχοι του JAXA .

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών, το Akatsuki έχει προσπαθήσει να πετύχει μια λιγότερο ελλειπτική τροχιά. Το  JAXA έχει δηλώσει ότι θέλει ο ανιχνευτής  να είναι σε η τροχιά εννέα ημερών με απόαψη περίπου 193.000 μιλίων (310.000 χιλιόμετρα) από τη στιγμή που θα αρχίσει η κανονική λειτουργία.

Το Akatsuki θα πρέπει να εξακολουθεί να είναι σε θέση να ολοκληρώσει το μεγαλύτερο μέρος των στόχων της αρχικής επιστημονικής του έρευνας από μια τέτοια τροχιά, δήλωσαν αξιωματούχοι του JAXA . Η Διαστημοσυσκευή εκτοξεύτηκε τον Μάιο του 2010, μπροστά από τον ανιχνευτή ’’  Ίκαρο ’’ της JAXA, ο οποίος έγινε το πρώτο διαστημόπλοιο το οποίο χρησιμοποίησε ένα ηλιακό ιστίο σαν ώθηση, ‘’ανοίγοντάς ’’ το στο διαπλανητικό χώρο.

Follow Mike Wall on Twitter @michaeldwall and Google+. Follow us @Spacedotcom, Facebook or Google+. Originally published on Space.com - See more at: http://www.space.com/32461-japan-venus-probe-akatsuki-science-ready.html?utm_content=buffer51752&utm_medium=social&utm_source=plus.google.com&utm_campaign=buffer#sthash.pfYeCxSM.dpuf

Follow Mike Wall on Twitter @michaeldwall and Google+. Follow us @Spacedotcom, Facebook or Google+. Originally published on Space.com  

ΠΗΓΗ : space.com

Κβάζαρ 3C273: το θερμότερο αντικείμενο του σύμπαντος;

    

Kαλλιτεχνική άποψη του ραδιοτηλεσκοπίου 10 μέτρων στον Ρωσικό δορυφόρο SpektrR 

CREDIT: © Astro Space Center of Lebedev Physical Institute.

Γερμανοί, Ρώσοι, Αμερικανοί και άλλοι αστρονόμοι μπόρεσαν για πρώτη φορά να μελετήσουν την «καρδιά» του φωτεινότερου ενεργού γαλαξιακού πυρήνα (κβάζαρ) στο σύμπαν και υπολόγισαν ότι η αδιανόητη θερμοκρασία της ξεπερνά τα δέκα τρισεκατομμύρια βαθμούς Κέλβιν (10^11.5 K), πολύ μεγαλύτερη από ό,τι θεωρείτο έως τώρα δυνατό.

Διαβάστε σχετικά: Το πιο θερμό αντικείμενο του σύμπαντος

Οι ερευνητές του διεθνούς προγράμματος ραδιοαστρονομίας RadioAstron, με επικεφαλής τον Γιούρι Κοβάλεφ του Φυσικού Ινστιτούτου Λεμπέντεφ της Μόσχας, τον Αντρέι Λομπάνοφ του Ινστιτούτου Ραδιοαστρονομίας Μαξ Πλανκ στη Γερμανία και τον Μάικλ Τζόνσον του Κέντρου Αστροφυσικής Χάρβαρντ-Σμιθσόνιαν των ΗΠΑ, που έκαναν δύο δημοσιεύσεις στο περιοδικό αστροφυσικής «The Astrophysical Journal Letters», ανέλυσαν την ακτινοβολία του κβάζαρ 3C 273.

Το εν λόγω κβάζαρ, σε απόσταση περίπου 2,4 δισεκατομμυρίων ετών από τη Γη, βρίσκεται στην κατεύθυνση του αστερισμού της Παρθένου και είναι το πιο φωτεινό στον ουρανό από όσα έχουν ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής.

Το RadioAstron χρησιμοποιεί τον ρωσικό δορυφόρο Spektr-R με κεραία δέκα μέτρων, που βρίσκεται σε ελλειπτική τροχιά γύρω από τον πλανήτη μας. Οι παρατηρήσεις του συνδυάζονται με αυτές μεγάλων επίγειων ραδιοτηλεσκοπίων, όπως του γερμανικού ραδιοτηλεσκοπίου διαμέτρου 100 μέτρων στο Έφελσμπεργκ, του διαμέτρου 110 μέτρων τηλεσκοπίου Γκριν Μπανκ και του 300 μέτρων Αρεσίμπο. Έτσι το RadioAstron σχηματίζει ένα συμβολόμετρο (ένα εικονικό ραδιοτηλεσκόπιο) μεταξύ Γης και διαστήματος.

Τα κβάζαρ είναι τεράστιες μαύρες τρύπες με μάζα εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από τον Ήλιο μας. Βρίσκονται στο κέντρο μεγάλων γαλαξιών και εκπέμπουν πανίσχυρη ακτινοβολία, συχνά «σβήνοντας» με τη λάμψη τους όλα τα άστρα του γαλαξία τους.
Οι επιστήμονες πίστευαν ότι η θερμοκρασία στο εσωτερικό αυτών των ενεργών γαλαξιακών πυρήνων δεν ξεπερνά τα 100 δισεκατομμύρια βαθμούς Κελσίου, αλλά οι νέοι υπολογισμοί δείχνουν μια ασύλληπτα μεγαλύτερη θερμοκρασία. Οι επιστήμονες προς το παρόν δεν κατανοούν θεωρητικά πώς αυτό μπορεί να συμβεί.

πηγή: www.amna.gr – public.nrao.edu
         http://physicsgg.me 

Μια νέα Γη γεννιέται

Οι αστρονόμοι του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου (ESO), χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο ALMA, μπόρεσαν να παρατηρήσουν το πρόπλασμα ενός πλανήτη πολύ όμοιου με τη Γη, ο οποίος βρίσκεται στη φάση της δημιουργίας γύρω από το νεαρό άστρο του.

Νέο κοσμικό «μαιευτήριο»

Ο πρωτοπλανητικός δίσκος σκόνης και αερίων -από όπου γεννιούνται οι πλανήτες- έχει σχηματιστεί γύρω από ένα άστρο, το TW Ύδρας, ηλικίας μόλις 10 εκατομμυρίων ετών. Το άστρο-νήπιο βρίσκεται σε απόσταση μόλις 175 ετών φωτός από τον πλανήτη μας. Είναι το πιο κοντινό στη Γη «μαιευτήριο» εξωπλανητών που έχει εντοπισθεί μέχρι σήμερα.

Ο κυοφορούμενος εξωπλανήτης βρίσκεται στην ίδια περίπου απόσταση από το μητρικό άστρο του, με την απόσταση της Γης από τον Ήλιο, δηλαδή περίπου 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα. Οι αστρονόμοι δεν μπορούν ακόμη να είναι βέβαιοι πόσο όμοιος θα είναι ο πλανήτης με τη Γη, όταν γεννηθεί, αλλά δεν αποκλείεται να είναι λίγο μεγαλύτερος, δηλαδή μια Υπερ-Γη.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Σον ‘Αντριους του Κέντρου Αστροφυσικής Χάρβαρντ-Σμιθσόνιαν, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιθεώρηση «The Astrophysical Journal Letters».

Μια από τις εικόνες του κατάφεραν να καταγράψουν οι ερευνητές από τον πλανήτη που σχηματίζεται και όπως φαίνεται θα έχει μέγεθος και κάποια χαρακτηριστικά παρόμοια με αυτή της Γης

Το πρώτο περιστρεφόμενο άστρο νετρονίων στην Ανδρομέδα

Εξάλλου, μια άλλη ομάδα αστρονόμων εντόπισε τον πρώτο περιστρεφόμενο αστέρα νετρονίων (πάλσαρ), που έχει ποτέ βρεθεί στον γειτονικό γαλαξία της Ανδρομέδας, γνωστό και ως Μ31. Η ανακάλυψη έγινε με το διαστημικό τηλεσκόπιο XMM-Newton του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA).

Οι αστέρες νετρονίων αποτελούν «εξωτικά» απομεινάρια, πολύ μικρά αλλά τρομερά υψηλής πυκνότητας, που κάποτε ήσαν τεράστια άστρα, τα οποία ολοκλήρωσαν τη ζωή τους με έκρηξη (σούπερ-νόβα). Περιστρέφονται πλέον σαν σβούρες και εκπέμπουν ακτινοβολία-Χ προς τη Γη, όπως ένας φάρος που αναβοσβήνει.

Το συγκεκριμένο πάλσαρ κάνει μια πλήρη περιστροφή κάθε 1.2 δευτερόλεπτα και φαίνεται να «τρέφεται» από ένα γειτονικό άστρο που κάνει μια πλήρη τροχιά κάθε 1.3 μέρες, σχηματίζοντας έτσι ένα διπλό αστρικό σύστημα.

Αστρονόμοι ανακάλυψαν το πρώτο αστέρι με Ατμόσφαιρα σχεδόν από καθαρό Οξυγόνο !

Σύμφωνα με πρόσφατα ευρήματα που δημοσιεύονται στο περιοδικό Journal Science, οι αστρονόμοι έχουν ανακαλύψει ένα νέο είδος άστρου που μέχρι τώρα υπήρχε μόνο στη θεωρία. Ένας αρχαίος Ήλιος πού επέζησε τόσο πολύ κατά τη διάρκεια του χρόνου ,έτσι ώστε η εξωτερική του επιφάνεια να αποτελείται σχεδόν εξ ολοκλήρου από καθαρό οξυγόνο. Όταν τα αστέρια, με λιγότερο από 10 φορές τη μάζα του Ήλιου μας, έρχονται κοντά στο τέλος του χρόνου ζωής τους, χάνουν τα εξωτερικά στρώματά τους και μετατρέπονται σε αυτό που ονομάζουμε ‘’λευκοί νάνοι’’. Κάτω από την ισχυρή βαρύτητα, τα βαρύτερα στοιχεία καταδύονται στον συμπαγή πυρήνα του άστρου, ενώ τα ελαφρύτερα στοιχεία, για παράδειγμα, το Υδρογόνο και το Ήλιο ανεβαίνουν προς την επιφάνεια. Αυτό είναι  που συμβαίνει σύμφωνα με τις μέχρι τώρα γνώσεις μας.

        Καλλιτεχνική αναπαράσταση ενός λευκού νάνου . Πηγή : Sciencepics/Shutterstock.com

Αλλά αυτό το πρόσφατα ανακαλυφθέν αστέρι, που ονομάζεται SDSS J124043.01 + 671.034,68, δεν ακολουθεί αυτή την τάση, με τους αστρονόμους να δηλώνουν ότι η εξωτερική ατμόσφαιρά του ουσιαστικά αποτελείται από οξυγόνο  σε ποσοστό μεγαλύτερο από 99,99 τοις εκατό. Μόνο ίχνη άλλων στοιχείων έχουν προσδιοριστεί, όπως νέον, μαγνήσιο και πυρίτιο, αλλά όσο για το Υδρογόνο και το Ήλιο που υποτίθεται θα είχαν τον έλεγχο της επιφάνειας, δεν υπάρχει κανένα σημάδι.

Είναι ένα αίνιγμα για την ομάδα των αστρονόμων που το ανακάλυψαν, με επικεφαλής τον Souza Oliveira Kepler από το Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Rio Grande do Sul στη Βραζιλία. Όπως δήλωσε ο  William Herkewitz στο περιοδικό Popular Mechanics "Τι συνέβη με όλα αυτά τα ελαφρά στοιχεία; Πώς έγινε και όλα αυτά εξαφανίστηκαν;"

Οι αστρονόμοι έχουν εκτιμήσει από καιρό, σαν μια πιθανή αιτία, την σταδιακή απώλεια των στοιχείων από το εξωτερικό ενός άστρου με την πάροδο του χρόνου . Αν αυτό είναι ακριβώς ότι συνέβη εδώ, τότε το SDSS J124043.01 + 671.034,68 (ή «Dox», το παρατσούκλι που οι επιστήμονες του έχουν δώσει) είναι η πρώτη ένδειξη του φαινομένου αυτού που λαμβάνει χώρα. Αλλά πώς τα άλλα στοιχεία εξαφανίστηκαν; Κανείς δεν ξέρει στα σίγουρα.

Αυτό το αστέρι που επάνω του κυριαρχεί το οξυγόνο είναι πράγματι μοναδικό στο είδος του,  όσον αφορά τα ηλιακά σώματα που μέχρι σήμερα γνωρίζουμε. Είναι το μόνο αστέρι ανάμεσα σε 32.000 λευκούς νάνους με μια τόσο τέλεια ατμόσφαιρα οξυγόνου.

 Αυτή η ανάρτηση γράφτηκε από τον Umer Abrar. Για να επικοινωνήσετε με το συντάκτη αυτής της ανάρτησης, γράψτε στό : mirzavadoodulbaig@gmail.com ή  προσθέσετε τον /  ακολουθήστε τον  στο facebook:

ΠΗΓΗ: http://www.physics-astronomy.com

Προσαρμογή: Ομάδα Astronomy & Science

Voyager-1: Έγινε η πρώτη ανθρώπινη συσκευή που μπήκε στο μεσοαστρικό διάστημα (φωτό)

Tο διαστημικό σκάφος Voyager 1 της NASA που εκτοξεύτηκε το 1977, άφησε πίσω του την περιοχή στην οποία εκτείνεται η μαγνητική επιρροή του Ηλίου.

Το Voyager 1 βρίσκεται σήμερα 20.077.434.531 χιλιόμετρα από τη Γη και βρίσκεται σε μια ζώνη που ονομάζεται «μεσοαστρικό διάστημα», μια περιοχή μεταξύ του Ηλιακού μας συστήματος και του εξώτερου διαστήματος, έχοντας έτσι την «τιμή» να είναι η πρώτη ανθρώπινη διαστημική συσκευή που έχει ξεφύγει από τα όρια του Ηλιακού μας συστήματος και κινείται στην απεραντοσύνη του μεσοαστρικού διαστήματος.

Τα σήματα που συνεχίζει να στέλνει το Voyager 1 κάνουν περίπου 18,5 ώρες για να φτάσει στη Γη. Η NASA ανάμενε να είχε χάσει τη σύνδεση με το Voyager χρόνια πριν, αλλά λόγω της προόδους στην τεχνολογία εξακολουθούν να είναι σε θέση να λαμβάνουν τα σήματα, αν και πολύ αδύνατα. Αυτά λαμβάνονται από τις συστοιχίες των μεγάλων ραδιοτηλεσκοπίων του Deep Space Network που βρίσκονται στην Καλιφόρνια, την Ισπανία και την Αυστραλία.

Χάρτης της NASA που δείχνει που βρίσκεται το διαστημικό όχημα.

Δυστυχώς το διαστημικό σκάφος δεν στέλνει φωτογραφίες από εκεί που βρίσκεται διότι τα συστήματα των καμερών του έχουν απενεργοποιηθεί από το 1990 για εξοικονόμηση ενέργειας της μπαταρίας. Έτσι, τα μόνα μηνύματα που αποστέλλονται στη Γη είναι μετρήσεις πλάσματος, των μαγνητικών πεδίων και της ακτινοβολίας.

Οι αστρονόμοι που ελέγχουν το Voyager 1 υπολογίζουν ότι η διαστημοσυσκευή διαθέτει ακόμη αρκετή ενέργεια, ώστε να συνεχίσει να λειτουργεί μέχρι το 2020. Από τη στιγμή αυτή και μετά, θα αρχίσουν να κλείνουν ένα-ένα τα επιστημονικά του όργανα, ώσπου εντέλει, από το 2025 περίπου και μετά, το Voyager 1 θα συνεχίσει την διαστημική του περιπλάνηση, ακυβέρνητο πια και χωρίς να μας στέλνει άλλα δεδομένα. Όπως υπολογίζεται, η κατεύθυνση προς την οποία κινείται θα το φέρει σε απόσταση 1,6 ετών φωτός από το άστρο AC+79 3888, στον αστερισμό της Καμηλοπάρδαλης, σε περίπου 40.000 χρόνια. Το άστρο αυτό βρίσκεται σήμερα περίπου 17 έτη φωτός μακριά μας, αλλά κινείται προς την κατεύθυνση του Ηλίου. Γι αυτό, όταν το Voyager 1 θα διέρχεται δίπλα από το άστρο, το ίδιο το άστρο θα έχει φτάσει σε απόσταση μόλις 3,5 ετών φωτός μακριά από τον Ήλιο. Αυτό δείχνει και πόσο μικρή είναι για τα αστρονομικά δεδομένα η ταχύτητα με την οποία κινείται το Voyager 1. Κινούμενο με ταχύτητα περίπου 61.000 km/h, το Voyager 1 διανύει απόσταση περίπου 3,6 ΑΜ τον χρόνο (1 Αστρονομική Μονάδα ορίζεται ως η μέση απόσταση της Γης από τον Ήλιο), γεγονός που σημαίνει ότι εάν κατευθυνόταν προς τον Εγγύτατο του Κενταύρου, το πλησιέστερο άστρο στη Γη αυτή την στιγμή, θα χρειαζόταν περισσότερα από 73.000 χρόνια, προκειμένου να διανύσει την απόσταση των 4,24 ετών φωτός που μας χωρίζει.

Το χρονικό της αποστολής του Voyager 1

Το Voyager 1, όπως εξάλλου και η δίδυμη διαστημοσυσκευή του Voyager 2, η οποία ακολουθεί μια διαφορετική και πιο μεγάλη διαδρομή εντός του Ηλιακού συστήματος, μεταφέρει έναν χάλκινο επιχρυσωμένο δίσκο 12 ιντσών, στον οποίο είναι καταγεγραμμένο ένα μήνυμα της ανθρωπότητας προς κάθε άλλη νοημοσύνη, που πιθανόν συναντήσει. Στους επιχρυσωμένους δίσκους των δύο Voyager έχουν καταγραφεί ήχοι και εικόνες από τη Γη, όπως για παράδειγμα καλωσορίσματα σε 55 γλώσσες, ήχοι της φύσης και αποσπάσματα 27 μουσικών συνθέσεων, καθώς επίσης και η θέση της Γης στο Ηλιακό μας Σύστημα και στον Γαλαξία. Στους δίσκους αυτούς έχει τοποθετηθεί από μία ραδιενεργή πηγή, η οποία θα επιτρέψει σ” εκείνον που πιθανώς τους ανακαλύψει να υπολογίσει το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από την εκτόξευση των δύο Voyager. Θα μπορούσε άραγε να εντοπιστεί κάποια από τις δύο αυτές διαστημοσυσκευές από κάποιον εξωγήινο πολιτισμό, εάν υποθέσουμε φυσικά ότι όντως υπάρχει τέτοιος στον Γαλαξία μας, αλλά και με την προϋπόθεση ότι οι δύο Voyager θα καταφέρουν να επιβιώσουν στο αφιλόξενο περιβάλλον του μεσοαστρικού Διαστήματος; Ποιος ξέρει…

ΠΗΓΕΣ :- Sfairika.gr
               - el.wikipedia.org

Ενας κομήτης «γρατσούνισε» τον Δία

Βράχος με διάμετρο ενός χιλιομέτρου δημιούργησε κηλίδα με μέγεθος όσο ο Ειρηνικός Ωκεανός.

Αριστερά, ο Δίας και, δεξιά, η κηλίδα στον νότιο πόλο του πλανήτη η οποία δημιουργήθηκε πιθανότατα από πτώση κομήτη. Η μικρή φωτεινή σφαίρα που εμφανίζεται λίγο πιο πάνω από την κηλίδα είναι ένα σύννεφο ύλης από την κηλίδα που κινείται ανοδικά στην ατμόσφαιρα ( Πηγή: ΕΡΑ/ΝΑSΑ/JΡL)      

 

H παρατηρητικότητα αλλά και η τύχη ενός ερασιτέχνη αστρονόμου από την Αυστραλία οδήγησαν στην καταγραφή ενός εντυπωσιακού κοσμικού φαινομένου. Ενας κομήτης έπεσε στον πλανήτη Δία δημιουργώντας μια γιγαντιαία κηλίδα στην επιφάνεια του μεγαλύτερου πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος. Το περιστατικό συνέβη την Κυριακή το βράδυ και για καλή τύχη της επιστημονικής κοινότητας εκείνη την ημέρα ο ερασιτέχνης αστρονόμος Αντονι Γουέσλι, που ζει σε μια περιοχή λίγο έξω από την Καμπέρα, είχε στραμμένο το τηλεσκόπιό του προς τον Δία. Το τηλεσκόπιο έχει κατασκευάσει ο ίδιος ο Γουέσλι, ο οποίος εκείνο το βράδυ παρακολουθούσε αγώνες γκολφ στην τηλεόραση και έριχνε «κλεφτές» ματιές στο τηλεσκόπιο στα διαλείμματα των αγώνων. Κάποια στιγμή διεπίστωσε ότι υπήρχε δραστηριότητα και μάλιστα έντονη σε μια περιοχή κοντά στον Νότιο Πόλο του Δία, όπου πριν από λίγη ώρα όλα έδειχναν ήρεμα.

Αμέσως σήμανε συναγερμός στη διεθνή επιστημονική κοινότητα, η οποία έστρεψε τα τηλεσκόπιά της στον Δία. Τελικά το μεγάλο τηλεσκόπιο της ΝΑSΑ που βρίσκεται στο Μάουνα Κέα της Χαβάης εντόπισε την περιοχή και κατέγραψε μια τεράστια κηλίδα η οποία, όπως εκτιμάται, αποτελεί προϊόν πτώσης κάποιου κομήτη στον γίγαντα αερίου. Οι επιστήμονες βλέποντας την κηλίδα τη χαρακτήρισαν «γρατσουνιά» και αρχικά υπολόγισαν ότι το μέγεθός της είναι ανάλογο με αυτό της Γης. Νεότερες μετρήσεις έδειξαν πάντως ότι η κηλίδα είναι κάπως μικρότερη απ΄ όσο αρχικά είχε εκτιμηθεί. Σύμφωνα με αστρονόμους του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ που μελετούν το φαινόμενο, η «γρατσουνιά» έχει μέγεθος όσο ο Ειρηνικός Ωκεανός. Οι επιστήμονες της ΝΑSΑ έχουν αποκλείσει το ενδεχόμενο η κηλίδα να οφείλεται σε καταιγίδακαθώς αρκετές καταιγίδες στον Δία εμφανίζονται στα τηλεσκόπια ως μεγάλες κηλίδες.

Παρά το εξαιρετικά μεγάλο μέγεθος της κηλίδας οι επιστήμονες της ΝΑSΑ θεωρούν ότι το αντικείμενο που τη δημιούργησε ήταν αρκετά μικρό και δεν ξεπερνούσε σε διάμετρο το ένα χιλιόμετρο. Είτε λοιπόν πρόκειται για ένα αρκετά μικρό κομήτη είτε ίσως για κάποιο θραύσμα από κομήτη. Υπολογίζουν μάλιστα ότι έπεσε στον πλανήτη με ταχύτητα 60 χλμ./δευτ. (περίπου 200 χιλιάδες χλμ./ώρα). Οι επιστήμονες παρατήρησαν επίσης ότι στον Δία υπάρχουν κάποιες ατμοσφαιρικές μεταβολές (θέρμανση της τροπόσφαιρας, αύξηση της εκπομπής αέριας αμμωνίας κ.ά.) τις οποίες συνδέουν με την πτώση του κομήτη.

Τ ο 1994 ο Δίας είχε γίνει και πάλι στόχος κομήτη. Οι επιστήμονες είχαν διαπιστώσει ότι ο κομήτης ΣούμεϊκερΛέβι 9 θα περνούσε πολύ κοντά από τον πλανήτη και εκτιμώντας ότι τελικά θα υπάρξει σύγκρουση είχαν στρέψει τα τηλεσκόπιά τους εκεί. Πράγματι, ο κομήτης πλησίασε πολύ κοντά στον Δία, η τρομερή βαρυτική έλξη του οποίου τον διέλυσε σε 20 κομμάτια τα οποία έπεσαν στον πλανήτη δημιουργώντας μεγάλες κηλίδες, σαν αυτή που εντοπίστηκε πριν από λίγα 24ωρα. 

Εικόνα από τη στιγμή της πρόσκρουσης. (ΠΡΟΣΟΧΗ ! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΙΝΤΕΟ)

ΠΗΓΕΣ:
-© Τhe Τimes, 2009

-ΤΟ ΒΗΜΑ SCIENCE

-dailymail.co.uk 

Ένας μετεωρίτης με μέγεθος ίσο με αυτό της Σελήνης προσέκρουσε επάνω στην επιφάνεια του μεγαλύτερου πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος, του Δία, προξενώντας ένα τεράστιο ωστικό κύμα. 

Θα μπορούσε να ήταν το τέλος της Γης, αν για λίγα "διαστημικά εκατοστά" αν αντί για τον Δία ο μετεωρίτης επέφτε στον πλανήτη μας.

Βέβαια το περιστατικό αυτό συνέβη το 2010 αλλά δεν αλλάζει το γεγονός των κινδύνων του διαστήματος για την μικρή μας Γη

Το αντικείμενο έχει το μέγεθος της Σελήνης και στο βίντεο φαίνεται η πρόσκρουσή του με τον πλανήτη Δία. Το επίκεντρο της έκρηξης είναι περίπου 3 φορές το μέγεθος της Γης. Μετά από την πρώτη έκρηξη ακολούθησαν και άλλες...

Η ΝΑSA υπολογίζει ότι αν ο μετεωρίτης (χαρακτηρίζεται ως "Άγνωστο Ιπτάμενο Αντικείμενο" (UFO) μέχρις ότι διακριβωθεί 100% ότι ήταν μετεωρίτης) θα είχε καταστρέψει ολοσχερώς την Γη μέσα σε λίγα λεπτά και θα είχε εξαερωθεί ο ανθρώπινος πολιτισμός, μαζί με τον άνθρωπο.

Οι φωτογρφίες που είναι από το τηλεσκόπιο Ηubble, κυριολεκτικά κόβουν την ανάσα...

- See more at: http://www.pronews.gr/portal/item/%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%AD%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%AF%CE%B1-vid#sthash.Zwa8zEzd.dpuf

Translate this page:

Ένας μετεωρίτης με μέγεθος ίσο με αυτό της Σελήνης προσέκρουσε επάνω στην επιφάνεια του μεγαλύτερου πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος, του Δία, προξενώντας ένα τεράστιο ωστικό κύμα. 

Θα μπορούσε να ήταν το τέλος της Γης, αν για λίγα "διαστημικά εκατοστά" αν αντί για τον Δία ο μετεωρίτης επέφτε στον πλανήτη μας.

Βέβαια το περιστατικό αυτό συνέβη το 2010 αλλά δεν αλλάζει το γεγονός των κινδύνων του διαστήματος για την μικρή μας Γη

Το αντικείμενο έχει το μέγεθος της Σελήνης και στο βίντεο φαίνεται η πρόσκρουσή του με τον πλανήτη Δία. Το επίκεντρο της έκρηξης είναι περίπου 3 φορές το μέγεθος της Γης. Μετά από την πρώτη έκρηξη ακολούθησαν και άλλες...

Η ΝΑSA υπολογίζει ότι αν ο μετεωρίτης (χαρακτηρίζεται ως "Άγνωστο Ιπτάμενο Αντικείμενο" (UFO) μέχρις ότι διακριβωθεί 100% ότι ήταν μετεωρίτης) θα είχε καταστρέψει ολοσχερώς την Γη μέσα σε λίγα λεπτά και θα είχε εξαερωθεί ο ανθρώπινος πολιτισμός, μαζί με τον άνθρωπο.

Οι φωτογρφίες που είναι από το τηλεσκόπιο Ηubble, κυριολεκτικά κόβουν την ανάσα...

Δείτε το εκπληκτικό βίντεο:

- See more at: http://www.pronews.gr/portal/item/%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%AD%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%AF%CE%B1-vid#sthash.dIzWUs1b.dpuf

Αυτό το κβάζαρ έχει θερμοκρασία 10 τρισ. βαθμούς Κελσίου!

Είναι ο πιο φωτεινός ενεργειακός πυρήνας στο Σύμπαν

Καλλιτεχνική απεικόνιση του κβάζαρ 3C 273 η θερμοκρασία του οποίου είναι πραγματικά εξωπραγματική

Διεθνής ομάδα αστρονόμων κατάφερε να μελετήσει την «καρδιά» του φωτεινότερου ενεργού γαλαξιακού πυρήνα (κβάζαρ) στο Σύμπαν κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά. Οι ερευνητές υπολόγισαν ότι η θερμοκρασία της ξεπερνά τα δέκα τρισεκατομμύρια βαθμούς Κελσίου! Πρόκειται φυσικά για μια πραγματικά αδιανόητη θερμοκρασία πολύ μεγαλύτερη από ό,τι θεωρείτο έως τώρα δυνατό.

 
Η μελέτη

Ερευνητές του διεθνούς προγράμματος ραδιοαστρονομίας RadioAstron, με επικεφαλής τον Γιούρι Κοβάλεφ του Φυσικού Ινστιτούτου Λεμπέντεφ της Μόσχας, τον Αντρέι Λομπάνοφ του Ινστιτούτου Ραδιοαστρονομίας Μαξ Πλανκ στη Γερμανία και τον Μάικλ Τζόνσον του Κέντρου Αστροφυσικής Χάρβαρντ-Σμιθσόνιαν των ΗΠΑ, έκαναν δύο δημοσιεύσεις στο περιοδικό αστροφυσικής «The Astrophysical Journal Letters», ανέλυσαν την ακτινοβολία του κβάζαρ 3C 273.
Το εν λόγω κβάζαρ, σε απόσταση περίπου 2,4 δισεκατομμυρίων ετών από τη Γη, βρίσκεται στην κατεύθυνση του αστερισμού της Παρθένου και είναι το πιο φωτεινό στον ουρανό από όσα έχουν ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής.
Το RadioAstron χρησιμοποιεί τον ρωσικό δορυφόρο Spektr-R με κεραία δέκα μέτρων, που βρίσκεται σε ελλειπτική τροχιά γύρω από τον πλανήτη μας. Οι παρατηρήσεις του συνδυάζονται με αυτές μεγάλων επίγειων ραδιοτηλεσκοπίων, όπως του γερμανικού ραδιοτηλεσκοπίου διαμέτρου 100 μέτρων στο Έφελσμπεργκ, του διαμέτρου 110 μέτρων τηλεσκοπίου Green Bank και του τηλεσκοπίου διαμέτρου 300 μέτρων στο Αρεσίμπο. Έτσι το RadioAstron σχηματίζει ένα συμβολόμετρο (ένα εικονικό ραδιοτηλεσκόπιο) μεταξύ Γης και διαστήματος.

Ο κβάζαρ 3C 273, ο φωτεινότερος όλων (εικόνα του Διαστημ. Τηλεσκοπίου Hubble).

Οι πυρήνες

Τα κβάζαρ είναι τεράστιες μαύρες τρύπες με μάζα εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από τον Ήλιο μας. Βρίσκονται στο κέντρο μεγάλων γαλαξιών και εκπέμπουν πανίσχυρη ακτινοβολία, συχνά «σβήνοντας» με τη λάμψη τους όλα τα άστρα του γαλαξία τους.
Οι επιστήμονες πίστευαν ότι η θερμοκρασία στο εσωτερικό αυτών των ενεργών γαλαξιακών πυρήνων δεν ξεπερνά τα 100 δισεκατομμύρια βαθμούς Κελσίου, αλλά οι νέοι υπολογισμοί δείχνουν μια ασύλληπτα μεγαλύτερη θερμοκρασία. Οι επιστήμονες προς το παρόν δεν κατανοούν θεωρητικά πώς αυτό μπορεί να συμβεί.

Πηγές ; -ΤΟ ΒΗΜΑ SCIENCE
             -el.wikipedia.org

Οι κοσμικές ακτίνες βοηθούν στο χρωματισμό της Μεγάλης Ερυθράς Κηλίδας του Πλανήτη Δία !

Εικόνα παρμένη από τη διαστημοσυσκευή Voyager 1 η οποία δείχνει σε ''ψευδές'' χρώμα την Μεγάλη Ερυθρά κηλίδα. Η λευκή ελλειψοειδής καταιγίδα ακριβώς από κάτω από την Μεγάλη Ερυθρά κηλίδα έχει περίπου την ίδια διάμετρο με την Γή. Εικόνα : NASA

Ένα επίμονο ‘’χαρακτηριστικό’’ που στροβιλίζεται στην ατμόσφαιρα του Δία και που είναι αρκετά μεγάλο για να καταπιεί τη Γη, εύστοχα ονομάστηκε ως η ‘’Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα’’ (επάνω και  δεξιά), μπορεί να πάρει μερικά ‘’συνώνυμα’’ χρώματα από ενώσεις θείου που παράγονται όταν κοσμικές ακτίνες και υπεριώδης ακτινοβολία ρίχνουν από κοινού μια ‘’ουσία’’ στα σύννεφα του πλανήτη, προτείνει μία νέα έρευνα. 

 Η ένωση αυτή η οποία έχει μελετηθεί πολύ ελάχιστα , μία ένωση θειούχου αμμωνίου (NH4SH), είναι τυπικά ένα διαυγές και άχρωμο στερεό, και στις συνθήκες που επικρατούν στα υψηλά στρώματα της ατμόσφαιρας του Δία, είτε θα αποτελέσουν τον πυρήνα κόκκων πάγου είτε μια παγωμένη επίστρωση σε άλλα σωματίδια. Νέες εργαστηριακές εξετάσεις δείχνουν ότι όταν ή ένωση αυτή (NH4SH) βομβαρδίζεται με υψηλής ενέργειας κοσμικές ακτίνες-σε αυτή τη μελέτη, τα πρωτόνια επιταχύνονται με περίπου 14.000 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο - ,διασπάται σε διάφορες ποικιλίες χημικών ‘’βλημάτων’’, συμπεριλαμβανομένων αρνητικά φορτισμένων ιόντων S3 και S6.

Οι ερευνητές προτείνουν ότι υπεριώδες φως ακτινοβολεί την ουσία δημιουργώντας πιθανώς τα ίδια προϊόντα διάσπασης,. Μια λεπτομερής εργαστηριακή ανάλυση της ‘’ριπτόμενης’’ αυτής  ουσίας αποκαλύπτει ότι το μείγμα απορροφά ισχυρά μπλε, ιώδες, και εγγύς στο υπεριώδες (uv) μήκη κύματος του φωτός (300 έως 500 νανόμετρα), αφήνοντας σχετικά υψηλότερες αναλογίες μήκους κύματος από το κεντρικό και ερυθρό άκρο του ορατού φάσματος του φωτός το οποίο αντανακλάται, αντικατοπτρίζεται, αναφέρουν οι ερευνητές στο διαδίκτυο και στη προσεχή έκδοση του περιοδικού ‘’Ίκαρος’’. 

Επειδή το φάσμα απορρόφησης που μετρήθηκε στο εργαστήριο δεν ταιριάζει ακριβώς με εκείνη που παρατηρήθηκε από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble και άλλα όργανα, τα χαρακτηριστικά απορρόφησης του φωτός άλλων ατμοσφαιρικών συστατικών, όπως το μεθάνιο μπορεί να βοηθήσουν και να συμβάλουν στην αντίληψη μας για το χρώμα της Μεγάλης Ερυθράς Κηλίδας. Μελλοντικές δοκιμές που αφορούν και άλλα κοινά αέρια στον  Δία μπορεί να βοηθήσουν καλύτερα στην αναδημιουργία και  την κατανομή των πραγματικών μηκών κύματος που παρατηρούν οι αστρονόμοι, λένε οι ερευνητές.

ΠΗΓΕΣ: Big Bang To Dynamic Earth

                en.wikipedia.org/wiki 

Ποιος είναι αυτός που πρώτος θεώρησε τον Ήλιο ακίνητο στο κέντρο του ηλιακού μας συστήματος;

Απάντηση

Οι αρχαίοι Έλληνες, σε αντίθεση με τους άλλους λαούς (Σουμέριους, Βαβυλώνιους, Αιγυπτίους, Ινδούς, Κινέζους κ.α.), αναζήτησαν κοσμολογικά μοντέλα που να ερμηνεύουν τα παρατηρησιακά δεδομένα τους και δεν αρκέστηκαν στην απλή καταγραφή των αστρονομικών παρατηρήσεων. Έτσι, θεμελίωσαν την Επιστήμη της Αστρονομίας.

Ασχολήθηκαν σε μεγάλο βαθμό με τη δημιουργία του Σύμπαντος, με το σχήμα της Γης, με την περιφορά των πλανητών και με τη διαφορετική κλίση των ακτίνων του Ήλιου κατά τη διάρκεια του έτους, θεωρώντας πάντα τη Γη στο κέντρο του Κόσμου.

Έναν σημαντικό νεωτερισμό στην Αστρονομία της εποχής εκείνης εισήγαγαν οι Πυθαγόρειοι, με κύριο εκφραστή τους τον Φιλόλαο, εκτοπίζοντας τη Γη από το κέντρο του Σύμπαντος και τοποθετώντας στη θέση της το κεντρικό πυρ, την Εστία.

Με το Αριστοτελικό, όμως, γεωκεντρικό-ανθρωποκεντρικό κοσμολογικό σύστημα, όπως αυτό τελειοποιήθηκε κατά τον 2 μ.Χ. αιώνα από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο, καθιερώθηκε η Γη να είναι ακίνητη στο κέντρο του Σύμπαντος και ο Ήλιος και οι πλανήτες να κινούνται γύρω από αυτήν.
Σύμφωνα, μάλιστα, με το κοσμολογικό αυτό σύστημα, προκειμένου να δικαιολογηθούν κάποια παρατηρησιακά δεδομένα, θεωρήθηκε ότι κάθε πλανήτης κινούταν και στην περιφέρεια ενός επικύκλου, δηλαδή στην περιφέρεια ενός μικρότερου κύκλου, του οποίου το κέντρο κινούταν πάνω στην περιφέρεια ενός μεγάλου κύκλου που είχε, βεβαίως, κέντρο τη Γη. Μ’ αυτόν τον τρόπο το αριστοτελικό γεωκεντρικό-ανθρωποκεντρικό κοσμολογικό σύστημα διατηρούσε και τη Γη, ως κέντρο του ηλιακού μας συστήματος και δικαιολογούσε τις γνωστές παράξενες κινήσεις που παρατηρούνται κυρίως στον Ερμή, στην Αφροδίτη και στον Άρη, όπως αυτές τονίζονται σε άλλες σχετικές ερωτήσεις.

Ο πρώτος στην παγκόσμια ιστορία που έβαλε τα πράγματα στη θέση τους διατυπώνοντας την άποψη του ηλιοκεντρικού συστήματος ήταν ο Αρίσταρχος ο Σάμιος (310-230 π.Χ.). Η επαναστατική αυτή ιδέα του Αρίσταρχου να βάλει τη Γη να περιφέρεται γύρω από τον ακίνητο Ήλιο, όπως μας βεβαιώνει ο Αρχιμήδης στη μαθηματική πραγματεία του «Ψαμμίτης», δεν ήταν δυνατόν να γίνει τότε δεκτή, μια και μόλις είχε προηγηθεί η γεωκεντρική άποψη του πάνσοφου Αριστοτέλη (384-322 π.Χ.). Έτσι έμεινε στην αφάνεια, και μόνο στα μέσα του 16ου αιώνα ήρθε ξανά στο φως, καθώς επανεμφανίστηκε από τον Πολωνό κληρικό και αστρονόμο Νικόλαο Κοπέρνικο.

Στα χειρόγραφά του ο Κοπέρνικος έκανε, βέβαια, την αναφορά του στον Αρίσταρχο. Τα χειρόγραφά του αυτά βρέθηκαν στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη της Βαρσοβίας, αλλά αυτή η αναφορά του στον Αρίσταρχο δεν συμπεριελήφθη στο βιβλίο του που εκδόθηκε το 1543 μ.Χ., μετά τον θάνατό του. Έτσι, το ηλιοκεντρικό σύστημα, αντί να λέγεται αριστάρχειο, λέγεται κοπερνίκειο.
Ευτυχώς, όμως, σήμερα, μετά από πολλές προσπάθειες της Ελληνικής Αστρονομικής Εταιρείας, αρχίσαμε πλέον παγκοσμίως να το αποκαλούμε αριστάρχειο ηλιοκεντρικό σύστημα. Αξίζει, μάλιστα, να σημειώσουμε, ότι το νέο μεγάλο τηλεσκόπιο, διαμέτρου 2,30 μέτρων, που βρίσκεται στο όρος Χελμός της Αχαΐας, κοντά στα Καλάβρυτα, σε υψόμετρο 2340 μέτρων, ονομάστηκε Αρίσταρχος και είναι το μεγαλύτερο της χερσαίας Ευρώπης.

Πηγές: -Στοιχεία Αστρονομίας για μαθητές και εκπαιδευτικούς
-astro.planitario.gr
-el.wikipedia.org 

Ένα δευτερόλεπτο μετά την Μεγάλη Έκρηξη

Το πείραμα PTOLEMY και το κοσμικό υπόβαθρο νετρίνων

O φυσικός του Princeton, Chris Tully είναι ο επικεφαλής του πειράματος PTOLEMY

Η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης προβλέπει την ύπαρξη της κοσμικής μικροκυματικής ακτινοβολίας υποβάθρου, η οποία συνίσταται από τα αρχέγονα φωτόνια που αποδεσμεύθηκαν από την ύλη 379.000 χρόνια μετά την Μεγάλη Έκρηξη. Η ακτινοβολία αυτή ανιχνεύθηκε για πρώτη φορά τυχαία από τους Penzias και Wilson το 1964, και αντιστοιχεί σε θερμοκρασία 2,7 Kelvin, αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα υπέρ της Μεγάλης Έκρηξης.

Η θεωρία προβλέπει επίσης την ύπαρξη του κοσμικού υποβάθρου βαρυτικών κυμάτων από την εποχή της πληθωριστικής διαστολής του σύμπαντος, 10^-35 δευτερόλεπτα μετά την Μεγάλη Έκρηξη (δυστυχώς οι αρχικοί ισχυρισμοί της ομάδας BICEP περί έμμεσης ανίχνευσής τους, αποδείχθηκαν λανθασμένοι),

αλλά και την ύπαρξη του κοσμικού υποβάθρου νετρίνων, της υπολειπόμενης ακτινοβολίας νετρίνων, τα οποία αποδεσμεύθηκαν από την ύλη περίπου 1 δευτερόλεπτο μετά την Μεγάλη Έκρηξη.  Αυτά τα νετρίνα σκοπεύει να ανιχνεύσει για πρώτη φορά το πείραμα PTOLEMY (Princeton Tritium Observatory for Light, Early- Universe, Massive-Neutrino Yield) στο πανεπιστήμιο Princeton στις ΗΠΑ.

Η κοσμική ακτινοβολία των νετρίνων συνίσταται από τα νετρίνα που περίσσεψαν από την Μεγάλη Έκρηξη τα οποία κυκλοφορούν μέχρι σήμερα ανάμεσά μας. Το αρχέγονο σύμπαν περιείχε ηλεκτρόνια, ποζιτρόνια, φωτόνια  και νετρίνα σε θερμική ισορροπία μεταξύ τους.  Ένα δευτερόλεπτο μετά την Μεγάλη Έκρηξη, πραγματοποιήθηκε η αποδέσμευση των νετρίνων από την ύλη καθώς στο σύμπαν βίωνε την λεγόμενη εποχή της ακτινοβολίας, όταν η θερμοκρασία του ήταν 10¹⁰Kelvin (που ισοδυναμεί με ενέργεια περίπου 1 MeV). Σήμερα εξαιτίας της διαστολής και της αντίστοιχης ψύξης του σύμπαντος η θερμοκρασία στην οποία αντιστοιχούν τα αρχέγονα νετρίνα είναι 1,95 Kelvin και η μέση πυκνότητά τους είναι 340 νετρίνα ανά κυβικό εκατοστό ή 56 νετρίνα του ηλεκτρονίου ανά κυβικό εκατοστό.

Τα νετρίνα είναι ηλεκτρικά ουδέτερα σωματίδια σχεδόν χωρίς μάζα και ανήκουν στην κατηγορία των λεπτονίων. Νετρίνα, εκτός από τα αρχέγονα της  Μεγάλης Έκρηξης, δημιουργούνται συνεχώς διαμέσου των πυρηνικών αντιδράσεων σύντηξης στο εσωτερικό άστρων όπως ο ήλιος, κατά την έκρηξη των σουπερνόβα, στις αντιδράσεις των πυρηνικών εργοστασίων και κατά τη διάρκεια των φυσικών ραδιενεργών διασπάσεων. Στο εσωτερικό του σώματός μας σε κάθε δευτερόλεπτο απελευθερώνονται περίπου 5000 νετρίνα εξαιτίας των ραδιενεργών διασπάσεων του καλίου. Τα νετρίνα καταλαμβάνουν τη δεύτερη θέση, όσον αφορά τον αριθμό σωματιδίων σε ολόκληρο το σύμπαν, μετά τα σωματίδια του φωτός τα φωτόνια, που καταλαμβάνουν την πρώτη θέση. Αλληλεπιδρούν με την ύλη πολύ σπάνια, μόνο διαμέσου των ασθενών δυνάμεων και για τον λόγο αυτό μπορούν να διασχίσουν ανεπηρέαστα ανθρώπους, τοίχους, ακόμη και πλανήτες ολόκληρους. Γι αυτό η ανίχνευσή τους είναι πολύ δύσκολη.
Ο Steven Weinberg ήταν ο πρώτος που υπέδειξε μια μέθοδο ανίχνευσης  των νετρίνων του κοσμικού υποβάθρου διαμέσου της αντίδρασης: ν_e +³H –> ³He + e^–
Το πείραμα PTOLEMY που θα ξεκινήσει το καλοκαίρι, έχει ως στόχο τον προσδιορισμό του φάσματος των ηλεκτρονίων που παράγονται από την παραπάνω αντίδραση, διαμέσου του οποίου θα αποκαλυφθούν τα αρχέγονα νετρίνα. Οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται στο πείραμα είναι πρωτόγνωρες, είτε όσον αφορά τον στόχο τριτίου (τρίτιο ενσωματωμένο σε γραφένιο), είτε όσον αφορά την ανίχνευση των ηλεκτρονίων που πρέπει να διαχωριστούν από τα ηλεκτρόνια της ακτινοβολίας β του τριτίου.

Η επιτυχία του πειράματος θα έχει τεράστιες κοσμολογικές συνέπειες.  Ενώ η κοσμική μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου μας δείχνει πως ήταν το σύμπαν 380.000 χρόνια μετά την Μεγάλη Έκρηξη,  ότι κοσμικό  υπόβαθρο των νετρίνων θα μας πάει ακόμα πιο πίσω: ένα δευτερόλεπτο μετά την Μεγάλη Έκρηξη!


πηγή: www.pppl.gov  -   http://physicsgg.me 

Δείτε την πιο σφοδρή καταιγίδα στο ηλιακό σύστημα (βίντεο)

 

Έχει έκταση ίση με αυτή της Γης, οι κεραυνοί ξεσπούν ο ένας μετά τον άλλο κάθε λίγα δευτερόλεπτα με την ισχύ τους να είναι δέκα χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από αυτή των κεραυνών στον πλανήτη μας.
Οι επιστήμονες μελετούν εδώ και πολύ καιρό την θύελλα και με την βοήθεια του διαστημικού σκάφους Cassini που εξερευνά τον Κρόνο και τα φεγγάρια του, εντόπισαν νέα ενδιαφέροντα στοιχεία.
Την ονόμασαν «Λευκή» καταιγίδα επειδή τα νέφη που δημιουργούνται στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας εκεί όπου μαίνεται η καταιγίδα έχουν έντονο και λαμπρό λευκό χρώμα.
Ένα έτος του Κρόνου αντιστοιχεί σε 29,5 γήινα και οι επιστήμονες γνώριζαν ότι κατά μέσο όρο μια φορά μέσα στο Κρόνιο έτος κάνει την εμφάνιση της μεγάλη σφοδρή καταιγίδα.

Τώρα βλέπουμε διαφορετικό πρόσωπο της Σελήνης.

Η Σελήνη δεν έδειχνε στη Γη πάντα το ίδιο «πρόσωπο». Ο άξονας περιστροφής της έχει μετακινηθεί κατά τουλάχιστον έξι μοίρες πριν από περίπου τρία δισεκατομμύρια χρόνια, πράγμα που σημαίνει ότι οι πόλοι του φεγγαριού δεν ήσαν στη σημερινή θέση τους, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Μάθιου Ζίγκλερ του Ινστιτούτου Πλανητικής Επιστήμης στην Αριζόνα, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Nature", μελετώντας παλαιότερα στοιχεία δορυφόρων της NASA σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη, ανακάλυψαν ότι αυτή η δραματική μετακίνηση έχει αφήσει ακόμη τα ίχνη της στον δορυφόρο μας.

Η αιτία για την κλίση του άξονα και την μετατόπιση των πόλων πιστεύεται ότι είναι η αρχαία γεωλογική και ηφαιστειακή δραστηριότητα κάτω από τη μεγαλύτερη σεληνιακή θάλασσα, τον «Ωκεανό των Καταιγίδων», που βρίσκεται στη φωτεινή πλευρά του δορυφόρου μας (και όπου σχηματίζεται η ψευδαίσθηση ενός ανθρώπινου προσώπου). Η μετακίνηση των έξι μοιρών ή περίπου 200 χιλιομέτρων δεν έγινε απότομα, αλλά αργά, σε διάστημα περίπου ενός δισεκατομμυρίου ετών.

Η υπόγεια ηφαιστειακή δραστηριότητα έλιωσε ένα τμήμα του μανδύα της Σελήνης (του στρώματος κάτω από τον φλοιό), ωθώντας το στην επιφάνεια, όπου σχημάτισε τις σημερινές τεράστιες εκτάσεις βασαλτικής λάβας. Παράλληλα, εκτός από το να αλλάξει το «πρόσωπο» του φεγγαριού, αυτή η σημαντική μετατόπιση μάζας προκάλεσε και τη σταδιακή μετατόπιση του σεληνιακού άξονα.

 

«Η ίδια αιτία που δημιούργησε τη σκούρα λάβα, η οποία σχημάτισε το "πρόσωπο του ανθρώπου" στο φεγγάρι, ευθύνεται επίσης για την μετατόπιση του άξονα - και έχει καταγραφεί στους πολικούς πάγους της Σελήνης» δήλωσε ο Ζίγκλερ.

Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, αυτό εξηγεί, επίσης, γιατί κάποτε οι πόλοι του φεγγαριού είχαν πολύ περισσότερους πάγους από ό,τι σήμερα. Λόγω της μετατόπισης των πόλων, ένα μεγάλο μέρος των πάγων έπαψαν να είναι κρυμμένοι από τον ήλιο και έλιωσαν.

Προηγούμενες μελέτες πάντως είχαν εκτιμήσει ότι ο άξονας της Σελήνης μπορεί να είχε «γείρει» πολύ περισσότερο, έως και 35 μοίρες σε σχέση με την αρχική θέση του. Συνεπώς το ζήτημα παραμένει μάλλον ανοιχτό, μέχρι να συλλεχθούν περισσότερα στοιχεία.

Μέχρι στιγμής, τα μόνα άλλα σώματα στο ηλιακό σύστημά μας που πιστεύεται ότι έχουν γνωρίσει στο παρελθόν παρόμοια μετακίνηση του άξονα περιστροφής και των πόλων τους, είναι η Γη, ο 'Αρης, ο δορυφόρος Εγκέλαδος του Κρόνου και ο δορυφόρος Ευρώπη του Δία.

Πηγή: skai.gr