Τολμηρό σχέδιο της NAΣA θα σώσει τη Γη από θανάσιμες απειλές αστεροειδών...

από τη Rebecca Boyle

Εικόνα :The Daily Galaxy

Λίγο πιο πέρα από το σπίτι μας , τη Γη,  στο Ηλιακό μας σύστημα, περίπου 152 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τον Ήλιο, ένας κατάμαυρος αστεροειδής περιστρέφεται αργά, καθώς περιφέρεται γύρω από το μητρικό μας άστρο. Έχει μήκος περίπου 503 μέτρα , με μια μικρή διόγκωση γύρω από τη μέση, σαν μια σβούρα. Η χαμηλή του πυκνότητα σημαίνει ότι δεν είναι στερεός, αλλά, αντίθετα, είναι πιθανό να είναι ένας εύθρυπτος ‘’σωρός’’ από  βράχια πλούσια σε άνθρακα που συγκρατούνται από τη βαρύτητα.

Καλλιτεχνική άποψη του αστεροειδή 2016 WF9 καθώς περνά από τη τροχιά του Δία κατευθυνόμενος προς τον Ήλιο.

Εικόνα:NASA / JPL-Caltech

Ο αστεροειδής ονομάζεται Bennu, και κάθε έξι χρόνια, το σε σχήμα αυγού τροχιακό του σχήμα, τον φέρνει σε απόσταση μόνο 298.000 χιλιόμετρα από τη Γη - περίπου 86 χιλιάδες χιλιόμετρα πιο κοντά από το φεγγάρι μας. Σε περίπου 200 χρόνια, υπάρχει 1 πιθανότητα στις 2700, αυτός ο αστεροειδής να περάσει τόσο κοντά από τη Γη έτσι ώστε να παγιδευτεί από τη βαρύτητα του Πλανήτη μας. Αυτό όντως θα ήταν πολύ κακό.

Μία τέτοια σύγκρουση θα δημιουργήσει ένα κρατήρα σχεδόν 5 χιλιομέτρων σε πλάτος και βάθους 2415 μέτρων. Τοποθεσίες που θα βρίσκονται σε απόσταση 5 χιλιόμετρων από το σημείο της πρόσκρουσης, θα θαφτούν κάτω από 16 μέτρα βροχής από βράχους . Θα προκληθεί σεισμός 6,7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ. Αλλά η πραγματική ζημιά θα προέλθει από την έκρηξη στον αέρα, που προκαλείται από το μετεωρίτη που συγκρούεται με τα στρώματα της ατμόσφαιρας καθώς κατέρχεται, και η οποία έκρηξη θα μπορούσε να γκρεμίσει κτίρια και να ρίξει δέντρα σε ακτίνα 48 χιλιόμετρων!

Ευτυχώς για εμάς, αστεροειδείς στο μέγεθος του Bennu, και γιγάντιοι αστεροειδείς όπως αυτός που συνετέλεσε στην εξαφάνιση των δεινοσαύρων πριν 65 εκατομμύρια χρόνια, δεν περνούν συχνά από τη Γη. Αλλά μικρότεροι από αυτούς το κάνουν όλη την ώρα. Μπαίνουν στην ατμόσφαιρα μας ως μετεωρίτες, όπου πολλοί εκρήγνυται στον αέρα. Κάποιοι από αυτούς πέφτουν στο έδαφος ή στη θάλασσα. Τα καλά νέα είναι ότι είμαστε όλο και καλυτερεύει η ο τρόπος που τους εντοπίζουμε, αλλά είμαστε ακόμα απροετοίμαστοι αν κάποιος μεγαλύτερος από αυτούς, κατευθυνθεί προς τη Γη.

Ο πύραυλος  ‘’Atlas V’’ της εταιρείας εκτοξεύσεων United Launch Alliance που μεταφέρει το διαστημικό σκάφος OSIRIS-Rex απογειώθηκε από το βάση της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ  στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ, στις 8 Σεπτεμβρίου 2016 στη Φλόριντα των ΗΠΑ. Ο Osiris-Rex θα ταξιδέψει στον αστεροειδή Bennu, θα συλλέξει δείγματα από το έδαφος, και στη συνέχεια θα τα μεταφέρει πίσω στη Γη.

Εικόνα: John Raoux / AP

Για να μπορέσει να επιτευχθεί αυτό εν μέρει, ένα διαστημικό σκάφος της NAΣA που ονομάζεται OSIRIS-Rex είναι καθ’ οδόν προς τον αστεροειδή Bennu, όπου θα συλλέξει πολλά κιλά από δείγματα εδάφους του αστεροειδή, και στη συνέχεια θα τα μεταφέρει πίσω στη Γη. Με το ψήσιμο των δειγμάτων αυτών ,καθώς και με την τήξη τους, οι επιστήμονες θα μάθουν την υφή του αστεροειδούς, πώς δημιουργήθηκαν οι βραχώδεις κόσμοι του Ηλιακού μας συστήματος, και πώς να προστατεύσουμε τη Γη από αυτές τις ‘’περιπλανώμενες πέτρες’’, - είτε σπρώχνοντάς τους μακριά από τη Γη, είτε διασπώντας τους, ή χρησιμοποιώντας την θέρμη του Ήλιου για να τους ωθήσει σε μια διαφορετική κατεύθυνση.

Με αυτόν τον τρόπο, ο Bennu μπορεί να γίνει ο αστεροειδής που μας θα μας σώσει όλους.

Η NAΣA είναι σε μία πυρετώδη κατάσταση σχετικά με τους αστεροειδείς αυτές τις μέρες. Νωρίτερα, τον Ιανουάριο, η διαστημική υπηρεσία ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει δύο ακόμη αποστολές για αυτά τα ‘’ψίχουλα’’ του  ‘Ηλιακού μας  συστήματος, τα επόμενα χρόνια. Το διαστημικό σκάφος ‘’Λούση’’ θα πετάξει στον Δία για να μελετήσει τους Τρωικούς αστεροειδείς, οι οποίοι βρίσκονται πάνω στη τροχιά του γιγαντιαίου πλανήτη. Η αποστολή ‘’Ψυχή’’ θα ταξιδέψει σε έναν αστεροειδή από σίδηρο ο οποίος  πιστεύεται ότι είναι το απομεινάρι από έναν πλανητικό πυρήνα, του οποίου ο μανδύας και ο φλοιός χάθηκαν στο χρόνο ύστερα από τρομακτικές συγκρούσεις.

Αυτές οι εξερευνήσεις θα παρέχουν στους πλανητικούς επιστήμονες μια πληθώρα νέων πληροφοριών, λέει ο Bill Bottke, ο οποίος μελετά αστεροειδείς στο Southwest Research Institute  στο Σαν Αντόνιο.

" Υπάρχουν ιστορίες, κλειδωμένες σε αστεροειδείς που μας λένε τι συνέβαινε όταν σχηματίστηκαν οι πλανήτες, όταν υπήρχε ακόμα το Ηλιακό νεφέλωμα ," δηλώνει ο Bill Bottke. Ποιες διεργασίες είναι απαραίτητες για το σχηματισμό ενός πλανήτη; "

Ευτυχώς, η μελέτη των αστεροειδών μας λένε επίσης τι χρειάζεται για να καταστραφεί από αστεροειδή ένας πλανήτης.

Καλλιτεχνική άποψη που παρουσιάζει το διαστημικό σκάφος OSIRIS-Rex να συλλέγει  δείγματα από τον αστεροειδή Bennu χρησιμοποιώντας ένα μηχανικό βραχίονα για να αγγίξει την επιφάνεια του αστεροειδή.

Εικόνα: NASA / Goddard Space Flight Center μέσω του AP

Καθώς ο Bennu περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του, η μελανόχρωμη επιφάνειά του απορροφά το φως του ήλιου, όπως η άσφαλτος σε μια καυτή ημέρα. Καθώς περιστρέφεται μέσα στο σκοτάδι, η ζεστασιά αυτή ακτινοβολείται στο διάστημα και έτσι πέφτει η θερμοκρασία στην επιφάνεια του αστεροειδή . Αυτή η αλλαγή της θερμοκρασίας δίνει στον αστεροειδή μια μικρή ώθηση, που ονομάζεται φαινόμενο Yarkovsky, η οποία με την πάροδο του χρόνου θα αλλάξει την τροχιά του.

Ένας από τους κύριους στόχους της διαστημοσυσκευής OSIRIS-Rex είναι να μετρηθεί αυτό το φαινόμενο, λέει ο Daniel Scheeres, αστρονόμος στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο που εργάζεται για το πρόγραμμα.

"Μετά την αποστολή, θα πρέπει να είμαστε σε θέση να εκσυγχρονίσουμε τις γνώσεις μας για όλες αυτές τις πιθανότητες σύγκρουσης, και ελπίζω να τις ελαχιστοποιήσουμε», δηλώνει ο Daniel Scheeres. "Απλά δοκιμάζουμε και επικυρώνουμε την θεωρία με πιο ακριβείς μετρήσεις, που μπορούν να βοηθήσουν όλες τις άλλες προβλέψεις μας για την επίδραση του φαινόμενου Yarkovsky για όλους τους άλλους αστεροειδείς."

Αυτή τη στιγμή γνωρίζουμε περίπου 723.367 αστεροειδείς στο Ηλιακό μας σύστημα, και αστρονόμοι από πανεπιστήμια και παρατηρητήρια σε όλο τον κόσμο ανακαλύπτουν νέους σχεδόν κάθε μέρα. Με βάση στατιστικές αναλύσεις και λεπτομερείς έρευνες, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι βρήκαν πάνω από το 90 τοις εκατό των αστεροειδών με διάμετρο περίπου μισό μίλι  ή μεγαλύτερους, καθένας από τούς οποίους θα μπορούσε να προκαλέσει παγκόσμιες εξαφανίσεις ειδών αν έπεφταν πάνω στη Γη.

Επισταμένες αναζητήσεις έχουν βρει, επίσης, περίπου 25 τοις εκατό των αστεροειδών που έχουν διάμετρο τουλάχιστον 140 μέτρων ,ή περίπου το μέγεθος ενός γηπέδου ποδοσφαίρου. Αλλά και πάνω από ένα εκατομμύριο μικρούς αστεροειδείς (σαν κι΄ αυτόν που εξερράγη πάνω από Chelyabinsk, στη Ρωσία ο οποίος είχε το μέγεθος ενός αστικού λεωφορείου, πριν από τρία χρόνια ) που πιστεύεται ότι είναι εκεί έξω.

Κάτοικος περιοχής δείχνει ένα κομμάτι που πιστεύεται ότι είναι μέρος ενός μετεωρίτη που συλλέχτηκε σε μια χιονισμένη πεδιάδα στα Ουράλια Όρη της Ρωσίας το 2013. Αυτός λοιπόν ο  μετεωρίτης που εξερράγη πάνω από τα Ουράλια όρη της Ρωσίας έστειλε φωτεινές βολίδες που φώτισαν τη Γη, και πυροδότησε ένα ντελίριο ανεύρεσης θραυσμάτων του διαστημικού αυτού βράχου, τα οποία οι κυνηγοί μετεωριτών θα μπορούσαν να πουλήσουν χιλιάδες δολάρια το κομμάτι.

 Εικόνα: Andrei Romanov / Reuters

Πέρυσι, η NAΣA συγκέντρωσε τις προσπάθειες της για το κυνήγι των αστεροειδών, κάτω από ένα νέο πρόγραμμα που ονομάζεται : ‘’Γραφείο Συντονισμού Πλανητικής Άμυνας (Planetary Defense Coordination Office)’’, το οποίο εντοπίζει και παρακολουθεί νέα αντικείμενα, και θα εκδίδει προειδοποιήσεις για πιθανές πτώσεις. Ο προϋπολογισμός του για το τρέχον οικονομικό έτος περιλαμβάνει 50 εκατομμύρια δολάρια για παρατηρήσεις κοντινών στη Γη αστεροειδών και θέματα πλανητικής άμυνας, η οποία αύξηση είναι  δεκαπλάσια από την αρχική  επί διοικήσεως Ομπάμα.

Αλλά η NASA δεν είναι η μόνη που κυνηγάει αστεροειδείς. Η ιαπωνική Αεροδιαστημική Υπηρεσία Εξερεύνησης (Japanese Aerospace Exploration Agency) έχει ήδη φέρει πίσω στη Γη τα κομμάτια ενός αστεροειδή, και έχει μια άλλη αποστολή καθ’ οδόν προς έναν δεύτερο. Η ιδιωτική χρηματοδότηση του Ιδρύματος B612, που πήρε το όνομά του από τον αστεροειδή στην ιστορία για μικρά παιδιά ’’Ο Μικρός Πρίγκιπας’’, συνεχίζει να ψάχνει για μια ‘’ένεση’’ μετρητών 450 εκατομμυρίων δολαρίων για να στείλει το τηλεσκόπιο του στο Διάστημα,  έτσι ώστε να ανιχνεύσει κοντινούς στη Γη αστεροειδείς.

Αλλά όλη αυτή η προσπάθεια για να βρεθούν αστεροειδείς και να στη συνέχεια να τους επισκεφθούμε, δεν θα σημαίνει πολλά, αν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό. Υπάρχουν μερικοί τρόποι για να σωθεί η Γη από έναν αστεροειδή. Θα μπορούσαμε να τον ωθήσουμε μακριά μας, ουσιαστικά χρησιμοποιώντας ουράνια μηχανική για να εξασφαλιστεί ότι δεν θα ελκυστεί από τη βαρύτητα της Γης, ή θα μπορούσαμε να προσπαθήσουμε να καταστρέψουμε τον αστεροειδή πριν να του δοθεί η ευκαιρία να μας καταστρέψει.

Η απόφαση εξαρτάται από το πόσο χρόνο έχουμε και από την υφή του αστεροειδή , λέει ο Jason P. Dworkin, επιστήμονας που εργάζεται στο πρόγραμμα OSIRIS-Rex , στο Κέντρο Πτήσεων Γκόνταρντ της ΝΑΣΑ (NASA's Goddard Space Flight Center ) στο Γκρίνμπελτ του Μέρυλαντ των ΗΠΑ . Μερικοί αστεροειδείς μπορεί να είναι εύκολο να σπάσουν σε μικρότερα κομμάτια. Κάποια από αυτά θα μπορούσαν περαιτέρω να διαιρεθούν σε μικρότερες πέτρες οι οποίες θα πέσουν στη Γη σε πολλαπλά σημεία. Άλλοι μπορεί να απαιτούν μια πραγματικά μεγάλη ώθηση.

«Αν ήταν στο χέρι μου, θα ήθελα να στείλω ένα πύραυλο με κάποια διοξείδια του Τιτανίου πάνω του, και θα έβαφα το αστεροειδή λευκό, επιταχύνοντας έτσι το φαινόμενο Yarkovksy, με αποτέλεσμα την απομάκρυνση του μακριά από τη Γη," λέει ο Dworkin. Το διοξείδιο του τιτανίου είναι ένα συνηθισμένο συστατικό στα αντηλιακά, και είναι λευκό όπως είναι μια κιμωλία. Ένα διαστημικό σκάφος θα μπορούσε να πάει σε ένα επικίνδυνο αστεροειδή, να μπει σε τροχιά γύρω του, και να τον ψεκάσει με μια τέτοια μπογιά.

"Αν έχετε στη διάθεσή σας 50 χρόνια, όπου θα μπορούσατε να τον εκτρέψετε αρκετά μακριά, αυτό θα μπορούσε να είναι μια πολύ πιο  απλούστερη λύση από την αποστολή  πυρηνικών όπλων», λέει ο Dworkin.

Εικόνες ραντάρ του κοντινού στη Γη αστεροειδή ‘’Δίδυμος’’ και του μικρού του δορυφόρου το 2003. Ο ‘’Δίδυμος’’  θα είναι ο στόχος της δοκιμής AIDA για μια κινητική επίδραση σε ένα μικρό αστεροειδή.

          Εικόνα: NASA

Εάν αυτό δεν λειτουργήσει, μια ώθηση θα μπορούσε να έχει επιτυχία . Η NAΣA και ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA) σχεδιάζουν να  μελετήσουν μια τέτοια λύση με μια αποστολή που ονομάζεται : οι Επιπτώσεις της πτώσης αστεροειδή και ή εκτίμηση της Εκτροπή του (Asteroid Impact and Deflection Assessment με ακρωνύμιο AIDA), η οποία θα προσκρούσει έναν  δορυφόρο πάνω σε έναν αστεροειδή το 2020.

Αν δεν έχουμε 50 χρόνια ή έναν αρκετά γρήγορο πολιορκητικό κριό, μπορεί να χρειαστεί αντ’ αυτού να σπάσουμε τον αστεροειδή που μας απειλεί. Η Catherine Plesko του Εθνικού Εργαστηρίου του Λός Άλαμος των ΗΠΑ  (Los Alamos National Laboratory),  χρησιμοποιεί υπερυπολογιστές για να μελετήσει πώς να κομματιάσει αστεροειδείς με τη χρήση πυρηνικών εκρήξεων και ‘’κινητικών συγκρούσεων ," ουσιαστικά γιγαντιαίες διαστημικές οβίδες.

"Η τεχνολογία γύρω από αυτές τις οβίδες είναι πραγματικά πολύ καλή , επειδή αναχαιτίζεται το αντικείμενο σε πολύ υψηλές ταχύτητες, έτσι ώστε να καταλήγει να είναι πιο αποτελεσματική λύση από ότι τα συμβατικά ισχυρά εκρηκτικά», δήλωσε η Catherine  Plesko σε μια συνεδρίαση της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης, τον Δεκέμβριο. "Εάν όμως χρειάζεστε πραγματικά πολλή ενέργεια, μια πυρηνική έκρηξη είναι ο τρόπος για να πάρετε τη μεγαλύτερη δυνατή ποσότητα ενέργειας έξω από το αντικείμενο, με το μικρότερο δυνατό δοχείο."

Οι προσομοιώσεις της περιλαμβάνουν εξισώσεις που περιγράφουν τον τρόπο ροής των υγρών, τα σημεία βρασμού και τήξης των βράχων, ανάλογα με την πυκνότητα τους, πώς διαδίδονται το φως και η ενέργεια, και άλλα περί φυσικής. Στη συνέχεια, μπορεί να δημιουργήσει ένα μοντέλο για ένα συγκεκριμένο αστεροειδή, και να παρατηρήσει το πώς αυτό το μοντέλο ανταποκρίνεται μέσα σε μια οβίδα.

Εάν η Γη αποφασίσει αντ’ αυτού τη χρήση πυρηνικών, η έκρηξη δεν θα πρέπει να ανατινάξει τον αστεροειδή από μέσα. Το σχέδιο θα απαιτούσε την εκτόξευση ενός πύραυλου με τη πυρηνική βόμβα, σαν ωφέλιμο φορτίο του (μια επικίνδυνη προοπτική, που μπορεί να προκαλέσει έκρηξη πάνω από το πεδίο εκτόξευσης) το οποίο θα είχε σαν στόχο φυσικά τον αστεροειδή. Η έκρηξη της βόμβας στην επιφάνεια του αστεροειδή θα μπορούσε να διαταράξει το εσωτερικό του αρκετά για να τον σπάσει σε κομμάτια, μετατοπίζοντας έτσι την πορεία του, περιορίζοντας με αυτό τον τρόπο την απειλή για τη Γη.

"Η πυρηνική εκτροπή, είναι πραγματικά η καλύτερη ιδέα, γιατί έτσι μπορούμε να εντατικοποιήσουμε τους υπολογισμούς, πριν καν χρειαστεί να εξετάσουμε αν πρέπει κάνουμε κάτι πραγματικό,» λέει η Plesko.

Αν πράγματι χρειαστεί να κάνουμε κάτι, αυτό δεν θα συμβεί ‘’εν μία νυκτί’’. Χρειάζονται τουλάχιστον πέντε χρόνια για να σχεδιαστεί, να κατασκευαστεί και να εκτοξευτεί ένα διαστημικό σκάφος που μπορεί να εκτρέψει ή να καταστρέψει έναν αστεροειδή ή έναν κομήτη, σύμφωνα με τον αστρονόμο  Joseph Nuth του Γκόνταρντ, ο οποίος λέει ότι οι άνθρωποι θα ήταν σοφό να χτίσουν ένα διαστημικό σκάφος τώρα, και στην ιδανική περίπτωση δύο: ένας παρατηρητής που θα μπορούσε να αποσταλεί γρήγορα για να μάθει περισσότερα σχετικά με τον αστεροειδή, και ένας αναχαίτιστής που θα μπορούσε να τον εκτρέψει.

"Αν μπορέσουμε να το κατασκευάσουμε τώρα με ένα φυσιολογικό σχεδιασμό, και να αποθηκεύσουμε αυτό τον αναχαιτιστή, μπορούμε να τον εκτοξεύσουμε σε λιγότερο από ένα χρόνο," εξήγησε κατά τη συνεδρίαση της AGU. "Αυτό θα μπορούσε να μετριάσει την πιθανότητα μιας ύπουλης επίθεσης από έναν  αστεροειδή που προέρχεται από ένα μέρος που είναι δύσκολο να παρατηρηθεί, εάν είναι μπροστά προς τον Ήλιο*». (Το μετέωρο του Τσελιαμπίνσκ ήταν ένας τέτοιος αστεροειδής.)

Δεν υπάρχει ακόμα ΚΑΜΙΑ αποστολή εκτροπής αστεροειδών από κανένα Διαστημικό οργανισμό, αλλά οι επιστήμονες γνωρίζουν και κάνουν πολύ περισσότερα σήμερα από ότι έκαναν, πριν από 15 χρόνια, λέει η  Bottke.

"Υπήρξε μια εποχή, όπου δεν είχαμε ένα πρόγραμμα για να ανιχνεύσουμε για τέτοια αντικείμενα, και ότι έγινε, έγινε με ιδιωτική πρωτοβουλία . Είχαμε ανθρώπους σαν τον αστρονόμο Γιουτζίν Μέρλ Σουμάκερ (Eugene Merle Shoemaker) που πηγαινοέρχονταν κάθε μήνα στο Αστεροσκοπείο Palomar ψάχνοντας για αυτούς», λέει ο Bottke. "Τώρα έχουμε 50 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο για να ψάξουμε για αυτούς. Τώρα κατασκευάζουμε σοβαρές επιστημονικές αποστολές για να δούμε αυτά τα αντικείμενα."

Η Bottke και άλλοι λένε ότι η αύξηση της ευαισθητοποίησης για τις  απειλών από αστεροειδείς έχει επίσης ένα όφελος για την επιστήμη, και για τους ανθρώπους που μελετούν αστεροειδείς όχι μόνο ως προάγγελοι καταστροφών, αλλά και σαν αγγελιοφόροι για τη δημιουργία της Γης.

"Η πιθανότητα ότι οποιοσδήποτε μεγάλος αστεροειδής πρόκειται να μας χτυπήσει στο εγγύς μέλλον, είναι αρκετά χαμηλή," λέει η Bottke. "Γι’ αυτό πρόκειται να επικεντρωθώ στα πιο…εμψυχωτικά μέρη των αστεροειδών."

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 *Τα δυνητικά επικίνδυνα αντικείμενα είναι εκείνα που δεν φωτίζονται από τον Ήλιο και κατά συνέπεια είναι πολύ δύσκολη έως αδύνατη η θέαση τους.

Πηγές: nbcnews.com

            el.wikipedia.org

            en.wikipedia.org

            The Daily Galaxy

 Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας

 Για διορθώσεις, απορίες, ή συμπληρώματα γράψτε μας: gikasd63@hotmail.com

Θέσεις και μεγέθη των κοσμικών αντικειμένων – Τι είναι οι Γωνιακές αποστάσεις ;

 Οι αστρονόμοι χρησιμοποιούν τη γωνιακή μέτρηση (ή αλλιώς Γωνιακές αποστάσεις),

 για να περιγράψουν το φαινόμενο μέγεθος ενός αντικειμένου στο νυχτερινό ουρανό.

Μια γωνία είναι το άνοιγμα μεταξύ των δύο γραμμών που συναντώνται σε ένα σημείο και η  γωνιακή μέτρηση περιγράφει το μέγεθος μιας γωνίας σε μοίρες, που ορίζονται από το  σύμβολο ⁰ μπροστά από ένα αριθμό. Αρά λοιπόν βγαίνει το συμπέρασμα ότι για την Ουράνια σφαίρα όταν μιλάμε για Γωνιακή απόσταση εννοούμε την γωνία που σχηματίζεται στα μάτια μας μεταξύ δύο ουράνιων αντικειμένων.

 Ένας πλήρης κύκλος χωρίζεται σε 360 ° μοίρες και μια ορθή γωνία ισούται με 90 ° μοίρες. Η μία μοίρα  μπορεί να διαιρεθεί σε 60 λεπτά του τόξου (εν συντομία 60 αρκτόλεπτα στα Αγγλικά: arcminutes , ή 60 '). Ένα πρώτο λεπτό μπορεί επίσης να διαιρεθεί σε 60 δευτερόλεπτα του τόξου (εν συντομία 60 αρκτόδευτερόλεπτα του τόξου στα Αγγλικά: arcsec ή 60 ").

Παράδειγμα: Η γωνία (ή η Γωνιακή απόσταση) που σχηματίζεται στα μάτια μας από τη διάμετρο της πανσελήνου είναι περίπου 31 λεπτά του τόξου ή 0.5 °, έτσι οι αστρονόμοι θα πουν ότι η  γωνιακή διάμετρος της Σελήνης είναι 31 λεπτά του τόξου, ή η Σελήνη εκτείνεται σε  μία γωνία 31 λεπτών του τόξου.

Εάν τεντώσετε καλά το χέρι σας προς τον ουρανό , μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα δάχτυλά σας για να προσδιορίσετε γωνιακές αποστάσεις και (φαινόμενα) μεγέθη στον ουρανό. Ο δείκτης του χεριού σας είναι περίπου 1 ° σε διάμετρο και η απόσταση που καλύπτει ολόκληρη η παλάμη σας είναι περίπου 10 °.

Ο τύπος (Formula) της μικρής γωνίας

Τα γωνιακά μεγέθη των αντικειμένων, μας δείχνουν πόσο τμήμα του ουρανού ένα αντικείμενο εμφανίζεται να καλύπτει. Ωστόσο, γωνιακό μέγεθος δεν σημαίνει με τίποτα, ότι μπορώ να αποφανθώ για το πραγματικό μέγεθος ενός αντικειμένου. Εάν έχετε τεντώσει , όπως είπαμε πριν, το χέρι σας, κοιτάζοντας την πανσέληνο, μπορείτε να την ‘’καλύψετε’’ πλήρως με τον αντίχειρά σας, αλλά φυσικά, το φεγγάρι είναι πολύ μεγαλύτερο από ό, τι ο αντίχειρά σας, εμφανίζεται μικρότερο, λόγω της απόστασής του που είναι 384.400 χλμ. Όπως έχουμε αντιληφθεί, το πόσο μεγάλο εμφανίζεται ένα αντικείμενο δεν εξαρτάται μόνο από το μέγεθος του, αλλά επίσης  και από την απόσταση του. Το φαινόμενο μέγεθος, το πραγματικό μέγεθος ενός αντικειμένου, η απόσταση από το αντικείμενο μπορεί να σχετίζεται με το λεγόμενο τύπο της μικρής γωνίας  :

D = θ d / 206,265

Όπου:

D = Το γραμμικό μέγεθος ενός αντικειμένου

θ = Το γωνιακό μέγεθος του αντικειμένου, σε δευτερόλεπτα του τόξου

d = Η απόσταση μας από το αντικείμενο

Παράδειγμα:

Κάποιο τηλεσκόπιο πάνω στη Γη μπορεί να δει λεπτομέρειες τόσο μικρές όσο 2 δευτερόλεπτα του τόξου. Ποια είναι η μεγαλύτερη απόσταση που θα μπορούσε να δει το τηλεσκόπιο αυτό τόσο μικρές όσο είναι το ύψος ενός συνηθισμένου ατόμου (1,6 μέτρα);

Λύση:

  d = 206,265 D / θ = 206,265 × 1.6 μέτρα / 2 = 165.012 μέτρα = 165,012 χιλιόμετρα

Η απόσταση λοιπόν, όπως είδαμε, είναι πολύ μικρότερη από την απόσταση της Γης από την Σελήνης (περίπου 384.000 χιλιόμετρα), πράγμα που σημαίνει ότι το τηλεσκόπιο αυτό δεν θα είναι σε θέση να δει έναν αστροναύτη που περπατάει στο φεγγάρι. (Στην πραγματικότητα, δεν θα μπορούσε κανένα Τηλεσκόπιο πάνω στη Γη .)

Πρακτικές ερωτήσεις

1. Η μέση απόσταση της Σελήνης είναι περίπου 384.000 χιλιόμετρα. Η Σελήνη καλύπτει (Φαινομενικά) γωνία 31 δευτερόλεπτα τόξου, ή περίπου 0,5 ° (μισή μοίρα). Χρησιμοποιήστε αυτές τις πληροφορίες και τον τύπο της μικρής γωνίας για να βρείτε τη διάμετρο της Σελήνης σε χιλιόμετρα.

2. Σε ποια απόσταση θα πρέπει να κρατήσει το ένα νόμισμα ( μιλάμε εδώ για το αμερικάνικο νόμισμα του ενός τετάρτου του δολαρίου το οποίο έχει διάμετρο περίπου 2,5 εκατοστά του μέτρου) για να καλύψετε μια γωνία 1 °;

Απαντήσεις:

1. Η διάμετρος της Σελήνης είναι περίπου 3.463 χιλιόμετρα

2. Θα πρέπει να το κρατήσετε σε απόσταση 1,43 μέτρων.

Χρησιμότητες

Στην ναυσιπλοΐα με αστρονομική ναυτιλία, η εύρεση του ύψους των ουράνιων αντικειμένων (ήλιος, Πλανήτες, Αστέρες) που μας βοηθούν στην εύρεση της θέσης μας (Fix position), αλλά και την μέτρηση αποστάσεων πάνω στη Γήινη επιφάνεια, γίνεται με ένα όργανο που λέγεται Ναυτικός Εξάντας. Το όργανο αυτό μετράει γενικά γωνιακές αποστάσεις, όπως μάθαμε να μετράμε προηγουμένως, αλλά με μηχανικό και πιο ακριβή τρόπο. Περαιτέρω ο Εξάντας μετράει για πιο μεγάλη ακρίβεια τις λεγόμενες Ουράνιες Συντεταγμένες.

Το Ύψος ενός Ουρανίου σώματος είναι ένα από τα δύο στοιχεία (το άλλο είναι η διόπτευση ή Azimuth) που χρειάζονται για τις λεγόμενες (τοπικές) Επίγειες συντεταγμένες ενός Ουρανίου αντικειμένου. Πρακτικά δηλαδή βρίσκουμε την θέση των αντικειμένων αυτών με το χέρι μας και με μια καλή φορητή μαγνητική πυξίδα. Π.χ. Βλέπουμε κάποια στιγμή τον Πολικό Αστέρα στον νυκτερινό Ουρανό, βρίσκουμε την διόπτευσή του με την Πυξίδα μας, και μετράμε με το χέρι μας την απόστασή του από τον φαινόμενο Ορίζοντα (Το ύψος του δηλαδή, αλλά πιο ακριβές είναι από τον μαθηματικό ορίζοντα τον οποίο και δεν μπορούμε να δούμε). Θα παρατηρήσουμε ότι είναι περίπου σε διόπτευση 001⁰ και το ύψος του που είναι (Μόνο για τον Πολικό αστέρα ισχύει αυτό) όσο είναι περίπου και το πλάτος μας ! Δηλαδή εδώ στην Αθήνα γύρω στις 37⁰  και κάτι…

Εικόνες από Γωνιακές αποστάσεις στον Ουρανό:

Καλές παρατηρήσεις

Πηγές: lco.global

            en.wikipedia.org

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας

Για διορθώσεις, απορίες, ή συμπληρώματα γράψτε μας: gikasd63@hotmail.com

Αυτό είναι το μεγαλύτερο αντικείμενο στο Σύμπαν που Θεωρητικά δεν θα πρέπει να υπάρχει καθόλου.

Ίσως έχετε αναρωτηθεί για το ποια θα μπορούσε να είναι η μεγαλύτερη γνωστή δομή στο σύμπαν; Λοιπόν εδώ έχουμε την απάντηση. " Το Μεγάλο τείχος του Ηρακλή στον Αστερισμό της Κόμης της Βερενίκης [Hercules-Corona Borealis Great Wall εν συντομία (Her-CrB GW)]". Οι αστρονόμοι συνήθιζαν  να πιστεύουν ότι ήταν απλώς ένα ’’νήμα’’ από γαλαξίες. Αλλά πρόσφατες έρευνες προτείνουν ότι η δομή αυτή δεν είναι απλά πάρα πολύ μεγάλη, αλλά το μέγεθός της έχει αφήσει έκθαμβους τους αστρονόμους.

Το Μεγάλο τείχος του Ηρακλή στον Αστερισμό της Κόμης της Βερενίκης …μια τεράστια γαλαξιακή υπερκατασκευή.

Ο Δρ Τζον Hakkila, καθηγητής αστροφυσικής στο κολλέγιο του Τσάρλεστον στη Νότια Καρολίνα και ένας από τους αστρονόμους που ανακάλυψαν τη δομή αυτή, δήλωσε στο δημοσιογραφικό ιστότοπο The Huffington Post " ότι το Her-CRB GW είναι μεγαλύτερο από το θεωρητικό ανώτατο όριο για το πόσο μεγάλες μπορεί να είναι οι Συμπαντικές δομές . Έτσι, προκύπτει ένα αίνιγμα: δεν πρέπει να υπάρχει, αλλά προφανώς υπάρχει".

Μυστήρια ακριβώς όπως αυτό γεννώνται  γιατί οι αστρονόμοι παρατηρούν τον ουρανό όπως εκείνος είναι στο… παρελθόν, καθώς με τις παρατηρήσεις τους ‘’ρίχνουν άπλετο φως’’ όχι μόνο στα πρώτα χρόνια του Σύμπαντος, αλλά και περισσότερο στην εξερεύνηση του  γαλαξία μας, του Ηλιακού μας συστήματος, και, τελικά, του ίδιου μας του εαυτού….

Καθώς οι αστρονόμοι συνεχίζουν να  χαρτογραφούν τον ουρανό, ίσως έτσι απλά, μπορεί να υπάρχει κάτι ακόμα μεγαλύτερο από Το Μεγάλο τείχος του Ηρακλή στο Σύμπαν μας.

Ο καθηγητής Hakkila δήλωσε: ’’Ο κίνδυνος να βρεθούν μεγαλύτερα ή πιο μακρινά, ή  παλαιότερα πράγματα στο Σύμπαν είναι ότι πάντα, αργά ή γρήγορα, κάποιος πιθανόν να είναι σε θέση να ανακαλύψει κάτι μεγαλύτερο, πιο μακρινό, από τα αντικείμενα που ήδη έχουμε ανακαλύψει. Έτσι, μέχρι στιγμής τα ευρήματα αυτά δεν έχουν ακόμα επισκιαστεί, όμως αυτά που έχουμε ανακαλύψει δημοσιεύθηκαν μόλις περίπου πριν από έξι μήνες ! "

Μπορείτε να διαβάσετε την εργασία σχετικά με την έρευνα στο περιοδικό Astronomy & Astrophysics.

Αυτή η ανάρτηση γράφτηκε από τον Umer Abrar. Για να επικοινωνήσετε με το συντάκτη αυτού του άρθρου, γράψτε στη ηλ. διεύθυνση :mirzavadoodulbaig@gmail.com ή προσθέστε /ακολουθήστε τον στο facebook:

Πηγές: physics-astronomy.com

            el.wikipedia.org 

            en.wikipedia.org

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας

Για διορθώσεις απορίες ή συμπληρώματα γράψτε μας: gikasd63@hotmail.com

Το Βόγιατζερ 1, το Βόγιατζερ 2, και το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χάμπλ, σε μια από κοινού συνεργασία για την χαρτογράφηση του…τελικού συνόρου !

Τρεις από τις μεγαλύτερες σε διάρκεια αποστολές της NAΣA συνεργάζονται για να εξερευνήσουν του τι βρίσκεται πέρα ​​από όριο της Ηλιακής επίδρασης.

 Από τον John Wenz | Δημοσιεύθηκε: Παρασκευή 6, Ιανουαρίου 2017

WikiMedia Commons

Δεν είναι απλά μια συννεφιασμένη μέρα κάπου εδώ στη Γη. Για το Χάμπλ, είναι πάντα μια ‘’συννεφιασμένη’’ μέρα πάνω στα μονοπάτια του Βόγιατζερ 1 και 2.

Φανταστείτε, το Χάμπλ δεν μπορεί να δει τόσο μακριά εκεί έξω τους ανιχνευτές αυτούς που έχουν μέγεθος όσο ένα ΙΧ αυτοκίνητο. Όμως, έχει συνεργαστεί ενεργά με τους ανιχνευτές Βόγιατζερ για να μετρήσει και να καθορίσει το Διαστρικό Διάστημα.

Τα αποτελέσματα είναι ... παράξενα.

"Φαίνεται ότι  στη γειτονιά μας, υπάρχουν μια μεγάλη ‘’μάζα’’ από διάφορα πράγματα," δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου η Julia Zachary, μια  προπτυχιακή φοιτήτρια  στο Πανεπιστήμιο του Wesleyan, στη 229η συνεδρίαση της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας. "Αυτό που υπάρχει είναι πραγματικά ένα σύννεφο από διαστρική σκόνη’’.

Τα σύννεφα αυτά εκτείνονται σε αρκετά έτη φωτός. Τα Βόγιατζερ 1 και 2  κατευθύνονται σε ξεχωριστές κατευθύνσεις. Όταν το Χάμπλ κοίταξε προς την κατεύθυνση του κάθε ανιχνευτή, χρησιμοποίησε τέσσερα συνολικά αστέρια, σαν κατευθυντήριους οδηγούς. Για το Βόγιατζερ 1, αυτά τα αστέρια είναι: ο Gliese 686 και ο Gliese 676A. Για το Βόγιατζερ 2, είναι ο Gliese 780 και ο Gliese 754.

Σε αυτή την καλλιτεχνική απεικόνιση προσανατολισμένη κατά μήκος της εκλειπτικής, το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble της NASA κοιτάει τα μονοπάτια των πειραμάτων (διαστημοπλοίων) Voyager 1 και 2 της NASA, καθώς ταξιδεύουν διαμέσου του Ηλιακού συστήματος, προς το εσωτερικό του διαστρικού διαστήματος. Το Δ.Τ. Hubble παρακολουθεί τις δύο γραμμές θέασης (τους δύο κωνικούς τομείς) κατά μήκος της διαδρομής του κάθε διαστημικού σκάφους. Στόχος του τηλεσκοπίου είναι να βοηθήσει τους αστρονόμους να χαρτογραφήσουν τη  διαστρική δομή με τη βοήθεια οδηγών-αστέρων, κατά μήκος της διαδρομής κάθε διαστημικού σκάφους. Κάθε πλευρά της γραμμής αυτής εκτείνεται αρκετά έτη φωτός προς τα κοντινά αστέρια.

Εικόνα: NASA, ESA, και Ζ LeVay (STScI)

Τα Βόγιατζερ χρησιμοποιούν επιστημονικά μέσα τα οποία λειτουργούν ακόμα, για να μετρήσουν τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ του "προς τα έξω κινούμενου Ηλιακού ανέμου και την εσωτερική πίεση από το διαστρικό μέσο." Οπτικά, το Χάμπλ μπορεί να χαρακτηρίσει την υφή των υλικών που βρίσκονται σε αυτή την περιοχή.

Εικόνες του τηλεσκοπίου Χάμπλ αποκαλύπτουν ότι τα σύννεφα σκόνης μπορεί να καλύψουν τη θέα των αστεριών, ελαττώνοντας τη φωτεινότητά τους τους με τον ίδιο τρόπο όπως μια συννεφιασμένη μέρα στη Γη μπορεί να σκιάσει  τον Ήλιο Αυτό είναι ένα πρόβλημα για τον αστέρα Gliese 754, το πιο αμυδρό από τα αστέρια 12ου (φαινόμενου) μεγέθους.

‘’Δυστυχώς, είχαμε κάποια προβλήματα στην ανίχνευση φαινόμενων χαρακτηριστικών μεγέθους από τον Gliese 754’’, λέει ο Zachary.

 Σε αυτή την καλλιτεχνική απεικόνιση, το πείραμα (Διαστημόπλοιο) Voyager 1 της NASA έχει μια πανοραμική όψη του Ηλιακού μας συστήματος. Οι κύκλοι αντιπροσωπεύουν τις τροχιές των μεγάλων εξωτερικών πλανητών: Δία, Κρόνου, Ουρανού και Ποσειδώνα. Το Voyager 1 εκτοξεύτηκε το 1977, επισκέφθηκε τους πλανήτες Δία και ο Κρόνο. Το διαστημικό σκάφος βρίσκεται τώρα 13 δισεκατομμύρια μίλια από τη Γη, καθιστώντας το έτσι το πιο μακρινό και ταχύτερα κινούμενο αντικείμενο που κατασκευάστηκε ποτέ από  τον άνθρωπο.. Στην πραγματικότητα, ο Voyager 1 είναι τώρα εντός του διαστρικού διαστήματος, η περιοχή δηλαδή μεταξύ των αστεριών που είναι γεμάτη από αέριο, σκόνη, και υλικό που ανακυκλώνεται από αστέρια που πεθαίνουν.

Εικόνα: NASA, ESA, and G. Bacon (STScI)

Απομένουν μόνο λίγα χρόνια για να ολοκληρώσουμε όλα αυτά τα είδη των μελετών. Τα Βόγιατζερ είναι σήμερα οι μόνες λειτουργικοί ανιχνευτές κοντά ή στο άκρο του διαστρικού διαστήματος, αλλά η φθορά του πλουτωνίου-238 μέσα σε κάθε σκάφος θα φτάσει σε ένα χρόνο ημίσειας ζωής μέσα σε μια δεκαετία, γεγονός που θα μειώσει την ικανότητα της ισχύος που χρειάζεται το διαστημικό σκάφος (το πείραμα) για τις ανάγκες του. Ακόμη και τώρα, μόνο τα χαμηλότερα σε κατανάλωση ενέργειας όργανα , όπως τα μαγνητόμετρα και οι ανιχνευτές σωματιδίων, είναι ενεργά (online). Μετά από την εξάντληση του P-238 , τα Βόγιατζερ κατά πάσα πιθανότητα κυριευθούν από αιώνιο…σκοτάδι.

Τα Βόγιατζερ είναι μερικά από τα παλαιότερα λειτουργικά διαστημικά σκάφος της NAΣA. Αλλά να είστε προσεκτικοί πώς θα τοποθετηθείτε πάνω σε αυτό.

«Ε…καλά ... δεν είναι και τόσο παλαιά", δήλωσε ο Zachary. "Είναι μόνο 40 ετών. Είναι ας το πω έτσι, μεγάλα για ένα διαστημόπλοιο.

Παρακάτω παραθέτουμε ένα βίντεο αφιερωμένο σε ένα βασικό συντελεστή τόσο της κατασκευής, όσο και της επιτυχίας των Πειραμάτων Βόγιατζερ 1 και 2 τους ''ταξιδευτές'' του Διαστήματος, Δρ. ΣΤΑΜΑΤΗ ΚΡΙΜΙΖΗ. 

ΠΗΓΗ Βίντεο

Πηγές: astronomy.com

             nasa.gov

             el.wikipedia.org 

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας

Για διορθώσεις ή συμπληρώματα: gikasd63@hotmail.com

Πώς να δείτε ένα αστέρι που θα εκραγεί το…

Για πρώτη φορά, οι αστρονόμοι έχουν προβλέψει με αυτοπεποίθηση πώς μπορούμε να δούμε αυτού του είδος τη λαμπρή έκρηξη, η οποία θα είναι ορατή με γυμνό μάτι.

Μια εικόνα ακτίνων – Χ της περιοχής σχηματισμού άστρων στον αστερισμό του Κύκνου.

Φωτογραφία : NASA

Προβολή εικόνων

Από την  Nadia Drake

Δημοσιεύτηκε  στις 6 Ιανουαρίου 2017

Πέντε περίπου χρόνια από τώρα, ίσως να γίνουμε αυτόπτες μάρτυρες στην εμφάνιση ενός νέου ‘’άστρου’’ στο νυχτερινό ουρανό, ένα συμπαντικό κόσμημα που θα λάμψει στο βόρειο τμήμα του αστερισμού του Κύκνου (Cygnus constellation)  , το Κύκνο, το πανέμορφο πτηνό από το οποίο πήρε την ονομασία του και ο αστερισμός, για ένα μεγάλο μέρος του έτους.

Για πρώτη φορά, οι αστρονόμοι έχουν προβλέψει με σιγουριά ότι ένα συγκεκριμένο αστρικό σύστημα θα εκραγεί μέσα σε ένα καθορισμένο χρονικό διάστημα, με τη φωτεινότητά του να αυξάνεται περισσότερο από 10.000 φορές από ότι είναι τώρα. Η έκρηξη θα είναι ορατή από τη Γη με γυμνό μάτι, και θα μπορούσε να είναι περίπου τόσο φωτεινή όσο και ο Πολικός , το βόρειο αστέρι.

Η έκρηξη θα σηματοδοτήσει τη στιγμή που δύο άστρα που ήταν παγιδευμένα σε ένα κοσμικό χορό, έχουν συγχωνευθεί και εκρήγνυται σε μια κόκκινη έκρηξη καινοφανούς που θα δώσει σύντομα στον Κύκνο ένα επιπλέον αστρικό διάκοσμο.

Το ‘’ντεμπούτο’’ του θα πρέπει να συμβεί μέσα σε αρκετά σύντομο χρονικό διάστημα έτσι ώστε οι  γονείς που διδάσκουν τα παιδιά τους για την ‘’αστρική ταπετσαρία’’ που βρίσκεται πάνω από τα κεφάλια τους, να μπορούν πλέον αξιόπιστα να επισημάνουν το σημείο όπου θα εμφανιστεί ένα νέο ’’σημαδάκι’’ φωτός όμοιο με μια κεφαλή καρφίτσας.

 "Έχουμε υπολογίσει μια προβλεπόμενη ημερομηνία έκρηξης το 2022, πάνω κάτω », λέει ο αστρονόμος Larry Molnar του Calvin College, ο οποίος παρουσίασε την πρόβλεψη σήμερα κατά τη διάρκεια συνεδρίασης της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας στο Grapevine, στο Τέξας.

"Θα είναι μια πολύ δραματική αλλαγή στον ουρανό, καθώς ο καθένας θα μπορεί να το δει. Δεν θα χρειαστείτε ένα τηλεσκόπιο για να μου πείτε το 2023 αν έκανα λάθος ή είχα δίκιο. "

ΔΙΠΛΟΣ ΜΠΕΛΑΣ

Το να είσαι σε θέση να μετρήσεις αντίστροφα για ένα τέτοιο ‘’αστρικό ναυάγιο’’ είναι  μοναδικό στην αστρονομία, γιατί συνήθως υπάρχει μια αναμονή σχετικά με τα αστέρια που πρόκειται να εκραγούν, ελπίζοντας ότι τα τηλεσκόπια θα σημαδεύουν στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή.

"Αυτή είναι η πρώτη φορά που προβλέπεται μια τέτοια έκρηξη. Δεν ξέρουμε ακόμα αν είναι σωστό ή λάθος, αλλά είναι η πρώτη φορά που πραγματικά μπορούμε να κάνουμε μια τέτοια πρόβλεψη, "λέει ο Molnar.

Περίπου 1.800 έτη φωτός μακριά, υπάρχουν κάποια αστέρια που έχουν την κοινή ονομασία KIC 9832227. Πρόκειται για ένα εκλειπτικό* δυαδικό σύστημα, το οποίο σημαίνει ότι καθώς περιστρέφονται γύρω το ένα από το άλλο, το καθένα από αυτά ‘’μπλοκάρει’’ το άλλο,  από την προοπτική ενός θεατή στη Γη.

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΔΥΑΔΙΚΟ ΑΣΤΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΦΩΤΕΙΝΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΑΠΟ ΜΑΣ

Μέχρι πρόσφατα, οι αστρονόμοι δεν γνώριζαν καν ότι το ‘’σπινθηροβόλο’’ αυτό σημείο ήταν περισσότερο από ένα αστέρι. Το 2013, η αστρονόμος Karen Kinemuchi του Παρατηρητηρίου Apache Point παρατήρησε ότι οι το διακοπτόμενο διάστημα στη φωτεινότητα θα μπορούσε να σημαίνει ότι τα δύο αστέρια περιοδικά ‘’σκιάζουν’’ το ένα το άλλο. Μεταγενέστερες έρευνες από τον κολεγιακό φοιτητή Calvin Daniel van Noord καθόρισαν ότι πρόκειται για τέτοια περίπτωση.

Με βάση το χρονοδιάγραμμα και το βάθος αυτών των περιοδικών εκλείψεων, οι αστρονόμοι διαπίστωσαν ότι ένα από τα αστέρια του δυαδικού αυτού συστήματος είναι περίπου 40 τοις εκατό μεγαλύτερο από τον Ήλιο, ενώ το άλλο είναι μόνο το ένα τρίτο του μεγέθους του ήλιου.

Αλλά υπάρχουν και άλλα. Για τουλάχιστον 15 χρόνια, το  KIC 9832227 ήταν στο στόχαστρο των τηλεσκοπίων, συμπεριλαμβανομένου και της αναζήτησης πλανητών, του Διαστημικού Τηλεσκοπίου της ΝΑΣΑ ,η οποία παρακολουθούσε το σύστημα για σχεδόν τέσσερα χρόνια.

Τώρα, οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι τα αστέρια είναι τόσο κοντά το ένα στο άλλο, που ίσως μοιράζονται ένα κοινό, αεριώδες κέλυφος -  πράγμα που σημαίνει ότι καθώς το σύστημα περιστρέφεται, μοιάζει περισσότερο σαν ένα άστρο με σχήμα φιστικιού παρά σαν δύο διακριτά σημεία φωτός.

"Τα δύο αστέρια συμπληρώνουν μια πλήρη τροχιά το ένα γύρω από το άλλο κάθε 11 ώρες, και επίσης και τα δύο γυρίζουν σε συγχρονισμό με την τροχιά τους, έτσι ώστε να βλέπει πάντα το ένα την ίδια πλευρά του άλλου», λέει ο Molnar.

ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΣ ΧΟΡΟΣ

Αλλά, καθώς οι αστρονόμοι επεξεργάζονται παρατηρήσεις περισσότερο από μια δεκαετία, συνειδητοποίησαν ότι κάτι περίεργο συνέβαινε: Τα αστέρια επισκίαζαν το ένα το άλλο πιο συχνά, σχεδόν σαν να κινούνταν σπειροειδώς το ένα προς το άλλο.

Χρησιμοποιώντας πάνω από 32.000 εικόνες του συστήματος που λήφθηκαν από το  τηλεσκόπιο του κολεγίου Κάλβιν (Calvin College), ο Molnar και οι συνεργάτες του ήταν σε θέση να υπολογίσουν ότι το ποσοστό αυτής της εναλλασσόμενης αμοιβαίας έκλειψης αυξάνεται σταθερά.

"Αυτές οι αλλαγές δείχνουν ότι κάτι ενδιαφέρον συμβαίνει με τα αστέρια αυτά, πέρα ​​από τη βασική δύναμη της βαρύτητας", λέει ο Molnar.

Εδώ μία σύνθετη φωτογραφία δείχνει το Νεφέλωμα του Καρκίνου, το απομεινάρι ενός Σουπερνόβα που ήταν ορατό από τη Γη περίπου πριν από χίλια χρόνια.

Φωτογραφία από τη NASA, ESA, J. Hester (Arizona State University)

Δείτε τις εικόνες

Οι παρατηρήσεις αυτές ‘’αντηχούν’’ αυτό που ο αστρονόμος Romuald Tylenda είχε δει στο σύστημα V1309 Sco λίγο πριν μετατραπεί απροσδόκητα σε έκρηξη καινοφανούς (nova) το 2008. Ωστόσο, πριν από την ολοκλήρωση της αναπόφευκτης σύγκρουσης στο σύστημα KIC 9832227 , η ομάδα χρειάζεται να ‘’αποκλείσει’’  ένα τρίτο ψευδό- αστέρι έτσι ώστε να  στερεοποιηθεί η αναμενόμενη αλλαγή στην τιμή των εκλείψεων.

Οι πρόσφατοι υπολογισμοί τους δείχνουν ότι εάν η ταχύτητα με την οποία συγχωνεύονται τα αστέρια συνεχίζει να ακολουθεί την ίδια τάση με το V1309 Sco, οι δύο αστέρες θα γίνουν ένας γύρω από το έτος 2022. Όταν τα αστέρια συγκρούονται, παράγουν αυτό που ονομάζεται : κόκκινη έκρηξη καινοφανούς (red nova)η οποία βρίσκεται μεταξύ μεταξύ της φωτεινότητας μίας κατακλυσμιαίας έκρηξης Υπερκαινοφανούς (Σουπερνόβα) και μιας κλασική έκρηξης καινοφανούς (nova).

Ανεξάρτητα από αυτά, τα ‘’αστρικά πυροτεχνήματα’’ θα είναι αρκετά φωτεινά για να τα δούμε από τη Γη με γυμνό μάτι.

‘’Εκρήξεις αυτού του μεγέθους εμφανίζονται περίπου μία φορά σε μια δεκαετία στο Γαλαξία μας," λέει ο Molnar. "Η υπόθεση αυτή είναι ασυνήθιστη στο πόσο κοντά είναι το αστέρι, και ως εκ τούτου πόσο φωτεινά θα το δούμε να λάμπει. Και είναι επίσης το εκπληκτικό γιατί είναι η πρώτη φορά που κάποιος έχει προβλέψει μια έκρηξη εκ των προτέρων’’.

Τώρα, πρόθυμοι και διακαείς επιστήμονες έχουν την ευκαιρία να μελετήσουν το ζευγάρι αυτό πριν, κατά τη διάρκεια, και μετά από την έκλαμψη από αυτά τα ‘’αστρικά φώτα’’ ,εάν τα πράγματα πάνε καλά…

"Το θέμα είναι ενδιαφέρον ... όλοι έχουμε μια νοσηρή γοητεία για την αποκάλυψη της στιγμής του θανάτου,» λέει ο Shri Kulkarni του Κάλτεκ, ο οποίος εντόπισε για πρώτη φορά τα ‘’Ερυθρά Νόβα’’ ως μία ξεχωριστή κατηγορία αστρικών εκρήξεων. "Δεν είναι ένα ασφαλές αποτέλεσμα, αλλά δεν είναι επίσης και απίθανο."

Και ακόμα κι αν τα αστέρια δεν έχουν ‘’τοποθετηθεί’’ στην αναμενόμενη πύρινή τους εμφάνιση, η παρατήρηση αυτού του αστρικού σύστημα θα προσφέρει πολύτιμες ενδείξεις για τους τρόπους που τα αστέρια ζουν και πεθαίνουν, ή ίσως ακόμα να μας αποκαλυφθεί κάποια μυστηριώδη δύναμη που μπορεί να διαταράξει τις τροχιές των άστρων.

«Ενώ θα ήταν απογοητευτικό να μην το δείτε να εκρήγνυται, μια εναλλακτική έκβαση θα μπορούσε κάλλιστα να είναι πολύ ενδιαφέρουσα από μόνη της», λέει ο Molnar.

 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

* Αυτό σημαίνει ότι το ένα άστρο επισκιάζει, κρύβει τρόπο τινά το άλλο

Αρθρο: Nadia Drake . A science journalist who writes the National Geographic blog No Place Like Home.

Follow Nadia twitter

Πηγές:news.nationalgeographic.com

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας

Για διορθώσεις ή συμπληρώματα: gikasd63@hotmail.com

Η ζωή προήλθε από τα άστρα ;

Σύνθετα οργανικά μόρια είχαν ανακαλυφθεί στον κομήτη 67P/Τσουριούμοφ-Γκερασιμένκο από την ''Ροζέτα''.

Εν συντομία

Το τροχιακό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο εξερεύνησης  Ροζέτα του ΕΟΔ (Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος –ESA) είχε βρει σύνθετα, και στερεά οργανικά μόρια σε σωματίδια σκόνης που προέρχονταν από τον κομήτη 67P/Τσουριούμοφ-Γκερασιμένκο (67Ρ / Churyumov-Gerasimenko), προσδίδοντας αξιοπιστία στη θεωρία ότι οι οργανικές ενώσεις, ή ακόμα και η ίδια η ζωή προήλθε από τα άστρα.

ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών , το τροχιακό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο εξερεύνησης κομήτη, Ροζέτα του ΕΟΔ, μας παρείχε πολύτιμα δεδομένα σχετικά με τους κομήτες: από πού προέρχονται, από τι είναι φτιαγμένοι, πώς συμπεριφέρονται, και ούτω καθεξής. Αλλά ο χρόνος του τελείωσε, με μια βουτιά ''καμικάζι'' προς την επιφάνεια του κομήτη  67P/Τσουριούμοφ-Γκερασιμένκο στις 30 Σεπτεμβρίου 2016.

Αλλά λίγο πριν πεθάνει, είχε για μας μια ακόμη κρυμμένη έκπληξη.

Οι επιστήμονες συνέταξαν μια έκθεση για την  Ροζέτα που αναφέρει ότι ο ανιχνευτής είχε βρει σύνθετη, και στερεή οργανική ύλη σε σωματίδια σκόνης του κομήτη, το είδος της οποίας δεν περιμέναμε ποτέ να βρούμε. Προηγούμενες αποστολές δεν μπόρεσαν να συλλέξουν αυτά τα στερεά οργανικά μόρια, δεδομένου ότι οι αποστολές αυτές ήταν απλά ''περαστικές''. Και αυτό γιατί οι διαστημοσυσκευές αυτές, πέρασαν πολύ γρήγορα, διαταράσσοντας τα σωματίδια πάρα πολύ, και έτσι δεν μπορούσαμε να έχουμε μια σωστή μελέτη με σαφή χαρακτηρισμό των ευρημάτων.

 ΠΙΟ ΙΣΧΥΡΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Αλλά η Ροζέτα είχε την ικανότητα να μειώνει την ταχύτητά της, έτσι ώστε μπόρεσε και συγκέντρωσε 27.000 σωματίδια σκόνης, ποσότητα αρκετή για το όργανο ''Cosima'' - φασματόμετρο μάζας - έτσι ώστε να έχουμε καλύτερες πληροφορίες.

Αυτό που βρήκε η Ροζέτα ήταν σχεδόν 200 αξιοσημείωτα σωματίδια , τα οποία μελετώνται για να καθοριστεί η οργανική δομή τους. Σε μία εργασία που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ''Nature'', οι επιστήμονες παρουσίασαν επτά αντιπροσωπευτικά σωματίδια, δύο από τα οποία ονόμασαν Κένεθ και Τζούλιετ.

"Η ανάλυσή μας αποκαλύπτει άνθρακα σε μια πολύ πιο σύνθετη μορφή από ότι αναμενόταν," παρατήρησε ο Hervé Cottin, ένας από τους συντάκτες της εργασίας, σε μια του δήλωση. ''Είναι τόσο περίπλοκο, που δεν μπορούμε να το τυποποιήσουμε η να του δώσουμε κάποια ονομασία !"

Αυτά τα αποτελέσματα που πήραμε είναι πιο εκπληκτικά από τα προηγούμενα αποτελέσματα που λάβαμε από την διαστημοσυσκευή  προσεδαφίσεως ''Philae Lander'', και από την ίδια την Ροζέτα που είχε ''δει'' μόνο ορατό φως, αέρια και οργανικά μόρια, πολύ διαφορετικά από αυτά που ανιχνεύτηκαν από αυτή τη μελέτη.

"Αυτά τα σωματίδια έχουν παραμείνει παρθένα και ανέγγιχτα για δισεκατομμύρια χρόνια ..'', δηλώνει ο έμπειρος συγγραφέας Martin Hilchenbach, στην ίδια δήλωση. "Τα αποτελέσματα αυτά προσθέτουν στοιχεία στην ''αυξανόμενη εικόνα'' που σχηματίζεται για τον κομήτη 67P / C-G, ο οποίος περιέχει μερικά από τα πιο πρωτόγονα υλικά της πρώιμης ιστορίας του Ηλιακού μας συστήματος."

Και μιας και αφήνουμε το Περιήλιο παραθέτουμε ένα επίκαιρο βίντεο από τον διάσημο Έλληνα μουσικό Βαγγέλη Παπαθανασίου από το άλμπουμ του με τίτλο ''Rosseta''

Rosetta - Vangelis: - Perihelion -- Infinitude 

                                                                 

ΠΗΓΕΣ:

futurism.com

en.wikipedia

el.wikipedia

skai.gr/news

youtube.com

esa 

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας

Για διορθώσεις ή συμπληρώματα: gikasd63@hotmail.com

Υπάρχουν 2.076 μαύρες τρύπες στο βαθύ διάστημα που κρύβονται σε αυτή την φωτογραφία !

Τέντωσε το χέρι σου και σήκωσε το μικρό σου δάκτυλο.

Τώρα φαντάσου μια έκταση περίπου 10% τόσο μεγάλη όσο είναι… η άκρη του δακτύλου σου..

Αυτό είναι το μέγεθος μιας περιοχής του Διαστήματος που φαίνεται στην παρακάτω εικόνα, και οι αστρονόμοι με το τηλεσκόπιο ακτίνων Χ Τσάντρα (Chandra X-ray Space Telescope) την έχουν φωτογραφήσει 102 φορές τα τελευταία 17 χρόνια. Συνολικά, έχουν παρατηρήσει αυτή τη μικροσκοπική γωνιά του Σύμπαντος 81 ημέρες περίπου , και συγχώνευσαν προσεκτικά όλες αυτές τις φωτογραφίες μαζί για να δημιουργήσουν μια σύνθετη εικόνα, η οποίο κυκλοφόρησε την περασμένη Πέμπτη.

Τι βρήκαν;

Μαύρες τρύπες. Εκατοντάδες από εκατοντάδες των εκατοντάδων Υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες:

Chandra; NASA/CXC/Penn State/B.Luo et al.

Υπερμεγέθεις μαύρες βρίσκονται οπουδήποτε χιλιάδες δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερες σε μάζα από τον Ήλιο και… Κρύβονται στα κέντρα μεγάλων γαλαξιών.

Είναι επίσης εξαιρετικά σημαντικό για το πώς φτάσαμε ως εδώ, δεδομένου ότι η εξέλιξή τους είναι σύγχρονη με την εξέλιξη των γαλαξιών, όπως στον Γαλαξία μας, επηρεάζοντας έτσι τις τύχες δισεκατομμυρίων άστρων, αστεροειδών, κομητών, φεγγαριών και πλανητών - καθώς και κάθε ζωή που συμβαίνει να υπάρχει σε αυτά τα αντικείμενα .

«Η κεντρική περιοχή αυτής της εικόνας περιέχει την υψηλότερη συγκέντρωση από Υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες που έχουμε δει ποτέ, και που ισοδυναμεί με περίπου 5.000 αντικείμενα που θα ταίριαζαν στην περιοχή μιας Πανσελήνου (Σ.τ.μ.: 33⁰ περίπου σε φαινόμενο μέγεθος) και περίπου ένα δισεκατομμύριο επιπλέον στο σύνολο του ουρανού», σύμφωνα με την φωτογραφία η οποία δημοσιεύτηκε από την ομάδα του Τηλεσκοπίου Τσάντρα και η οποία εκδόθηκε από το Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν στις 5 Ιανουαρίου.

Η παραπάνω εικόνα δείχνει ένα κομμάτι του ουρανού στον αστερισμό του Κάμινος (Fornax Constellation), που εκτείνεται περίπου στα 16 λεπτά του τόξου της μοίρας. Συγκριτικά, η διάμετρος του μικρού σας δάκτυλου είναι περίπου 60 λεπτά του τόξου, και το φεγγάρι είναι περίπου 31 λεπτά του τόξου σε διάμετρο *.Το τηλεσκόπιο Τσάντρα μας ''λέει'' ότι περίπου 2.076 γαλαξίες (μαζί με τις υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες τους) ''παραμονεύουν'' σε αυτή στη φωτογραφία, η οποία ονομάζεται :''η βαθύτερη εικόνα ακτίνων Χ που έχει ληφθεί ποτέ."

Καλλιτεχνική απεικόνιση μιας Υπερμεγέθους μαύρης τρύπας η οποία τρέφεται από άστρα στο κέντρο του Γαλαξία ΝΓΚ 1068 (NGC 1068)

NRAO/AUI/NSF; D. Berry/Skyworks

 Οι τελείες αποκαλύπτουν τις θέσεις που βρίσκονται οι Υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες .

Οι αστρονόμοι μπορούν να «δουν» αυτά τα τέρατα, επειδή γύρω τους στροβιλίζονται αστέρια, αέρια και σκόνη σε μια περιοχή που ονομάζεται : ''Δίσκος προσαύξησης'' η οποία είναι πάρα πολύ καυτή, και εκπέμπει ακτίνες Χ. Οι Χαμηλής ενέργειας ακτίνες Χ οι οποίες φαίνονται με κόκκινο χρώμα, οι μεσαίας ενέργειας με πράσινο, και οι υψηλής ενέργειας με μπλε χρώμα.

Οι γαλαξίες αυτοί βρίσκονται μεταξύ 11,9 και 12,9 δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά από τη Γη - τόσο μακριά που είναι σαν να κοιτά κάποιος πίσω στο χρόνο!

Συγκεντρώνοντας τα όλα μαζί, και σύμφωνα με δύο πρόσφατες μελέτες, και στοιχεία, τα πράγματα δείχνουν ότι οι γιγαντιαίες μαύρες τρύπες που βρίσκονται στα κέντρα των γαλαξιών μάλλον δεν ξεκίνησαν την ζωή τους με μικρή μάζα (περίπου 100 φορές τη μάζα του Ήλιου) και στη συνέχεια μεγάλωσαν απορροφώντας αέριο, σκόνη, και αστέρια.

Αντίθετα, πρέπει η ζωή τους να άρχισε με αυτές να βρίσκονται με μάζα τεραστίων διαστάσεων, ή "περίπου 10.000 έως 100.000 φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου», σύμφωνα με δημοσίευση.

Πώς το έκαναν αυτό; Κανείς δεν είναι πραγματικά βέβαιος, και η έρευνα του Τσάντρα είναι μέρος της προσπάθειας των αστροφυσικών να το κατανοήσουν.

Εν τω μεταξύ, μπορούμε να κοιτάμε πάνω, ψηλά στο νυχτερινό ουρανό, και να φανταστούμε όλα αυτά τα τέρατα που εκπέμπουν ακτίνες-Χ, να μας κοιτάζουν !

*Μιλάμε πάντα για γωνιακές αποστάσεις φαινομένων και όχι πραγματικών μεγεθών

Αρθρογράφος: Dave Mosher

ΠΗΓΕΣ: www.businessinsider.com

              el.wikipedia.org

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας

Για διορθώσεις ή συμπληρώματα: gikasd63@hotmail.com