Η Ελληνική σπείρα στη μέση της ερήμου που φαίνεται από το διάστημα.

Ένα έργο που βρίσκεται σε κατάσταση αργής αποσύνθεσης, αλλά παραμένει ορατό μετά από 17 χρόνια, ακόμη και από το διάστημα. Ποια η σχέση της σπείρας με τον... Γιάννη Βαρουφάκη

Όχι δεν είναι έργο εξωγήινων. Όχι δεν είναι σκηνή από επεισόδιο των X-Files. Είναι εγκατάσταση τέχνης και ανήκει σε ελληνίδες.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Το 1997, 17 χρόνια πριν δηλαδή, η καλλιτέχνιδα και σύντροφος του γνωστού οικονομολόγου Γιάννη Βαρουφάκη, Δανάη Στράτου, η αρχιτέκτονας Αλεξάνδρα Στράτου και η αρχιτέκτονας Στέλλα Κωνσταντινίδη αποφάσισαν να εγκαταστήσουν το "Desert Breath" στην καρδιά της ερήμου.

Πρόκειται για εικαστικό έργο τέχνης που δεσπόζει στην περιοχή Ελ Γκούνα της Αιγύπτου, στη μέση της Σαχάρας.

Για την υλοποίηση του, οι τρεις Ελληνίδες εργάστηκαν μαζί για δύο συναπτά έτη.

Για το "Desert Breath" η Δανάη Στρατού και η ομάδα της δημιούργησαν ένα κολοσσιαίο έργο επιφάνειας 100.000μ2, που αποτελείτο από δυο αλληλένδετες λογαριθμικές σπείρες 178 κώνων.

Οι κώνοι της μιας σπείρας προεξείχαν από τη γη, ενώ της δεύτερης ήταν σκαμμένοι σε αυτήν. Όσο προχωρούσε κανείς από το κέντρο στις παρυφές του έργου οι κώνοι γίνονταν πιο μεγάλοι. Στο κέντρο υπήρχε μια μικρή κυκλική λίμνη.

Παρότι το έργο βρίσκεται σε κατάσταση αργής αποσύνθεσης, παραμένει ορατό μετά από 17 χρόνια, ακόμη και από το διάστημα.

"Βρίσκεται στο σημείο όπου η απεραντοσύνη του νερού συναντά την απεραντοσύνη της ερήμου και τα δύο αυτά στοιχεία δημιουργούν τη ζωή", αναφέρει η κατασκευαστική ομάδα.


Τώρα, δημιουργήθηκε και ένα μικρό ντοκιμαντέρ για το έργο τέχνης. Δείτε το εδώ:
http://vimeo.com/52656500



Οι φωτογραφίες είναι σίγουρα, εντυπωσιακές:

  Δείτε τα έργα της Δανάης Στράτου, εδώ
(Με πληροφορίες από: gizmodo.com)

http://news247.gr
Από το krasodad.blogspot.gr 

Πηγή: http://www.awakengr.com/2014/02/picsvid.html#ixzz2udLGKcEg

ESA Ελλάδα: Ταξίδι σε ένα δισεκατομμύριο ήλιους‏

Like   Tweet   Pin   +1

ESA Ελλάδα: Ταξίδι σε ένα δισεκατομμύριο ήλιους Μια νέα παράσταση πλανητάριου, «Ταξίδι σε ένα δισεκατομμύριο ήλιους» (Journey to a billion Suns), κάνει πρεμιέρα στο Πλανητάριο του Ιδρύματος Ευγενίδου, στην Αθήνα στις 21 Μαρτίου, για να πει τη συναρπαστική ιστορία της χαρτογράφησης του Γαλαξία μας, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα με την εκτόξευση της αποστολή της ESA, Gaia. Η θεαματική παράσταση των 45 λεπτών και 360 μοιρών, για πλανητάρια πλήρους θόλου παρήχθη από την Stargarten σε συνεργασία με την ESA και πλανητάρια σε όλη την Ευρώπη. Το Ίδρυμα Ευγενίδου έχει προγραμματίσει την επίσημη πρεμιέρα των προβολών της παράστασης την Παρασκευή 21 Μαρτίου, με τον τίτλο «Γαία». Ο δορυφόρος Gaia ξεκίνησε στις 19 Δεκεμβρίου και θα αρχίσει σύντομα την πενταετή αποστολή της για τη μέτρηση των θέσεων, των κινήσεων και των φυσικών χαρακτηριστικών του ενός δισεκατομμυρίου αστεριών για να δημιουργήσει την πιο ακριβή 3D χάρτη του Γαλαξία μας, που έγινε ποτέ. Διαβάστε την συνέχεια ΟΜΙΛΟΣ ΦΙΛΩΝ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ www.ofa.gr

©2014 Όμιλος Φίλων Αστρονομίας | Αλεξανδρείας 113 • τηλ: 2310 423133 • Θεσσαλονίκη

Η Σελήνη συναντά την Αφροδίτη, Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου‏

ΟΜΙΛΟΣ ΦΙΛΩΝ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ

Η Σελήνη συναντά την Αφροδίτη

Λίγο πριν το ξημέρωμα της Τετάρτης 26 Φεβρουαρίου, μπορούμε να παρατηρήσουμε (εάν βέβαια μας το επιτρέψει ο καιρός) στον νοτιοανατολικό ουρανό, τον λεπτό μηνίσκο της Σελήνης, συντροφιά με την λαμπρή Αφροδίτη (μέγεθος -4,6), σε απόσταση μόλις 15 δευτερολέπτων της μοίρας από το βόρειο χείλος της. Παρατηρώντας μέσω τηλεσκοπίου, το σχήμα της Αφροδίτης θα μοιάζει με αυτό της Σελήνης, θα εμφανίζει δηλαδή και αυτή μηνίσκο.

Νοτιότερα στον πλανήτη και την ίδια ώρα, οι κάτοικοι μεγάλου τμήματος της Αφρικής θα παρατηρήσουν την Αφροδίτη να κρύβεται πίσω από την Σελήνη, σε μια από τις 16 συνολικά αποκρύψεις πλανητών από την Σελήνη για το 2014. Όσοι όμως θα βρίσκονται στο βόρειο και νότιο άκρο του μονοπατιού της απόκρυψης, θα έχουν την τύχη να παρατηρήσουν την Αφροδίτη να κρύβεται και να επανεμφανίζεται πολλές φορές πίσω από τις βουνοκορφές της Σελήνης, ένα φαινόμενο γνωστό ως ορογραφική απόκρυψη (grazing occultation).

ΟΜΙΛΟΣ ΦΙΛΩΝ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ www.ofa.gr

Ανακαλύφθηκαν μοναχικά άστρα που «δραπετεύουν» από τον γαλαξία μας

Μια διεθνής ομάδα αστρονόμων ανακάλυψε μια ασυνήθιστη νέα κατηγορία μοναχικών άστρων υπερ-υψηλής ταχύτητας, τα οποία κινούνται στο διάστημα τόσο γρήγορα, που μπορούν να «δραπετεύσουν» από τη βαρυτική έλξη του γαλαξία μας.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη Λορίν Παλαντίνο του πανεπιστημίου Βάντερμπιλτ, που έκαναν τη σχετική ανακοίνωση στο συνέδριο της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρίας και την ανάλογη δημοσίευση στο περιοδικό αστροφυσικής "The Astrophysical Journal", ανακάλυψαν τουλάχιστον 20 άστρα, σχετικά μικρά σαν τον Ήλιο μας, που έχουν τα «φόντα» να γίνουν «δραπέτες» του γαλαξία χάρη στην υπερβολική ταχύτητά τους.
Το ασυνήθιστο είναι ότι κανένα από αυτά τα άστρα δεν προέρχεται από την κεντρική περιοχή του γαλαξία μας. Μέχρι σήμερα οι επιστήμονες είχαν εντοπίσει περίπου 20 υπέρθερμα γιγάντια μπλε άστρα, όλα κοντά στο κέντρο του γαλαξία, τα οποία χαρακτηρίζονταν ως υπερ- υψηλής ταχύτητας. Σε όλες αυτές τις ήδη γνωστές περιπτώσεις, πρόκειται για διπλά αστρικά συστήματα, όπου το ένα άστρο παγιδεύεται από τη βαρυτική έλξη της τεράστιας μαύρης τρύπας στο κέντρο του γαλαξία μας (με μάζα όσο τέσσερα εκατομμύρια Ήλιοι) και έλκεται προς αυτήν, ενώ το συνοδό άστρο της εκτοξεύεται ως «σφεντόνα» προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, στο αχανές διάστημα, με τρομερή ταχύτητα που τους επιτρέπει να ξεφύγουν τελείως από την γαλαξιακή επικράτεια.
Όμως η νέα κατηγορία άστρων, που μπορούν να κάνουν κάτι ανάλογο, είναι πολύ διαφορετική. Πρόκειται για μοναχικά άστρα που δεν έχουν συνοδό, τα οποία κινούνται μακριά από το κέντρο του γαλαξία και δεν αποκτούν την τρομακτική ταχύτητά τους εξαιτίας του μηχανισμού-σφεντόνας της κεντρικής μαύρης τρύπας. «Αυτά τα νέα άστρα μεγάλης ταχύτητας είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που είχαμε ανακαλύψει ως τώρα», δήλωσε η Λορίν Παλαντίνο.
Οι αστροφυσικοί έχουν υπολογίσει ότι για να ξεφύγει ένα άστρο από τον γαλαξία μας, πρέπει να αποκτήσει ώθηση με ταχύτητα πάνω από ένα εκατομμύριο μίλια την ώρα, σε σχέση με την ταχύτητα κίνησης του ίδιου του γαλαξία.
Οι αστρονόμοι θα εντείνουν τις παρατηρήσεις τους γι’ αυτή την ασυνήθιστη κατηγορία άστρων. Το μεγάλο ζητούμενο είναι να απαντήσουν στο ερώτημα τι είναι αυτό που ωθεί αυτού του είδους τα άστρα να αποκτήσουν τόσο μεγάλη ταχύτητα.

ΠΗΓΗ:(protothema)

Leonard Susskind: H φυσική με δυο λόγια

Η σύγχυση και ο αποπροσανατολισμός βασιλεύουν• η αιτία και το αποτέλεσμα καταργούνται• η βεβαιότητα εξανεμίζεται• όλοι οι παλαιοί κανόνες παύουν να ισχύουν.
Αυτό συμβαίνει όταν καταρρέει το κυρίαρχο Παράδειγμα.
Αλλά τότε αναδύονται νέα μοτίβα.
Αρχικά δεν φαίνεται να έχουν νόημα• είναι ωστόσο, μοτίβα.
Τι πρέπει να κάνουμε;
Nα πάρουμε τα μοτίβα και να τα ποσοτικοποιήσουμε και να τα κωδικοποιήσουμε με νέα μαθηματικά, ακόμη και με νέους κανόνες λογικής, αν είναι αναγκαίο.
Να αντικαταστήσουμε τις παλιές νευρωνικές συνδέσεις μας με νέες και να εξοικειωθούμε με αυτό.
Η εξοικείωση γεννά συναίνεση ή, τουλάχιστον, ανοχή.
Πιθανότατα, είμαστε ακόμη σαστισμένοι αρχάριοι με πολύ σφαλερές νοητικές εικόνες, και η έσχατη πραγματικότητα υπερβαίνει κατά πολύ τις ικανότητές μας να τη συλλάβουμε.
Έρχεται στον νου ο παλιός όρος των χαρτογράφων: terra incognita.
Όσο περισσότερα ανακαλύπτουμε τόσο λιγότερα φαίνεται να γνωρίζουμε.
Αυτή ακριβώς είναι η φυσική με δυο λόγια.
Leonard Susskind, «Ο πόλεμος της μαύρης τρύπας», εκδόσεις Κάτοπτρο

Πηγή : 

physicsgg

Φυσικοί και Φυσική από το διαδίκτυο

Πώς φαίνονται η Γη και η Σελήνη από τον Άρη (BINTEO)

Δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από μία κουκίδα! Δείτε εικόνες που τράβηξε το Curiosity και δείχνουν τη Γη και τη Σελήνη όπως φαίνονται από τον Αρη.

Τις εικόνες έστειλε το Curiosity την 529η μέρα του ταξιδιού του. Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν περίπου μιάμιση ώρα μετά το ηλιοβασίλεμα και η απόσταση της Γης από τον Άρη ήταν 160 εκατομμύρια χιλιόμετρα.

Δείτε το ΒΙΝΤΕΟ
http://www.youtube.com/watch?v=rkDUvJpGcvY


ΠΗΓΗ: Newsit

Σπάνιες φωτό της NASA από την χρυσή εποχή της εξερεύνησης του διαστήματος

Φωτογραφίες από εκεί ψηλά που είδαμε κάποτε και ξεχάσαμε, εικόνες που μας γυρίζουν πίσω πολλές δεκαετίες. Εικόνες της NASA από το διάστημα σπάνιες και τόσο εντυπωσιακές. Όλες, εκτέθηκαν σε γκαλερί στο Λονδίνο.

Τίτλος της έκθεσης: "Για όλη την Ανθρωπότητα" και περιέχει φωτογραφίες της NASA από το 1960 έως το 1980.

ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΙΣ

ΠΗΓΗ: Newsit

Αστρονόμοι εξηγούν το σχηματισμό των αστρικών συστημάτων

Μία αναβαθμισμένη ομάδα τηλεσκοπίων στις ΗΠΑ επέτρεψε στους αστρονόμους να παρατηρήσουν τη γέννηση νέων δυαδικών αστρικών συστημάτων, λύνοντας έτσι ένα μυστήριο γύρω από το σχηματισμό τους.
Οι αστρονόμοι γνωρίζουν πως σχεδόν τα μισά από τα άστρα που μοιάζουν με τον Ήλιο είναι μέλη αστρικών συστημάτων δύο ή και περισσότερων αστέρων, παρέμενε όμως άγνωστος ο μηχανισμός στον οποίο οφείλουν το σχηματισμό τους τα συστήματα αυτά, με διάφορες εναλλακτικές θεωρίες να ερίζουν για την εξήγηση του φαινομένου.
«Ο μοναδικός τρόπος να λύσουμε τη διαφωνία ήταν να παρατηρήσουμε νεογνά αστρικά συστήματα», δήλωσε ο Τζον Τόμπιν από το Αμερικανικό Παρατηρητήριο Ραδιοαστρονομίας. «Αυτό κάναμε με τις παρατηρήσεις μας, αποκομίζοντας σημαντικά στοιχεία».
Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, τα δυαδικά αστρικά συστήματα (ζεύγη αστέρων που κινούνται σε τροχιά γύρω από το κοινό κέντρο βάρους τους) φαίνεται πως δημιουργούνται όταν γύρω από ένα νεαρό άστρο συνεχίζει να στροβιλίζεται ένας δίσκος αερίων και σκόνης. Τα νέα άστρα συνεχίζουν να προσελκύουν υλικό από το περιβάλλον τους, δημιουργώντας ένα δαχτυλίδι γύρω τους, ενώ ταυτόχρονα σχηματίζονται και πίδακες υλικών με φορά προς τα έξω. Τότε είναι δυνατό να δημιουργηθεί ακόμη ένα ή και περισσότερα άστρα, σε τροχιά γύρω από το αρχικό άστρο, από τη διάσπαση του δίσκου που το περιβάλλει, με μια διαδικασία που ονομάζεται κατακερματισμός του δίσκου.
Η διεθνής ομάδα αστρονόμων παρατήρησε με τη βοήθεια της Πολύ Μεγάλης Παράταξης Τηλεσκοπίων Karl Jansky (Very Large Array - VLA) νεαρά άστρα που απέχουν περίπου 1.000 έτη φωτός από τη Γη, και κρύβονται πίσω από νέφη αερίων, βρίσκοντας δύο νέους αστρικούς "συντρόφους" που δεν είχαν παρατηρηθεί ποτέ στο παρελθόν. Ο σχηματισμός των άστρων αυτών ταιριάζει πλήρως με την περιγραφή του κατακερματισμού του δαχτυλιδιού. Σε συνδυασμό και με παρατηρήσεις προηγούμενων ετών, η συγκεκριμένη θεωρία κερδίζει σημαντικό έδαφος έναντι των αντιπάλων της για την εξήγηση του σχηματισμού συστημάτων με πολλαπλά άστρα.
Για την ανακάλυψη, οι Αμερικανοί, Ολλανδοί και Μεξικανοί αστρονόμοι χρησιμοποίησαν συχνότητες των 40 και 50 GHz, που είναι και τα όρια του σχηματισμού τηλεσκοπίων VLA. Με τον τρόπο αυτό ανίχνευσαν τους δίσκους σκόνης και αερίων που περιβάλλουν τα νεογέννητα άστρα τα οποία εκπέμπουν ραδιοκύματα. Η έρευνα δημοσιεύεται στο περιοδικό the Astrophysical Journal.

ΠΗΓΗ: (naftemporiki)

Ο Στίβεν Χόκινγκ αμφισβητεί την καθιερωμένη θεωρία για τις μαύρες τρύπες

O βρετανός επιστήμονας υποστηρίζει ότι η «περίμετρος» μιας μαύρης τρύπας είναι ασύμβατος με την κβαντική θεωρία και συνεπώς δεν υφίσταται
Τελικά, μια μαύρη τρύπα μπορεί να μην είναι τόσο μαύρη, που να εξαφανίζει για πάντα στο εσωτερικό της το κάθε τι. Ο διάσημος φυσικός Στίβεν Χόκινγκ, ένας από τους «πατέρες» της σύγχρονης θεωρίας των μαύρων οπών, έρχεται τώρα να αμφισβητήσει ορισμένες κεντρικές πτυχές αυτής της θεωρίας, οι οποίες θεωρούνται σχεδόν «δόγματα» στον χώρο της σύγχρονης φυσικής. Στην ουσία, τολμά να υποστηρίξει πως δεν υπάρχουν μαύρες τρύπες, τουλάχιστον όπως τις πίσστευαν οι επιστήμονες ως τώρα.
Με μια «αιρετική» επιστημονική προδημοσίευση -που όμως ακόμα δεν έχει δημοσιευτεί σε κάποιο επίσημο επιστημονικό περιοδικό- ο καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι του βρετανός επιστήμονας υποστηρίζει ότι η «περίμετρος» μιας μαύρης τρύπας, ο λεγόμενος «ορίζοντας γεγονότων», είναι ασύμβατος με την κβαντική θεωρία και συνεπώς δεν υφίσταται. Στη θέση του, ο Χόκινγκ αντιπροτείνει έναν «φαινομενικό ορίζοντα», μια επιφάνεια κατά μήκος της οποίας το φως δεν εμποδίζεται για πάντα να «δραπετεύσει» από το εσωτερικό της μαύρης τρύπας.
Ο Χόκινγκ, σύμφωνα με το "Nature", ζητεί να υπάρξει ένας επαναπροσδιορισμός της έννοιας της μαύρης τρύπας, πάνω από όλα με την κατάργηση του «ορίζοντα γεγονότων», του αόρατου συνόρου που υποτίθεται ότι περιβάλλει κάθε μαύρη τρύπα στο σύμπαν και εμποδίζει δια παντός στο φως να ξεφύγει. Όπως υποστηρίζει, ο εναλλακτικός «φαινομενικός ορίζοντας» μόνο προσωρινά «φυλακίζει» μέσα στην μαύρη τρύπα την ύλη και την ενέργεια, εωσότου τελικά τις «απελευθερώσει» ξανά, αν και σε διαφορετική μορφή.
Έτσι, ενώ η κυρίαρχη θεωρία της φυσικής εμποδίζει οτιδήποτε να ξεφύγει από την μαύρη τρύπα, ο Χόκινγκ επιμένει ότι αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει, καθώς αντίκειται στην κβαντική θεωρία. Βέβαια, όπως παραδέχεται, για μια ολοκληρωμένη εξήγηση της όλης διαδικασίας, απαιτείται μια εξίσου ολοκληρωμένη θεωρία που ενοποιεί τη βαρύτητα με τις άλλες θεμελειώδεις δυνάμεις στη φύση, κάτι που μέχρι στιγμής δεν έχουν καταφέρει οι επιστήμονες.
Η νέα εργασία του Χόκινγκ με τον κάπως ασυνήθιστο τίτλο «Διατήρηση πληροφορίας και πρόβλεψη καιρού για τις μαύρες τρύπες», αναμένεται να αναζωπυρώσει τις διαμάχες μεταξύ των φυσικών για τη φύση και τη λειτουργία των μαύρων οπών. Ο βασικός ισχυρισμός του είναι πως οι κβαντικές επιπτώσεις γύρω από μια μαύρη τρύπα υποχρεώνουν τον χωροχρόνο να «κυματίζει» τόσο πολύ έντονα, που είναι αδύνατο να υπάρχει ένα τόσο σαφώς προσδιορισμένο σύνορο, όπως ο «ορίζοντας γεγονότων».
Ήδη από τη δεκαετία του ΄70, ο Βρετανός φυσικός είχε δείξει θεωρητικά ότι οι μαύρες τρύπες μπορούν αργά να συρρικνωθούν, αποβάλλοντας τη λεγόμενη «ακτινοβολία Χόκινγκ». Τώρα, προτείνει ότι ο «φαινομενικός ορίζοντας» είναι το πραγματικό -προσωρινό- σύνορο μιας μαύρης τρύπας. «Η απουσία των οριζόντων γεγονότων», όπως γράφει στη νέα δημοσίευσή του, «σημαίνει ότι δεν υπάρχουν μαύρες τρύπες - με την έννοια των καταστάσεων από όπου το φως δεν μπορεί να δραπετεύσει στην αιωνιότητα».
Αντίθετα με τον ορίζοντα γεγονότων, ο εφήμερος «φαινομενικός ορίζοντας» μπορεί να εξαφανισθεί, πράγμα που, σε τελευταία ανάλυση, σημαίνει ότι οτιδήποτε μπορεί τελικά να βγει από την μαύρη τρύπα - αν και σε διαφορετική κατάσταση από αυτή που μπήκε. Πάντως ο Χόκινγκ δεν περιγράφει -ακόμα τουλάχιστον- μέσω ποιού μηχανισμού μπορεί να γίνει η εξαφάνιση του «φαινομενικού ορίζοντα».
Αν όλα αυτά έχουν βάση, τότε οι πληροφορίες που «ρουφιούνται» από μια μαύρη τρύπα προς το κέντρο της, τελικά δεν καταστρέφονται, αλλά απλώς «παραμορφώνονται» και ξαναβγαίνουν μέσω της «ακτινοβολίας Χόκινγκ» σε τελείως άλλη και μη αναγνωρίσιμη μορφή.

ΠΗΓΗ: (protothema)

Βρέθηκε ο πρώτος εξωπλανήτης γύρω από ένα δίδυμο του Ήλιου

Στο αστρικό σμήνος Messier 67 σε απόσταση 2.500 ετών φωτός από τον πλανήτη μας, αστρονόμοι του ινστιτούτου Max Planck στη Γερμανια ανακάλυψαν τρεις νέους εξωπλανήτες. H σπανιότητα της εύρεσης πλανητών σε ένα αστρικό σμήνος συνοδεύτηκε στην προκειμένη περίπτωση και από την πρώτη παρατήρηση ενός πλανήτη που κινείται γύρω από ένα άστρο πανομοιότυπο με τον Ήλιο.
Η ανακάλυψη πλανητών εντός του σμήνους δεν ήταν απλή υπόθεση καθώς οι επιστήμονες χρειάστηκαν να παρατηρήσουν 88 αστέρια εντός του σμήνους για έξι χρόνια. Το σμήνος Messier 67 βρίσκεται κοντά στον αστερισμό του Καρκίνου και αποτελείται από 500 άστρα στο σύνολό του.
«Το συγκεκριμένο σμήνος αποτελείται από άστρα με όμοια ηλικία και σύνθεση με τον Ήλιο», εξηγεί η Άννα Μπρουκαλάσι, εκ των συγγραφέων της έρευνας που δημοσιεύεται στο περιοδικό Astronomy & Astrophysics. «Αυτό μας δίνει ένα τέλειο εργαστήριο για να μελετήσουμε πως σχηματίζονται οι πλανήτες σε ένα τόσο πυνκνοκατοικημένο περιβάλλον, και το αν δείχνουν προτίμηση στα πιο βαριά ή στα ελαφρύτερα άστρα».
Για την παρατήρηση χρησιμοποιήθηκε το διαμέτρου 3.6 μέτρων ευρωπαϊκό τηλεσκόπιο HARP στη Χιλή αλλά και μία σειρά άλλων επίγειων τηλεσκοπίων στη Γαλλια και το Τέξας, τα οποία αγρυπνούσαν για την ανίχνευση απειροστών κινήσεων των άστρων οι οποίες θα προκαλούνταν από τη βαρύτητα των πλανητών στην περιοχή.
Με την τεχνική αυτή βρέθηκαν συνολικά τρεις πλανήτες εντός του σμήνους. Ο ένας είναι λίγο μεγαλύτερος από το Δία και περιφέρεται γύρω από ένα ερυθρό γίγαντα, που ξεπερνά σε ηλικία και μέγεθος τον Ήλιο. Οι δύο άλλοι πλανήτες έχουν μάζα ίση με το ένα τρίτο του Δία και βρίσκονται σε τροχιά γύρω από δύο άστρα σαν τον Ήλιο, με το ένα από τα δύο να έχει την ίδια ηλικία, μέγεθος και χημική σύσταση με αυτόν. Πρόκειται για την εύρεση του πρώτου αστέρα εντός σμήνους, πανομοιότυπου με τον Ήλιο, ο οποίος φιλοξενεί πλανήτη. Παρόλη την ομοιότητα του άστρου αυτού με τον Ήλιο όμως ο εξωπλανήτης δεν μοιάζει καθόλου με τη Γη, αφού έχει πολύ μεγαλύτερη μάζα και βρίσκεται πολύ κοντά στο άστρο του, με το έτος του να διαρκεί μόλις επτά ημέρες. Οι συνθήκες στην επιφάνειά του θα είναι αναπόφευκτα πολύ υψηλές για τη συντήρηση οποιουδήποτε είδους ζωής.
Η έρευνα αυτή δείχνει πως οι πλανήτες στα αστρικά σμήνη είναι εξίσου συνήθεις όσο και στα απομονωμένα άστρα, αν και ο εντοπισμός τους είναι δυσχερέστερος. Η ερευνητική ομάδα θα συνεχίσει την παρατήρηση του συγκεκριμένου σμήνους, ώστε να καθορίσει περαιτέρω τις ιδιότητες των πλανητών και των άστρων τους.

ΠΗΓΗ : (naftemporiki)

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΥΡΕΣ ΤΡΥΠΕΣ ;

 

ΜΕΤΕΩΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΜΙΑΣ ΜΑΥΡΗΣ ΤΡΥΠΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΟΚΙΝΓΚ

Σύμφωνα με την τελευταία δημοσίευση του φυσικού Στέφεν Χόκινγκ, με τον τίτλο «Διατήρηση της πληροφορίας και μετεωρολογικές προβλέψεις για μαύρες τρύπες», ο ορίζοντας γεγονότων μίας μαύρης τρύπας, το όριο δηλαδή πέρα από το οποίο τίποτε δε μπορεί να διαφύγει, ίσως να είναι μία έννοια που θα πρέπει να καταργηθεί από τα βιβλία της κοσμολογίας ως ασύμβατη με τις κατεστημένες φυσικές θεωρίες.
Η Γενική Σχετικότητα, η θεωρία που ανέπτυξε ο Άλμπερτ Αϊνστάιν στις αρχές του 20ού αιώνα ασχολείται με τη βαρύτητα, την επικρατέστερη δύναμη στις μεγάλες αποστάσεις*. Ο έτερος πυλώνας γύρω από τον οποίο αναπτύχθηκε η σύγχρονη επιστήμη είναι η κβαντική μηχανική, η θεωρία που ασχολείται με φαινόμενα του μικρόκοσμου. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της φυσικής, είναι πως οι δύο αυτές θεωρήσεις του κόσμου δεν ταιριάζουν σε μία ενιαία θεωρία.
Η ιδέα πως εντέλει πρέπει να υπάρχει μία και μοναδική θεωρία που να περιλαμβάνει όλα τα φυσικά φαινόμενα πηγάζει από το γεγονός πως λίγες στιγμές μετά τη δημιουργία όλες οι δυνάμεις ήταν ενωμένες σε μία. Έτσι, καθώς η εύρεση μίας γενικότερης θεωρίας κβαντικής βαρύτητας αποτελεί ίσως μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στη φυσική, οι μαύρες τρύπες έχουν έρθει στο προσκήνιο καθώς θεωρούνται τα καλύτερα «εργαστήρια» για μία τέτοια έρευνα, αφού σε αυτές συνδυάζονται έντονα βαρυτικά και κβαντικά φαινόμενα.
Από την κλασική σκοπιά, δεν υπάρχει διαφυγή από μία μαύρη τρύπα όταν οτιδήποτε (ακόμη και το φως) εισέλθει εντός του ορίζοντα γεγονότων της. Τη δεκαετία του '70 όμως, ο Χόκινγκ είχε προβλέψει πως η κβαντική φύση των μελανών οπών τους επιτρέπει να ακτινοβολούν και η ακτινοβολία αυτή τις οδηγεί αναπόφευκτα στην εξαΰλωσή τους.
Ένα ερώτημα που απασχολεί τους φυσικούς έκτοτε είναι η διατήρηση της πληροφορίας μετά την εξαΰλωση της τρύπας. Η ακτινοβολία Χόκινγκ προβλέπει τη δημιουργία ζευγών σωματιδίων στις παρυφές του ορίζοντα γεγονότων, το ένα από τα οποία διαφεύγει στο διάστημα με τη μορφή ακτινοβολίας, ενώ το άλλο παγιδεύεται εντός του ορίζοντα γεγονότων. Τα δύο σωματίδια είναι όμως κβαντικά «μπλεγμένα» και οι ιδιότητες του ενός επηρεάζουν τις ιδιότητες του άλλου.
Όταν οι μαύρες τρύπες εξατμιστούν καταρρέει η κυματοσυνάρτηση* που τις περιγράφει, γεγονός που δεν επιτρέπεται από τις βασικές αρχές τις κβαντομηχανικής, αφού οδηγεί στην απώλεια πληροφορίας, κάτι που πρόκειται ασφαλώς για παράδοξο. Μία ιδέα που έχει προταθεί εδώ και δύο περίπου χρόνια για να ξεπεραστεί το εμπόδιο αυτό, είναι η ύπαρξη ενός τείχους προστασίας» στον ορίζοντα γεγονότων, το οποίο δεν επιτρέπει τη δημιουργία ζευγών σωματιδίων στον ορίζοντα γεγονότων.

Για να απαντήσει στο παράδοξο της πληροφορίας, ο Χόκινγκ επανέρχεται με μία νέα ιδέα που καταργεί την έννοια του ορίζοντα γεγονότων γύρω από τη μαύρη τρύπα. Σύμφωνα με το βρετανό επιστήμονα, εάν ισχύει πως η θεωρία της κβαντικής βαρύτητας θα πρέπει να έχει μία συγκεκριμένη συμμετρία*, οι έννοιες του ορίζοντα γεγονότων και του τείχους προστασίας είναι πρακτικά αδύνατες. Εάν το σκεπτικό του καθηγητή είναι σωστό, επανέρχεται η ιδέα της απώλειας πληροφορίας σε μία μαύρη τρύπα, σώνεται όμως η μοναδικότητα, η οποία διασφαλίζει πως το άθροισμα των πιθανοτήτων ενός ενδεχομένου είναι ίσο με τη μονάδα.
Είναι μία μεταστροφή σκέψης για το Χόκινγκ, ο οποίος το 1997 είχε στοιχηματίσει με συναδέλφους του πως είναι δυνατό να χαθεί πληροφορία μέσα σε μία μαύρη τρύπα, και το 2004 είχε παραδεχθεί πως έκανε λάθος. Φαίνεται λοιπόν πως η μάχη για αυτό το στοίχημα θα κρατήσει ακόμη για κάποια χρόνια.
Επεξηγήσεις:
Εμβέλεια της βαρύτητας: Η βαρύτητα είναι μακράν η ασθενέστερη δύναμη από τις τέσσερις θεμελιώδεις δυνάμεις στο Σύμπαν. Επικρατεί όμως στις μεγάλες αποστάσεις καθώς οι ηλεκτρικές δυνάμεις δεν αναπτύσσονται σε μακροσκοπική κλίμακα αφού η ύλη είναι κατά βάση ηλεκτρικά ουδέτερη, ενώ οι πυρηνικές δυνάμεις έχουν πολύ μικρή εμβέλεια δράσης.
Κυματοσυνάρτηση: Μαθηματική συνάρτηση που αποτελεί λύση της κβαντικής εξίσωσης Schrödinger, στην οποία εμπεριέχεται όλη η γνωστή πληροφορία για ένα σωματίδιο ή ένα σύστημα σωματιδίων. Η φυσική της ερμηνεία της είναι πως πρόκειται για ένα κύμα πιθανοτήτων.
Συμμετρία CPT (Charge – Parity – Time): Η σύγχρονη φυσική είναι δομημένη γύρω από την έννοια των συμμετριών, καθώς κάθε συμμετρία υπονοεί και μία αρχή διατήρησης. Η συμμετρία CPT συγκεκριμένα, θεωρείται πανταχού παρούσα σε κάθε τοπική κβαντική θεωρία.

ΠΗΓΗ :(naftemporiki)

Οι σπρίντερ του Σύμπαντος

Στις1/17/2014 11:41:00 μ.μ.

Ένα απάνθισμα κοσμικών φαινομένων που υποχρεώνουν κάποια σώματα αλλά και την ίδια την ύλη να κινούνται με ασύλληπτες ταχύτητες
Λαΐνας Θοδωρής
Διάφορα κοσμικά φαινόμενα υποχρεώνουν κάποια σώματα (π.χ. άστρα) αλλά και την ίδια την ύλη να κινούνται με ασύλληπτες ταχύτητες. Πρόκειται κυριολεκτικά για διαστημικούς σπρίντερ που καλύπτουν αποστάσεις δεκάδων ή και εκατοντάδων ετών φωτός σε χρόνο dt.
Τα άστρα-βολίδες
Ανακαλύφθηκαν τα τελευταία χρόνια και έλαβαν την ονομασία «άστρα υπερυψηλής ταχύτητας». Πρόκειται για άστρα που εξαιτίας ενός σύνθετου κοσμικού φαινομένου υποχρεώνονται να φύγουν από τη θέση τους και να ακολουθήσουν μια τρελή πορεία που τα οδηγεί έξω από τον γαλαξία τους. Τα άστρα υπερυψηλής ταχύτητας είναι άστρα που ανήκουν σε δυαδικά συστήματα τα οποία βρίσκονται κοντά στην κολοσσιαία μελανή οπή στο κέντρο του γαλαξία μας. Το ένα άστρο του συστήματος παγιδεύεται από τη βαρυτική έλξη μαύρης τρύπας δημιουργώντας μια κοσμική «σφεντόνα» που εκτοξεύει το άλλο άστρο προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση με τρομερή ταχύτητα επιτρέποντάς του να βγει από τα γαλαξιακά σύνορα. Οι ειδικοί έχουν υπολογίσει ότι η ταχύτητα που πρέπει να αναπτύξει το άστρο-βολίδα για να ξεφύγει από τη βαρυτική έλξη του γαλαξία του θα πρέπει να ξεπερνάει τα 1,6 εκατ. χλμ./ώρα.

Τα άστρα βολίδες βγαίνουν με ταχύτητα από τους γαλαξίες τους
Η σβούρα του Σύμπαντος
Με τη βοήθεια του πολύ ισχυρού τηλεσκοπίου VLT στη Χιλή διεθνής ομάδα αστρονόμων εντόπισε ένα άστρο που περιστρέφεται πιο γρήγορα από οποιοδήποτε άλλο στο Σύμπαν. Το VFTS 102 βρίσκεται σε απόσταση 160 χιλιάδων ετών φωτός στο Μεγάλο Μαγγελανικό Νέφος, τον τρίτο κοντινότερο στον δικό μας γαλαξία. Σύμφωνα με τους αστρονόμους, το VFTS 102 περιστρέφεται με ταχύτητα άνω των 2 εκατ. χλμ./ώρα - πρόκειται για ταχύτητα περίπου τριακόσιες φορές μεγαλύτερη από την ταχύτητα περιστροφής του Ηλίου. Η ταχύτητα με την οποία κινείται το άστρο είναι λίγο πριν από το όριο που οι φυγόκεντρες δυνάμεις αρχίζουν να διαλύουν την ύλη.

Το VFTS 102, μια κοσμική σβούρα
Υλη-καμικάζι
Οι ηλιακές εκρήξεις είναι πίδακες διάπυρου υλικού που δημιουργούνται κατά την απελευθέρωση ενέργειας η οποία έχει παγιδευτεί σε μαγνητικά πεδία πάνω από τις λεγόμενες μαύρες κηλίδες του Ηλίου. Το φαινόμενο συνοδεύεται από εκπομπή ισχυρής ακτινοβολίας και φορτισμένων σωματιδίων που ταξιδεύουν με πολύ μεγάλες ταχύτητες.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, αυτές οι εκρήξεις δημιουργούν ένα «τσουνάμι» σωματιδίων που ταξιδεύει προς τη Γη με ταχύτητα 5 εκατ. χλμ./ώρα. Τα φορτισμένα σωματίδια που φτάνουν στη Γη παγιδεύονται στο μαγνητικό πεδίο της και κινούνται προς τους πόλους, όπου συγκρούονται με σωματίδια της ανώτερης ατμόσφαιρας δημιουργώντας το εντυπωσιακό σέλας ενώ προκαλούν επίσης προβλήματα στα τηλεπικοινωνιακά και ηλεκτρικά δίκτυα.

Η «μαύρη» θύελλα
Μίνι μαύρη τρύπα «ρουφάει» ύλη από κοντινά της άστρα παράγοντας έναν κοσμικό άνεμο η ταχύτητα του οποίου είναι 34 εκατ. χλμ./ώρα! Πρόκειται για τον πιο ισχυρό άνεμο που έχει εντοπιστεί σε μαύρη τρύπα «μικρομεσαίου» μεγέθους.
Τo εντυπωσιακό φαινόμενο λαμβάνει χώρα στον αστερισμό του Σκορπιού σε μια περιοχή που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 30 χιλιάδων ετών φωτός από εμάς. Εκεί βρίσκεται μια μικρή μαύρη τρύπα, η IGR J17091-3624, που οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι έχει μάζα ανάλογη με εκείνη του Ηλίου και είναι μια από τις μικρότερες, ίσως και η μικρότερη μελανή οπή που γνωρίζουμε.

Το εντυπωσιακό φαινόμενο παράγει ένα πανίσχυρο άνεμο
Η ύλη... Γιουσέιν Μπολτ
Χρησιμοποιώντας το διαστημικό παρατηρητήριο XMM-Newton διεθνής ομάδα ερευνητών παρατήρησε μια μελανή οπή και διαπίστωσε ότι από το εσωτερικό της εκτοξεύονται πίδακες σωματιδίων που ταξιδεύουν στο Διάστημα με τρομερή ταχύτητα. Οι πίδακες αυτοί ανακυκλώνουν ενέργεια και ύλη στο Διάστημα παίζοντας ρόλο στον σχηματισμό άστρων μέσα στους γαλαξίες.
Το πρώτο σημαντικό εύρημα των ερευνητών είναι ότι ανάμεσα στην ύλη που υπάρχει στους πίδακες βρίσκονται και μεταλλικά στοιχεία όπως σίδηρος και νικέλιο. Δεν είχε εντοπιστεί η παρουσία μεταλλικών στοιχείων σε τέτοιους πίδακες στο παρελθόν, γεγονός που προσφέρει νέα δεδομένα για την κοσμική δραστηριότητα που λαμβάνει χώρα σε μια μαύρη τρύπα φωτίζοντας ταυτόχρονα τους μηχανισμούς δημιουργίας αυτών των πιδάκων.
Η μελανή οπή έχει την κωδική ονομασία 4U1630-47 και το δεύτερο ενδιαφέρον όσο και εντυπωσιακό εύρημα των ερευνητών είναι ότι τα σωματίδια που εκτοξεύονται από αυτήν κινούνται με ταχύτητα άνω των 700 εκατ. χλμ./ώρα!

Τα σωματίδια που εκπέμπονται από την μελανή οπή ταξιδεύουν με ασύλληπτες ταχύτητες

Δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ science στις 17 Ιανουαρίου 2014

Η Φασματοσκοπική Μελέτη Ταλαντώσεων των Βαρυονίων (Baryonic Oscillation Spectroscopic Survey - BOSS)

Νέα έρευνα υποδεικνύει ένα επίπεδο και άπειρο Σύμπαν

Τα αποτελέσματα ενός πειράματος κοσμολογίας που δημοσιεύονται στο περιοδικό Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, προσδιορίζουν το μέγεθος και το σχήμα του Σύμπαντος, με ακρίβεια της τάξης του 1%.
Τα στοιχεία από τις έρευνες αυτές ίσως αποβούν καθοριστικά για την εξακρίβωση της φύσης της σκοτεινής ενέργειας, της μυστηριώδους δύναμης που προκαλεί την επιτάχυνση στη διαστολή του Σύμπαντος. Η Φασματοσκοπική Μελέτη Ταλαντώσεων των Βαρυονίων (Baryonic Oscillation Spectroscopic Survey - BOSS) είναι το μεγαλύτερο από τα τέσσερα πειράματα στα πλαίσια της έρευνας Sloan Digital Sky III, η οποία αποσκοπεί στη λεπτομερή καταγραφή του ουρανού του βόρειου ημισφαιρίου. Η ανάλυση των δεδομένων του BOSS περιλαμβάνει φάσματα από 1.277.503 γαλαξίες, 160.000 κβάζαρς και χιλιάδες άλλα αντικείμενα, συγκροτώντας το μεγαλύτερο δείγμα του Γαλαξία που έχει παρατηρηθεί μέχρι σήμερα με τόση λεπτομέρεια.
Σε συνδυασμό με τα τελευταία δεδομένα από τις μετρήσεις της κοσμικής ακτινοβολίας υποβάθρου, του απόηχου δηλαδή της Μεγάλης Έκρηξης, αλλά και από μετρήσεις διάφορων σουπερνόβα, τα αποτελέσματα από το BOSS συνιστούν πως η σκοτεινή ενέργεια είναι μία μορφή κοσμολογικής σταθεράς, η τιμή της οποία παραμένει αμετάβλητη στο χώρο και στο χρόνο.
Η κοσμολογική σταθερά είχε εισαχθεί στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας για πρώτη φορά από τον ίδιο τον Αϊνστάιν ως μία εγγενής ιδιότητα του χωροχρόνου, προκειμένου να λειτουργήσει ως ένας αντισταθμιστικός παράγοντας ώστε οι εξισώσεις του να περιγράφουν ένα στατικό Σύμπαν. Όταν μερικά χρόνια αργότερα ανακαλύφθηκε η διαστολή του Σύμπαντος, ο Αϊνστάιν την απέσυρε και παρέμεινε για αρκετές δεκαετίες σε αφάνεια. Τα τελευταία χρόνια έχει επιστρέψει στο προσκήνιο με μία διαφορετική μορφή από την αρχική, ως μία πιθανή εξήγηση στο γρίφο της σκοτεινής ενέργειας.
Το BOSS στοχεύει και στον προσδιορισμό του σχήματος του Σύμπαντος, μία ακόμη παραμέτρου που αποτελεί κλειδί για την κατανόηση της προέλευσης και της εξέλιξής του. Το σχήμα του Σύμπαντος εξαρτάται άμεσα από την κυρτότητα που εμφανίζει, με τους επιστήμονες του πειράματος να απαντούν λιτά "πως το Σύμπαν δε φαίνεται να είναι πολύ κυρτωμένο". Πρόκειται για μία ακόμη ένδειξη πως ίσως το Σύμπαν να είναι τόσο λεπτά ρυθμισμένο ώστε να είναι τελείως επίπεδο, κάτι που με απλά λόγια σημαίνει πως η Ευκλείδια γεωμετρία το περιγράφει ικανοποιητικά.
Οι παρατηρήσεις ενός επίπεδου Σύμπαντος λειτουργούν και υπέρ της θεωρίας του κοσμικού πληθωρισμού, της ιδέας δηλαδή πως το Σύμπαν για ένα πολύ σύντομο διάστημα μετά τη Μεγάλη Έκρηξη διογκώθηκε με εκθετικό ρυθμό, η οποία μπορεί να εξηγήσει αυτή την απίστευτη σύμπτωση της έλλειψης κυρτότητας. Ένα στοιχείο που σχετίζεται με το σχήμα του Σύμπαντος είναι και το μέγεθός του, με τους επιστήμονες του BOSS να αναφέρουν πως είναι πιθανό το Σύμπαν να διαστέλλεται για πάντα στο χώρο και να υπάρχει για πάντα στο χρόνο, κάτι που συμβαδίζει με την ιδέα ενός άπειρου Σύμπαντος.
Το πείραμα θα συνεχίσει να λαμβάνει δεδομένα μέχρι και τον Ιούνιο και οι πρώτες δημοσιεύσεις στηρίχτηκαν στα μέχρι στιγμής δεδομένα που αντιστοιχούν στο 90% του τελικού συνόλου.

ΠΗΓΗ: naftemporiki.gr