Τι είναι το…Βαρύκεντρο;

Συνηθίζουμε να λέμε ότι οι πλανήτες κινούνται σε τροχιά γύρω από αστέρια, αλλά αυτό δεν είναι όλη η αλήθεια. Οι Πλανήτες και τα αστέρια στην πραγματικότητα κινούνται σε τροχιά γύρω από το κοινό κέντρο μάζας τους. Αυτό το κοινό κέντρο μάζας ονομάζεται Βαρύκεντρο (Barycenter). Το Βαρύκεντρο επίσης βοηθά τους αστρονόμους στην αναζήτηση πλανητών πέρα ​​από το ηλιακό μας σύστημα (Εξωηλιακοί πλανήτες)!

Τι είναι το κέντρο μάζας;

Κάθε αντικείμενο έχει ένα κέντρο μάζας. Είναι το ακριβές κέντρο όλης της ύλης από το οποίο είναι φτιαγμένο ένα φτιαγμένο Το κέντρο μάζας ενός αντικειμένου είναι το σημείο στο οποίο το σώμα αυτό μπορεί να ισορροπεί .

Μερικές φορές το κέντρο μάζας είναι ακριβώς στο (Γεωμετρικό) κέντρο ενός αντικειμένου. Για παράδειγμα, μπορείτε εύκολα να βρείτε το κέντρο της μάζας ενός χάρακα. Δοκιμάστε να κρατήσετε το δάχτυλό σας κάτω από το μέσο του χάρακα σε μερικά διαφορετικά σημεία. Θα βρείτε ένα σημείο όπου μπορείτε να ισορροπήσετε ολόκληρο το χάρακα σε μία μόνο άκρη του δακτύλου. Αυτό είναι το κέντρο μάζας του χάρακα. Το κέντρο μάζας καλείται επίσης και Κέντρο βάρους.

Αλλά μερικές φορές το κέντρο μάζας δεν είναι στο κέντρο του αντικειμένου. Ορισμένα επιμέρους μέρη του μπορεί να έχουν μεγαλύτερη μάζα από τα άλλα. Ένα σφυρί , για παράδειγμα, έχει μεγαλύτερο μέρος της μάζας του σε ένα άκρο, και έτσι το κέντρου μάζας του είναι πολύ πιο κοντά στο βαρύτερο άκρο του.

Στο διάστημα, δύο ή περισσότερα αντικείμενα σε τροχιά γύρω το ένα από το άλλο έχουν επίσης κέντρο μάζας. Είναι το σημείο γύρω από το οποίο περιστρέφονται μεταξύ τους. Αυτό το σημείο είναι το Βαρύκεντρο των αντικειμένων. Το Βαρύκεντρο είναι συνήθως πιο κοντά στο αντικείμενο με την μεγαλύτερη μάζα.

Μία  απεικόνιση ταλάντευσης που δείχνει ότι το Βαρύκεντρο βρίσκεται πλησιέστερα στο αντικείμενο με την πιο μεγάλη μάζα.

Βαρύκεντρα στο Ηλιακό μας σύστημα

Πού βρίσκεται λοιπόν το Βαρύκεντρο μεταξύ της Γης και του Ήλιου; Λοιπόν, ο Ήλιος έχει πολλή μεγάλη μάζα. Συγκριτικά, η μάζα της Γης είναι πολύ μικρή. Αυτό σημαίνει ότι ο Ήλιος είναι σαν το κεφάλι του σφυριού. Έτσι, το Βαρύκεντρο μεταξύ της Γης και του ήλιου είναι πολύ κοντά στο κέντρο του Ήλιου.

Ο Δίας είναι πολύ μεγαλύτερος από τη Γη. Έχει 318 φορές περισσότερη μάζα. Ως αποτέλεσμα αυτού, το Βαρύκεντρο του Δία και του Ήλιου δεν βρίσκεται στο κέντρο του Ήλιου. Στη πραγματικά βρίσκεται λίγο έξω από την επιφάνεια του Ήλιου!

Η εικόνα δείχνει το Βαρύκεντρο του Ήλιου και του Δία σε σχέση με το κέντρο μάζας του Ήλιου .

Ολόκληρο το Ηλιακό μας σύστημα έχει επίσης Βαρύκεντρο. Ο Ήλιος, η Γη, και όλοι οι πλανήτες του Ηλιακού μας συστήματος είναι σε τροχιά γύρω από αυτό. Είναι το συνδυασμένο κέντρο μάζας του κάθε αντικειμένου στο Ηλιακό σύστημα.

Το Βαρύκεντρο του Ηλιακού μας συστήματος αλλάζει συνεχώς θέση. Η θέση του εξαρτάται από που βρίσκονται οι πλανήτες στις τροχιές τους. Το σημείο που βρίσκεται το Βαρύκεντρο του Ηλιακού μας συστήματος μπορεί να κυμαίνεται από το να είναι κοντά στο κέντρο του Ήλιου ή να είναι έξω από την επιφάνεια του Ήλιου. Καθώς ο Ήλιος κινεί αυτό το  Βαρύκεντρο αυτό, εκείνο ταλαντεύεται γύρω του.

Πως τα Βαρύκεντρα μας βοηθάνε να βρούμε άλλους πλανήτες;

Αν ένα αστέρι έχει πλανήτες γύρω του, το αστέρι αυτό κινείται σε τροχιά γύρω από ένα Βαρύκεντρο, που δεν βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο του. Αυτό αναγκάζει το αστέρι να δείχνει ότι ταλαντεύεται. 

Όπως φαίνεται σε κάτοψη, ένας μεγάλος πλανήτης και ένα αστέρι περιστρέφονται σε τροχιά γύρω από το κοινό τους κέντρο μάζας, ή αλλιώς Βαρύκεντρο.

 Όπως φαίνεται από το πλάι, ένας μεγάλος πλανήτης και ένα αστέρι περιστρέφονται σε τροχιά γύρω από το κοινό τους κέντρο μάζας, ή αλλιώς Βαρύκεντρο.

Το ελαφρά αποκλίνον  από το κέντρο Βαρύκεντρο είναι αυτό που κάνει το αστέρι να εμφανίζεται ότι ταλαντεύεται πέρα ​​δώθε.

Οι πλανήτες που περιστρέφονται (είναι σε τροχιά) γύρω από άλλα άστρα-που ονομάζονται εξωπλανήτες-είναι πολύ δύσκολο να παρατηρηθούν άμεσα. Είναι ΄΄κρυμμένοι΄΄ από το λαμπερό και έντονο φως των αστέρων που βρίσκονται σε τροχιά. Ένας τρόπος για να μάθουμε αν υπάρχουν πλανήτες σε τροχιά γύρω από ένα άστρο , είναι η ανίχνευση και η παρατήρηση της  ταλάντευσης του άστρου αυτού γύρω από το οποίο περιστρέφονται τυχόν πλανήτες. Με τη μελέτη των Βαρύκεντρων (barycenters) -και χρησιμοποιώντας διάφορες άλλες τεχνικές (όπως η μέθοδος της διάβασης κ.α.), οι αστρονόμοι έχουν εντοπίσει πολλούς πλανήτες γύρω από άλλα αστέρια

Πηγή:spaceplace.nasa.gov 

Απόδοση στα Ελληνικά : Δημήτρης Γκίκας

Cosmic Latte: Το χρώμα του Σύμπαντος.

inShare

Τι χρώμα έχει το Σύμπαν; Ο Κόσμος (Cosmos);

Αν κάποιος μας έκανε αυτή την ερώτηση, πολύ πιθανό είναι να απαντούσαμε "μαύρο, με λίγα αστέρια άσπρα να λαμπυρίζουν"...

Στην πραγματικότητα όμως αυτή είναι η εικόνα του νυχτερινού ουρανού από τη Γη!

Τα αστέρια έχουν ποικίλα χρώματα: από λαμπερό μπλε τα πιο νεαρά, κίτρινο τα μέσης ηλικίας (όπως ο Ήλιος μας), μέχρι βαθύ κόκκινο, τα γηραιότερα άστρα (οι λεγόμενοι και Κόκκινοι Γίγαντες).

Δυο επιστήμονες όμως, οι Karl Glazebrook και Ivan Baldry προσπάθησαν να καταλάβουν τι χρώμα έχει πραγματικά το Σύμπαν και κατέληξαν: κοσμικό λάτε (cosmic latte)! Ναι ναι αυτό του καπουτσίνο με πολύ γάλα!

Δηλαδή, αν κάποιος μπορούσε να βάλει το Σύμπαν σε ένα κουτί και μετά κοίταζε το χρώμα που εξέπεμπε συνολικά θα έβλεπε αυτό:

 

Όχι και τόσο συναρπαστικό ε; Οι επιστήμονες πάντως του έδωσαν κι άλλα ονόματα: κοσμικό καπουτσίνο (Cappuccino Cosmico), μπεζ του ουρανού (Skyvory) και κιτρινωπό του Μπιγκ Μπανγκ (Big Bang Buff).

Πάντως, μην απογοητεύεστε. Οι Glazebrook και Baldry μας εξηγούν ότι αυτό είναι το "συνολικό χρώμα φωτός" που θα βλέπαμε και πως στην πραγματικότητα, αν κοιτάξουμε επιμέρους σημεία του Σύμπαντος θα δούμε όλα τα χρώματα που βλέπουμε στη Γη και ακόμη παραπάνω.

Δηλαδή όλα τα χρώματα που περιέχονται σε αυτό το Κοσμικό Φάσμα:

Και κάτι ακόμη: καθώς το Σύμπαν γερνά και δεν γεννιούνται νέα άστρα, και όλο και περισσότερα γίνονται κόκκινοι γίγαντες, το Σύμπαν θα έχει μια όλο και πιο κοκκινόχρωμη απόχρωση, δηλαδή κάτι σε... διαστημικό φραουλί του φραπουτσίνο (Spacey Strawberry Frappuccino)...

 news.gr 

Διαβάστε περισσότερα εδω

Μπετελγκέζ (α Ωρίωνος): Ο ερυθρός υπεργίγαντας Αστέρας έτοιμος να εκραγεί

Εικ.1 Καλλιτεχνική απεικόνιση του Ερυθρού Γίγαντα Μπετελγκέζ.

 Ο ερυθρός υπεργίγαντας Αστέρας  Μπετελγκέζ ( Betelgeuse) , είναι τόσο τεράστιος που αν τοποθετηθεί στο δικό μας ηλιακό σύστημα θα φτάσει στη τροχιά του Δία, φαίνεται να έχει συρρικνωθεί κατά 15 τοις εκατό κατά την τελευταία δεκαετία αν και είναι εξίσου λαμπρός όπως ‘ήταν πάντα. Ο Αστρονόμος J. Craig Wheeler του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Όστιν πιστεύει ότι ο Μπετελγκέζ, το φωτεινό κόκκινο αστέρι που σηματοδοτεί τον ώμο του Ωρίωνα, του μυθολογικού κυνηγού, ίσως να είχε ένα παρελθόν που είναι πιο ενδιαφέρον από ότι εικάζεται. Ο Wheeler έχει βρει αποδείξεις ότι το κόκκινο αυτό τεράστιο αστέρι   μπορεί να έχει γεννηθεί με ένα συνοδό άστρο, το οποίο αργότερα ‘’κατάπιε’’.

Η θεωρία ότι ο συνοδός αστέρας του Μπετελγκέζ έχει ‘’καταβροχθιστεί’’, θα μπορούσε να εξηγήσει τόσο τη γρήγορη περιστροφή του αστέρα, όσο και την παρουσία ύλης κοντά του. Ο Wheeler και η ομάδα του συνεχίζουν τις έρευνές τους σε αυτό το αινιγματικό αστέρι. Στη συνέχεια, λέει, ελπίζουν να εξετάσουν τον Μπελτεγκέζ , χρησιμοποιώντας μια τεχνική που ονομάζεται «αστεροσεισμολογία (asteroseismology)" –πρόκειται για την αναζήτηση ηχητικών κυμάτων που επηρεάζουν την επιφάνεια του άστρου, έτσι ώστε να ληφθούν ενδείξεις για το τι συμβαίνει βαθιά μέσα στο επισκιασμένο περίβλημά του (stars inner cocoon). Θα χρησιμοποιηθεί επίσης ο κωδικός MESA για να κατανοήσουμε καλύτερα τι θα συμβεί αν ο Μπετελγκέζ  τελικά ''έφαγε'' ένα …συνοδό άστρο.

Για τόσο γνωστό αστέρι ο Μπετελγκέζ δείχνει να είναι μυστηριώδης. Οι αστρονόμοι γνωρίζουν ότι είναι ένας Ερυθρός Υπεργίγαντας, ένα τεράστιο αστέρι που πλησιάζει το τέλος της ζωής του, τόσο πολύ ''πρησμένο'' που ξεπερνάει σε μέγεθος κατά πολλές τάξεις το αρχικό του. Κάποια μέρα θα εκραγεί ως έκρηξη Υπερκαινοφανούς (supernova) αλλά κανείς δεν ξέρει πότε.

Ενώ υπάρχει, κατά μέσο όρο, μόνο μία έκρηξη Υπερκαινοφανούς (Σουπερνόβα) ανά γαλαξία ανά αιώνα, υπάρχει κάτι στο σύστημα των 100 δισεκατομμυρίων γαλαξιών στο παρατηρήσιμο σύμπαν. Λαμβάνοντας 10.000.000.000 χρόνια σαν ηλικία του Σύμπαντος (στην πραγματικότητα είναι 13,7 δισεκατομμύρια, αλλά τα αστέρια δεν σχηματίστηκαν τις πρώτες εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια), ο Δρ Ρίτσαρντ Mushotzky του Κέντρου Πτήσεων της NASA Goddard Space, συμπλήρωσε τον αριθμό σε 1 δις. Σουπερνόβα ανά έτος, ή 30 Σουπερνόβα ανά δευτερόλεπτο στο παρατηρήσιμο Σύμπαν!

"Θα μπορούσε να είναι σε δέκα χιλιάδες χρόνια από τώρα, ή θα μπορούσε να είναι αύριο το βράδυ," δήλωσε ο εμπειρογνώμονας των Σουπερνόβα Wheeler.

Μια νέα άποψη για το μέλλον του Μπελτεγκέζ εχει να κάνει με την περιστροφή του. Όταν ένα αστέρι ‘’φουσκώνει’’ για να γίνει Υπεργίγαντας, η περιστροφή του θα πρέπει να επιβραδύνεται. «Είναι σαν τον κλασσικό περιστρεφόμενο σκέιτερ πάνω στον πάγο -δεν φέρνει τα χέρια του προς τα  μέσα, αλλά εκτείνει τα χέρια του προς τα επάνω," είπε ο Wheeler. Καθώς ο σκέιτερ ανοίγει τα χέρια του, επιβραδύνει. Έτσι, επίσης, θα πρέπει η περιστροφή του Μπετελκέζ να επιβραδύνεται καθώς, το αστέρι διογκώνεται. Αλλά αυτό είναι κάτι που δεν παρατήρησε η ομάδα του Wheeler.

Εικ.2  Ο Μπετελγκέζ καθώς διασχίζει τον Διαστρικό χώρο

«Δεν μπορούμε να εξηγήσουμε την περιστροφή του Betelgeuse," είπε ο Wheeler. "Περιστρέφεται 150 φορές πιο γρήγορα από κάθε άλλο αστέρι. Απλά περιστρέφεται και αυτό κάνει ,απλά."

Ο Wheeler συγκρότησε και διηύθυνε  μια ομάδα προπτυχιακών φοιτητών, συμπεριλαμβανομένων των Sarafina Nance, Manuel Diaz και James Sullivan του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Όστιν, καθώς και φοιτητές από την Κίνα και την Ελλάδα, για να μελετήσει τον Μπετελγκέζ με ένα ειδικό πρόγραμμα ''μοντελοποίησης'' υπολογιστή που ονομάζεται MESA. Οι μαθητές χρησιμοποίησαν το MESA για να προσομοιώσουν για πρώτη φορά ένα μοντέλο περιστροφής του Μπετελγκέζ.

Ο Wheeler είπε επίσης ότι σε ενδεχόμενο αινιγματικής γρήγορης περιστροφής του άστρου, θα αρχίσει να προβαίνει σε εικασίες. "Ας υποθέσουμε ότι ο Μπετελγκέζ είχε ένα συνοδό αστέρα, όταν για πρώτη φορά γεννήθηκε. Και ας υποθέσουμε ότι είναι σε τροχιά γύρω από τον Μπετελγκέζ με μέγεθος (διάμετρο) της τροχιάς αυτής όσο είναι τώρα ο Μπετελγκέζ. Και τότε, ο Μπετελγκέζ μετατρέπεται σε ένα κόκκινο Υπεργίγαντα και τον απορροφά, τον καταπίνει στην κυριολεξία».

Εξήγησε ότι το αστέρι συνοδός, αφού ''καταβροχθιστεί'' από τον Μπετελγκέζ, θα μεταφέρει την στροφορμή της τροχιάς του γύρω από τον Μπετελγκέζ, έτσι ώστε το εξωτερικό περίβλημα αυτού του άστρου συμβάλει τρόπον τινά στην υπερβολική ταχύτητα περιστροφής του Μπετελγκέζ .

Γνωρίζοντας πόσο γρήγορα η ύλη διαφεύγει από ένα κόκκινο γιγάντιο αστέρι, με ταχύτητα περίπου 10 km / sec, ο Wheeler είπε ότι ήταν σε θέση να εκτιμήσει κατά προσέγγιση πόσο μακριά από τον Μπετελγκέζ η ύλη αυτή θα πρέπει να είναι σήμερα.

"Και τότε πήγα στη βιβλιογραφία, μέσα στην αφέλεια μου, και διάβασα για τον Μπετελγκέζ και αποδεικνύεται ότι υπάρχει ένα κέλυφος ύλης που βρίσκεται πέρα ​​από τον Μπετελγκέζ μόνο λίγο πιο κοντά από ότι είχα αρχικά φανταστεί», είπε ο Wheeler.

Υπέρυθρες εικόνες του Μπετελγκέζ (Εικ.2) που λήφθηκαν το 2012 από τον Leen Decin του Πανεπιστημίου του Leuven στο Βέλγιο με το τροχιακό τηλεσκόπιο Herschel, δείχνουν δύο κελύφη με ύλη που αλληλοεπιδρούν στη μία πλευρά του Μπετελγκέζ. Υπάρχουν διάφορες ερμηνείες. Κάποιοι λένε ότι αυτό είναι ένα  ''κρουστικό τείχος'' (bow shock) που δημιουργήθηκε καθώς η ατμόσφαιρα του Μπετελγκέζ σπρώχνεται από τη διαστρική ύλη (interstellar medium) καθώς ο αστέρας τρέχει μέσα στο γαλαξία.

Κανείς δεν γνωρίζει την προέλευση του με βεβαιότητα. Αλλά «το γεγονός είναι," λέει ο  Wheeler , «ότι υπάρχουν ενδείξεις ότι Μπετελγκέζ είχε κάποιες αναταραχές με τη πάροδο του χρόνου» -δηλαδή, 100.000 χρόνια πριν, όταν το αστέρι διογκώθηκε σε ένα Ερυθρό Υπεργίγαντα.

ΠΗΓΕΣ:

http://www.dailygalaxy.com/my_weblog/2016/12/betelgeuse-colossal-red-star-is-poised-to-explode-may-have-swallowed-a-companion.html

J. Craig Wheeler et al. The Betelgeuse Project: constraints from rotation, Monthly Notices of the Royal Astronomical Society (2017). DOI: 10.1093/mnras/stw2893 , On Arxiv: https://arxiv.org/abs/1611.08031

Journal reference: arXiv Monthly Notices of the Royal Astronomical Society

https://en.wikipedia.org

https://el.wikipedia.org

The Daily Galaxy via University of Texas at Austin

Μετάφραση: Δημήτρης Γκίκας

Γιγαντιαίο σύστημα δακτυλίων γύρω από τον Γίγαντα πλανήτη J1407b πολύ μεγαλύτερο, και βαρύτερο από αυτό του Κρόνου

Καλλιτεχνική άποψη του εξωηλιακού συστήματος του δακτυλίου που περιβάλλει το νεαρό γίγαντα πλανήτη ή καφέ νάνο J1407b. Οι δακτύλιοι εμφανίζονται να επισκιάζουν το νεαρό άστρο J1407, που μοιάζει με τον Ήλιο μας , όπως είχε εμφανιστεί στις αρχές του 2007.

 Credit: Ron Miller

Ο Αστρονόμος Δρ. Eric Mamajek από το Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ και ο συνεργάτης του από το Παρατηρητήριο του Leiden στην Ολλανδία, έχουν ανακαλύψει ότι το σύστημα δακτυλίων που βλέπουν, επισκιάζει το πολύ νεαρό αστέρι J1407 σε τεράστια κλίμακα, το οποίο είναι πολύ μεγαλύτερο και βαρύτερο από το σύστημα δακτυλίων του Κρόνου. Το σύστημα δακτυλίων αυτών (το πρώτο του είδους του που βρέθηκε έξω από το Ηλιακό μας σύστημα) ανακαλύφθηκε το 2012 από μια ομάδα με επικεφαλής τον Δρ. Eric Mamajek του Πανεπιστημίου του Ρότσεστερ.

Μια νέα ανάλυση των δεδομένων, με επικεφαλής τον Δρ. Matthew Kenworthy του Πανεπιστημίου του Λέϊντεν, δείχνει ότι αυτό το σύστημα δακτυλίων αποτελείται από περισσότερα από 30 δαχτυλίδια, το καθένα εκ των οποίων εκτείνεται με διάμετρο δεκάδων εκατομμυρίων χιλιόμετρων. Επιπλέον, βρήκαν κενά στα δαχτυλίδια, τα οποία δείχνουν ότι μπορεί να έχουν σχηματιστεί δορυφόροι ( "exomoons" έξω-φεγγάρια*). Τα αποτελέσματα έχουν γίνει δεκτά για δημοσίευση στο Astrophysical Journal.

«Τα στοιχεία που έχουμε δει με την Καμπύλη φωτός είναι απίστευτα. Η έκλειψη διήρκεσε αρκετές εβδομάδες, αλλά θα δείτε γρήγορες αλλαγές στην διάρκεια του χρόνου κατά δεκάδες λεπτά, ως αποτέλεσμα των λεπτών δομών στα δαχτυλίδια, "λέει ο Δρ. Kenworthy. «Το αστέρι είναι πάρα πολύ μακριά για να παρατηρηθούν άμεσα τα δαχτυλίδια του , αλλά θα μπορούσαμε να κάνουμε ένα λεπτομερές μοντέλο που να βασίζεται στις ταχείες μεταβολές της φωτεινότητας στο φως του αστέρα όταν αυτό διέρχεται από το σύστημα των δακτυλίων. Αν μπορούσαμε  να αντικαταστήσουμε τα δαχτυλίδια του Κρόνου με τους δακτυλίους γύρω από τον πλανήτη J1407b, θα μπορούσαν να είναι εύκολα ορατά τη νύχτα, και να είναι πολλές φορές μεγαλύτερα από την πανσέληνο. "

Αυτός ο πλανήτης είναι πολύ μεγαλύτερος από τον Δία ή τον Κρόνο, και το σύστημα του δακτυλίων του είναι περίπου 200 φορές μεγαλύτερο από τα σημερινά δαχτυλίδια του Κρόνου », είπε ο συν-συγγραφέας Δρ. Mamajek, καθηγητής της φυσικής και της αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ. "Θα μπορούσατε να το θεωρήσετε σαν ένα είδος σούπερ Κρόνου."

Οι αστρονόμοι ανέλυσαν στοιχεία από το πρόγραμμα SuperWASP - μια έρευνα που έχει σχεδιαστεί για την ανίχνευση γιγάντων αερίου που κινούνται μπροστά από το άστρο τους. Το 2012, ο Δρ. Mamajek και οι συνεργάτες του στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ ανέφεραν την ανακάλυψη του νεαρού αστέρα J1407 και τις ασυνήθιστες εκλείψεις του, και πρότειναν ότι είχαν προκληθεί από ένα σχηματιζόμενο δορυφορικό δίσκο** γύρω από ένα νεαρό γίγαντα πλανήτη ή από ένα καφέ νάνο.

Σε μια τρίτη, πιο πρόσφατη μελέτη με επικεφαλής τον Δρ. Kenworthy, με τις μεθόδους της προσαρμοστικής οπτικής και φασματοσκοπίας Ντόπλερ (adaptive optics and Doppler spectroscopy) οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν για την εκτίμηση της μάζας του δακτυλίου αυτού. Τα συμπεράσματά τους βασίζονται σε αυτές, αλλά και σε προηγούμενες εργασίες (papers) σχετικά με το ενδιαφέρον σύστημα J1407 το οποίο εικάζεται ότι ο συνοδός του είναι ένας γίγαντας πλανήτης – ο οποίος δεν έχει ακόμη παρατηρηθεί - με ένα γιγαντιαίο σύστημα δακτυλίων, το οποίο ευθύνεται για την επαναλαμβανόμενη εξασθένιση του φωτός του αστέρα J1407.

Η καμπύλη φωτός αποκαλύπτει στους αστρονόμους ότι η διάμετρος του συστήματος των δακτυλίων είναι σχεδόν 120 εκατομμύρια χιλιόμετρα, δηλαδή πάνω από διακόσιες φορές μεγαλύτερη από τα δαχτυλίδια του Κρόνου. Το σύστημα των δακτυλίων πιθανόν να περιέχει περίπου τον όγκο μιας γήινης μάζας σε σωματίδια σκόνης που εμποδίζουν το φως.

Ο Δρ. Mamajek επισημαίνει πόσο υλικό περιέχεται σε αυτούς τους δίσκους και στους δακτυλίους. «Εάν επρόκειτο να ΄΄αλέσουμε΄΄ τα τέσσερα μεγάλα φεγγάρια του Δία σε σκόνη και πάγο και να απλώσουμε το υλικό αυτό πάνω στις τροχιές τους σε ένα δακτύλιο γύρω από τον Δία, ο δακτύλιος θα ήταν τόσο αδιαφανής στο φως, ώστε ένας μακρινός παρατηρητής που θα έβλεπε τον δακτύλιο αυτό να περνά μπροστά από τον ήλιο, θα παρατηρούσε μια πολύ μακρά, πολυήμερη έκλειψη ", λέει ο Δρ. Mamajek. «Στην περίπτωση του αστέρα J1407, βλέπουμε τα δαχτυλίδια να εμποδίζουν το 95 τοις εκατό του φωτός αυτού του νεαρού άστρου για μέρες, οπότε υπάρχει πολύ υλικό εκεί που θα μπορούσε στη συνέχεια να σχηματίσει δορυφόρους (φεγγάρια)."

Σε δεδομένα οι αστρονόμοι βρήκαν τουλάχιστον ένα καθαρό κενό στην δομή του δακτυλίου, η οποία καθορίζεται με μεγαλύτερη σαφήνεια στο νέο μοντέλο. "Μία προφανής εξήγηση είναι ότι ένας δορυφόρος σχηματίζεται και διαχωρίζεται από αυτό το κενό», λέει ο Δρ. Kenworthy. "Η μάζα του δορυφόρου θα μπορούσε να είναι μεταξύ της μάζας της Γης και του Άρη. Ο δορυφόρος θα έχει τροχιακή περίοδο περίπου δύο χρόνια περίπου γύρω από τον αστέρα J1407b. "

Οι αστρονόμοι αναμένουν ότι οι δακτύλιοι αυτοί προσεχώς και για μερικά εκατομμύρια χρόνια θα γίνονται λεπτότεροι, και τελικά θα εξαφανίζονται (θα απομακρύνονται δηλαδή) ως δορυφόροι που σχηματίστηκαν από το υλικό των δίσκων.

"Η πλανητική επιστημονική κοινότητα θεωρεί εδώ και δεκαετίες ότι πλανήτες όπως ο Δίας και ο Κρόνος θα έπρεπε, σε πρώιμο στάδιο, να έχουν δίσκους γύρω τους , που στη συνέχεια, αυτό οδήγησε στο σχηματισμό δορυφόρων," εξηγεί ο Δρ. Mamajek. "Ωστόσο, μέχρι που ανακαλύψαμε αυτό το αντικείμενο, το 2012, κανείς δεν είχε δει ένα τέτοιο σύστημα δακτυλίων. Αυτή είναι η πρώτη εικόνα σχηματισμού δορυφόρου σε κλίμακες εκατομμυρίων χιλιομέτρων γύρω από ένα υποαστρικό (substellar) αντικείμενο. "

Οι αστρονόμοι εκτιμούν ότι ο σύντροφος με το σύστημα των δακτυλίων του αστέρα J1407b έχει μια τροχιακή περίοδο περίπου μιας δεκαετίας . Η μάζα του J1407b ήταν δύσκολο να εκτιμηθεί, αλλά το πιθανότερο είναι ότι κυμαίνεται περίπου από 10 έως 40 φορές τη μάζα του  Δία.

Οι ερευνητές ενθαρρύνουν τους ερασιτέχνες αστρονόμους να βοηθήσουν στην παρακολούθηση και παρατήρηση του αστέρα J1407, η οποία θα βοηθήσει στην ανίχνευση της επόμενης έκλειψης των δακτυλίων, και θα περιορίσει*** την περίοδο και τη μάζα του συνοδού δακτυλίου του Πλανήτη. Οι παρατηρήσεις του J1407 μπορούν να αναφέρονται στην Αμερικάνικη Ένωση Παρατηρητών Μεταβλητών Αστέρων (American Association of Variable Star Observers (AAVSO)). Εν τω μεταξύ, οι αστρονόμοι ψάχνουν και για άλλες φωτομετρικές έρευνες, αναζητώντας   για εκλείψεις σε ανεξερεύνητα συστήματα δακτυλίων.

Ο Δρ. Kenworthy προσθέτει ότι η εξεύρεση εκλείψεων από περισσότερα αντικείμενα όπως τον συνοδό του αστέρα J1407 "είναι ο μόνος εφικτός τρόπος που έχουμε για την παρατήρηση των πρώιμων συνθηκών σχηματισμού δορυφόρων για το εγγύς μέλλον. Οι εκλείψεις του J1407 θα μας επιτρέψουν τη μελέτη για τις φυσικές και χημικές ιδιότητες των δίσκων που περιβάλλουν τους πλανήτες (circumplanetary disks)  οι οποίοι Ωοτοκούν δορυφόρους. "

*Με τον όρο ‘’έξω’’ εννοούμε οτιδήποτε αντικείμενο βρίσκεται εκτός Ηλιακού συστήματος. Λέμε για παράδειγμα Εξωηλιακό σύστημα, εξωπλανήτης, κλπ.  

**Ο Όρος χρησιμοποιείται για να δείξει τον δίσκο ύλης (κομμάτια από μικρούς πάγους ή πετρώματα)που υπάρχει γύρω από τον πλανήτη

***Χρειάζονται περαιτέρω παρατηρήσεις για να εκτιμηθεί σωστά τόσο η περίοδος των εκλείψεων όσο και της μάζας των δακτυλίων

ΠΗΓΕΣ:

http://www.rochester.edu/newscenter/gigantic-ring-system-around-j1407b/

en.wikipedia.org

https://www.facebook.com/curiositydotcom/?fref=ts

Μετάφραση: Δημήτρης Γκίκας

Πού κινείται ο Γαλαξίας μας με ταχύτητα 600 km/sec;

Γνωρίζουμε ότι οι μεγάλες κοσμικές δομές του Σύμπαντος περιλαμβάνουν τα σμήνη των γαλαξιών, τα γαλαξιακά υπερσμήνη και τέλος τα «μεγάλα τείχη» (μια διάταξη από γαλαξίες σε μορφή εκτεταμένου πεδίου), που εκτείνονται σε μήκος εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών φωτός. Υπάρχει όμως και μια άλλη υπερμεγέθης συγκέντρωση μάζας, ο ¨Μεγάλος Ελκυστής», που ασκεί τεράστια ελκτική βαρυτική δύναμη ώστε να αποτελεί μαζί με τις υπόλοιπες δομές της κοσμικής ύλης, την αιτία της κίνησης όχι μόνο γαλαξιών, όπως ο δικός μας, αλλά και του σμήνους της Παρθένου στον οποίο ανήκει και η τοπική ομάδα του Γαλαξία μας, με εκπληκτικά μεγάλες ταχύτητες.

Η μέτρηση αυτών των κοσμικών ταχυτήτων γίνεται με πλαίσιο αναφοράς τη Κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου. Έτσι ακριβείς μετρήσεις έδειξαν ότι κινούμεθα προς το τμήμα του Ουρανού, που βρίσκεται ο αστερισμός του Λέοντα.

Ο Γαλαξίας μας μαζί με άλλους γαλαξίες όπως της Ανδρομέδας, τα Νέφη του Μαγγελάνου και τριάντα ακόμη μικρότερους γαλαξίες, αποτελούν μια τοπική ομάδα (η λεγόμενη και Τοπική ομάδα Γαλαξιών) που κινείται με ταχύτητα περίπου 600 km/sec προς την κατεύθυνση ενός μικρού αστερισμού, στο Νότιο ημισφαίριο του Ουρανού, την Αντλία. Πρέπει να εξηγήσουμε όμως ότι η κίνηση αυτή δεν οφείλεται στην διαστολή του Σύμπαντος αλλά σε τέσσερις διαφορετικές αιτίες.

Η πρώτη αιτία είναι η βαρυτική έλξη που ασκούν οι αμέσως γειτονικοί γαλαξίες, προς την Τοπική Ομάδα που ανήκει ο Γαλαξίας μας. Λόγω αυτής της έλξης ο Γαλαξίας μας, καθώς και η Τοπική Ομάδα που ανήκει, κινείται με ταχύτητα 100 km/sec ως προς το κοσμικό υπόβαθρο (μέσα στο Νέφος Κόμης-Γλύπτη).

Το σμήνος της Παρθένου, μέσα στο οποίο βρίσκεται το τοπικό σμήνος, βρίσκεται στο   κέντρο μιας άλλης κοσμικής υπερδομής που λέγεται Υπερσμήνος της Παρθένου. Η βαρυτική έλξη του Υπερσμήνους προς το Νέφος Κόμης-Γλύπτη, έχει σαν αποτέλεσμα να κινείται το Νέφος ως προς το υπερσμήνος με ταχύτητα 300 km/sec περίπου.

Η τρίτη αιτία, της κίνησης, οφείλεται σε μιαν άγνωστη πηγή, που βρίσκεται προς τον αστερισμό του Μικρού Κυνός, που προσδίδει στην Τοπική Ομάδα των γαλαξιών ταχύτητα 370 km/sec. Λόγω του νέφους που περιβάλλει τη πηγή αυτή δεν είναι εύκολο να διευκρινιστεί η αιτία της κίνησης αυτής.

Και τέλος, το 1986 μια ομάδα επτά αστρονόμων, ανακάλυψε μια υπερμεγέθη συγκέντρωση γαλαξιών, σε απόσταση 300 εκατομμυρίων ετών φωτός, προς την κατεύθυνση του αστερισμού της Ύδρας και του Κενταύρου, στο Νότιο Ημισφαίριο. Οι μετρήσεις τους έδειξαν μια τέταρτη κίνηση των γαλαξιών της γειτονιάς μας, προς τη νέα αυτή υπερμεγέθη συγκέντρωση των γαλαξιών, με την εκπληκτική ταχύτητα των 530 km/sec. Επειδή αυτή η ταχύτητα είναι πολύ μεγαλύτερη των άλλων τριών, αυτή η υπερμεγέθης συγκέντρωση που την προκαλεί, ονομάστηκε «Μέγας Ελκυστής».

Το 1990, οι αμερικανοί αστρονόμοι Alan Dressler και Sandra Faber υποστήριξαν ότι ο Γαλαξίας μαζί με τους γειτονικούς του ρέουν προς αυτή την κατεύθυνση σαν ένας ουράνιος ποταμός που έλκεται από το βαρυτικό πεδίο μιας μεγάλης συγκέντρωσης μάζας, που ονομάστηκε Μεγάλος Ελκυστής.

Υπολογίζεται ότι απέχει 147 εκατομμύρια έτη φωτός και το μεγαλύτερο μέρος του είναι καλυμμένο από τη σκόνη του δικού μας Γαλαξία. Κατ’ εκτίμηση η μάζα του υπολογίστηκε ότι είναι ίση με 5×10¹⁶ ήλιους. 

Μόλις 7.500 γαλαξίες περιλαμβάνει η έκταση όπου βρίσκεται ο Μεγάλος Ελκυστής και το 90% της ύλης είναι στην παράξενη και άγνωστη ακόμα μορφή της σκοτεινής ύλης. Η σκοτεινή ύλη ελέγχει ορισμένα χαρακτηριστικά της γαλαξιακής περιστροφής καθώς και τη βαρυτική αλληλεπίδραση μεταξύ των γαλαξιών. Δεν έχει ακόμα διαπιστωθεί αυτή η βαρυτική αλληλεπίδραση αλλά σίγουρα υπάρχει.

Όταν όμως αθροιστούν διανυσματικά οι τέσσερις ταχύτητες που οφείλονται όπως είπαμε : στον Μέγα Ελκυστή, στο Υπερσμήνος της Παρθένου, στην άγνωστη πηγή που βρίσκεται στον Αστερισμό του Μικρού Κυνός και τέλος στις γειτονικές γαλαξιακές ομάδες στο Νέφος Κόμη-Γλύπτη, τότε το αποτέλεσμα είναι 600km/sec όπως αναφέραμε στην αρχή.

Ο Μεγάλος Ελκυστής είναι τόσο μεγάλος σε έκταση που καταλαμβάνει το ένα τρίτο περίπου του Νότιου Ημισφαιρίου. Αποτελείται από πολλές μικρές ομάδες γαλαξιών αλλά και σμήνη γαλαξιών. Η μάζα του υπολογίζεται περίπου σε 5.10¹⁶   ηλιακές μάζες ή 50.000 φορές τη μάζα του Γαλαξία μας. Το κέντρο του βρίσκεται ότι απέχει από μας περίπου 300 εκατομμύρια έτη φωτός και εκεί βρίσκεται μια υπέρπυκνη περιοχή, ένα υπερσμήνος γαλαξιών, με το όνομα 3627 Abell.

Ο σχηματισμός αυτός, το υπερσμήνος 3627 Abell, είναι ο πυκνότερος σχηματισμός που έχει μέχρι τώρα παρατηρηθεί και αποτελεί το 10% περίπου της μάζας του Μεγάλου Ελκυστή. Εκπέμπει δε έντονα ακτίνες Χ, όπως και όλες οι μεγάλες συγκεντρώσεις μάζας στο Σύμπαν.

 Πηγές:

 physics4u.gr/blog
 en.wikipedia.org/wiki
 physics4u.gr
 el.wikipedia.org 

Η θέση και η κίνηση του Ήλιου μας σε σχέση με τον Γαλαξία μας

 Οι πλανήτες στο ηλιακό μας σύστημα περιφέρονται γύρω από τον Ήλιο. Μια περιφορά οριοθετεί την έννοια του ενός έτους. Στο μεταξύ, το ηλιακό μας σύστημα στην ολότητά του – ο Ήλιος μας με την οικογένειά του τους πλανήτες, τα φεγγάρια, τους αστεροειδείς και τους κομήτες – περιφέρεται γύρω από το κέντρο του Γαλαξία μας. Ο Ήλιος μας και το ηλιακό μας σύστημα, κινείται με περίπου 800.000 χιλιόμετρα την ώρα σε αυτή την τεράστια τροχιά. Έτσι σε 90 δευτερόλεπτα, για παράδειγμα, όλοι κινούμαστε κάπου 20.000 χιλιόμετρα σε τροχιά, γύρω από το κέντρο του γαλαξία μας.

Απεικόνιση του Γαλαξία μας όπως αποδόθηκε από το Caltech, με τη θέση του Ήλιου μας σε αυτόν

Ο Γαλαξίας μας είναι ένα τεράστιο σύνολο. Ακόμη και με αυτή την απίστευτη ταχύτητα, ο Ήλιος κάνει κατά προσέγγιση 225 με 250 εκατομμύρια χρόνια για να συμπληρώσει μια περιφορά γύρω από το κέντρο του Γαλαξία. Αυτό το χρονικό διάστημα – η χρονική διάρκεια που οριοθετεί μια περιφορά μας γύρω από το κέντρο του Γαλαξία – μερικές φορές αποκαλείται ένα «κοσμικό έτος».

Ευκαιρία για να ξεκαθαριστούν οι έννοιες τις οποίες χρησιμοποιούμε για την απόδοση των δυο φαινομένων που περιγράφονται εδώ, αλλά και εμφανίζονται σε κάθε κείμενο πού αναφέρεται στο κινήσεις ουρανίων σωμάτων, όπως πλανήτες, ήλιοι, γαλαξίες κλπ.. Τα δυο διαφορετικά φαινόμενα αποδίδονται με τους όρους περιστροφή και περιφορά.

Ο όρος περιστροφή αποδίδει το φαινόμενο της κίνησης ενός σώματος, εφόσον θεωρείται στερεό, ή τμήματος σώματος, εφόσον αυτό μπορεί να θεωρηθεί ρευστό, γύρω από ένα άξονα [μια σειρά σημείων ακίνητων] που διατρέχει το ίδιο το σώμα. Για παράδειγμα, η Γη περιστρέφεται [γύρω από τον άξονά της] με σταθερό ρυθμό [χρονική διάρκεια 24 ώρες]. Από την άλλη μεριά ο Ήλιος περιστρέφεται [γύρω από τον άξονά του], αλλά όχι με σταθερό ρυθμό σε όλη την επιφάνειά του. Οι κινήσεις των τμημάτων του δείχνουν ότι ο Ήλιος περιστρέφεται στην περιοχή του ισημερινού του [χρονική διάρκεια 27 ημερών] και διαφορετικά στους πόλους του [χρονική διάρκεια 31 ημέρες].

Ο άλλος όρος, η περιφορά, αποδίδει το φαινόμενο της κίνησης ενός σώματος ως όλο γύρω από ένα κέντρο – ένα άλλο σώμα. Αποδίδει την κυκλική ή την κυκλοειδή κίνηση κάποιου σώματος με επιστροφή του στην αρχική του θέση. Η Γη, για παράδειγμα, περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο, ενώ ο Ήλιος περιφέρεται [μαζί με το ηλιακό του σύστημα] γύρω από το κέντρο του Γαλαξία μας.

Αν τώρα θεωρήσουμε τον Γαλαξία μας ως ένα σώμα, ως ένα όλο, τότε η κίνησή του αποδίδεται με τον όρο περιστροφή [γύρω από το «ακίνητο» κέντρο του, που ανήκει στον Γαλαξία]. Επειδή όμως ο Γαλαξίας δεν είναι ένα συμπαγές σώμα, περιστρέφεται – όπως ο Ήλιος – με διαφορετικούς ρυθμούς όσο απομακρυνόμαστε από το κέντρο του. Για να μετρηθεί ο ρυθμός περιστροφής, επινοήθηκε από τον άνθρωπο το φυσικό μέγεθος γωνιακή ταχύτητα, αλλά αυτό είναι γνωστό από την ύλη που προσεγγίζουν οι μαθητές και οι δάσκαλοί τους στο πλαίσιο του σχολείου.

Διαφορική περιστροφή του γαλαξία, από το astronomynotes.com/

Το φαινόμενο της περιστροφής του Γαλαξία μας ως ολότητα, όπως και στην περίπτωση του Ήλιου μας, με διαφορετικούς ρυθμούς περιστροφής που εξαρτώνται από την απόσταση από το κέντρο περιστροφής, ονομάζεται διαφορική περιστροφή. Στην απόσταση του Ήλιου μας από κέντρο του Γαλαξία μας, μια περιστροφή αυτής της περιοχής του οριοθετεί μια χρονική διάρκεια [ανάλογα με τη μελέτη] από 225 έως 250 εκατομμύρια έτη.

Για τις αποστάσεις των αστέρων του Γαλαξία χρησιμοποιείται συνήθως το 1 pc (παρσέκ) και το 1 kpc (1 kpc = 10^3 pc), ενώ για τις αποστάσεις των άλλων γαλαξιών από τη Γη το 1 Mpc (1 Mpc = 10^6 pc). Έτσι η απόσταση του Ήλιου μας υπολογίζεται ότι είναι 8,34 kpc, με μια αβεβαιότητα (±) 0,34 kpc και επειδή πολλές φορές χρησιμοποιείται ως μονάδα μέτρησης το έτος φωτός (ly), η απόσταση του Ήλιου μας από το κέντρο του Γαλαξία είναι 27,2 kly, με αβεβαιότητα (±) 1,1 kly (1 kly είναι 10^3 ly).

Η χρονική διάρκεια του κοσμικού έτους, σύμφωνα με διάφορες μελέτες:

 physics4u.gr/blog 

Το CERN στο κυνήγι των μυστηριωδών «σκοτεινών» φωτονίων

CERN/Maximilien Brice

Ο χώρος που πραγματοποιείται το πείραμα NA64.

Του Κώστα Δεληγιάννη

Ένας από τους μεγαλύτερους γρίφους της σύγχρονης εποχής είναι η φύση της «σκοτεινής» ύλης, η οποία αν και αντιστοιχεί στο 85% της ύλης του σύμπαντος παραμένει απόλυτα μυστηριώδης για τους επιστήμονες. Ένας σημαντικός λόγος γι’ αυτό είναι πως είναι δύσκολο να εντοπισθεί από επίγεια πειράματα και διαστημικά τηλεσκόπια, αφού δεν εκπέμπει ούτε απορροφά φως, αλλά και κανένα άλλο φάσμα της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας.

Ωστόσο, παρόλο που δεν έχει ανιχνευθεί ποτέ μέχρι σήμερα, «προδίδει» την παρουσία της από τη βαρυτική έλξη που ασκεί στη συμβατική ύλη. Μάλιστα, μόνον η ύπαρξή της μπορεί να εξηγήσει ανωμαλίες στην κίνηση κοσμικών δομών, όπως οι εξωτερικές περιοχές των γαλαξιών.
Ανάμεσα στις θεωρίες που έχουν προταθεί για τη φύση ή τη συμπεριφορά της «σκοτεινής» ύλης, ορισμένες υποστηρίζουν πως η βαρύτητα δεν είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο αλληλεπιδρά με τη συμβατική ύλη. Αντίθετα, υπάρχει μία ακόμη «σκοτεινή» δύναμη, άγνωστη έως σήμερα, με την οποία οι δύο μορφές ύλης αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.

Σύμφωνα με αυτές τις θεωρίες μάλιστα, όπως η ηλεκτρομαγνητική δύναμη εκδηλώνεται με την ανταλλαγή φωτονίων, έτσι και στην περίπτωση της «σκοτεινής» δύναμης υπάρχει ένα σωματίδιο το οποίο είναι ο φορέας της. Επομένως το σωματίδιο, το οποίο έχει ονομαστεί «σκοτεινό» φωτόνιο, παίζει τον ρόλο ενδιάμεσου ανάμεσα στη «σκοτεινή» και τη συμβατική ύλη.

«Για να το εξηγήσουμε με μία μεταφορά, δύο άνθρωποι που δεν μιλούν την ίδια γλώσσα (η “σκοτεινή” ύλη και η συμβατική) μπορούν να συνεννοούνται μεταξύ τους χάρις σε έναν διερμηνέα (τα “σκοτεινά” φωτόνια), που καταλαβαίνει και τις δύο γλώσσες και κάνει τη μετάφρασή τους», λέει στο σάιτ του CERN ο Σεργκέι Γκρινένκο.

Ο Γκρινένκο είναι εκπρόσωπος του επιστημονικής ομάδας που θα πραγματοποιήσει το πείραμα NA64 στο CERN στη Γενεύη. Στόχος του πειράματος είναι να αναζητήσει ενδείξεις αυτής της αλληλεπίδρασης ανάμεσα στη «σκοτεινή» και τη συμβατική ύλη, χρησιμοποιώντας μία θεμελιώδη έννοια της φυσικής: τη διατήρηση της ενέργειας.

Γι’ αυτό τον σκοπό, δέσμες ηλεκτρόνιων θα οδηγούνται μέσα σε έναν ανιχνευτή, αφού πρώτα μετρηθεί με πολύ μεγάλη ακρίβεια η αρχική τους ενέργεια. Στο εσωτερικό της διάταξης, τα ηλεκτρόνια θα αλληλεπιδρούν με πυρήνες ατόμων, παράγοντας συμβατικά φωτόνια.
Κανονικά, η ενέργεια των φωτονίων θα πρέπει να είναι ισοδύναμη με αυτή των ηλεκτρονίων. Ωστόσο, αν όντως υπάρχουν τα «σκοτεινά» φωτόνια, τότε θα «δραπετεύουν» από τον ανιχνευτή, μεταφέροντας μακριά ένα μεγάλο ποσοστό από την αρχική ενέργεια των ηλεκτρονίων.
Επομένως, η «υπογραφή» που θα αφήνουν τα «σκοτεινά» φωτόνια θα είναι η απώλεια ενέργειας μέσα στον ανιχνευτή, η οποία θα αντιστοιχεί σε μία αρκετά μεγάλη ποσότητα για να μπορεί να αποδοθεί στις αλληλεπιδράσεις της συμβατικής ύλης.

Στην περίπτωση που επιβεβαιωθεί η ύπαρξη των «σκοτεινών» φωτονίων, τότε θα έχει γίνει ένα μεγάλο βήμα για να λυθεί το μυστήριο της «σκοτεινής» ύλης. Ακόμη περισσότερο, θα ανατρέψει το οικοδόμημα της φυσικής, δείχνοντας πως στη φύση υπάρχει και μία ακόμη θεμελιώδης δύναμη, άγνωστη έως σήμερα, πέρα από τις τέσσερις δυνάμεις που γνωρίζουν ήδη οι επιστήμονες.

 naftemporiki.gr 

Ο ερασιτέχνης αστρονόμος που έκανε τον πλανήτη Άρη να… μιλά ελληνικά

Ευγένιος Αντωνιάδης, ο πιο οξυδερκής παρατηρητής του ουρανού που απομάγευσε τον Κόκκινο Πλανήτη

 

---

Υπήρξαν εποχές που η παγκόσμια αστρονομική κοινότητα συμφωνούσε ότι στην επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη υπήρχαν τεχνητές διώρυγες ανοιγμένες από κάποιον εξωγήινο πολιτισμό (!), πηγαίνοντας τον Ορθό Λόγο σε κακοτράχαλα μονοπάτια.

Τα μεγαλύτερα ονόματα της αστρονομίας είχαν τακτοποιήσει το θέμα και έπρεπε να έρθει ένας έλληνας ερασιτέχνης συνάδελφός τους να τους πει ότι τα κανάλια της επιφάνειας του Άρη ήταν απλές οπτικές πλάνες, επιστρέφοντας την επιστήμη στη σωστή παρατηρησιακή της βάση!
Παρά το γεγονός ότι οι παρατηρήσεις του σύγχρονου αυτού Γαλιλαίου θα επιβεβαιώνονταν χρόνια αργότερα από τις πρώτες αποστολές διαστημοπλοίων στον Άρη, η επιστημονική κοινότητα είχε πειστεί για την αλήθεια του έργου του Αντωνιάδη ήδη από την εποχή του, κι έτσι αυτός ήταν τώρα διαπρεπής αστρονόμος και κεφάλαιο μεγάλο της πλανητικής αστρονομίας.

Όποιο βιβλίο κι αν ανοίξεις σήμερα με τις περιπέτειες της παρατήρησης του ουρανού κατά τα τέλη του 19ου-αρχές 20ού αιώνα, τα ηχηρά ονόματα που αναφέρονται να ερευνούν την επιφάνεια του Κόκκινου Πλανήτη είναι παντού τα ίδια: Richard Anthony Proctor (1837-1888), Giovanni Virginio Schiaparelli (1835-1910), Nicolas Camille Flammarion (1842-1925), Jean Louis Nicolas Niesten (1844-1920), Eugene Michael Antoniadi (1870-1944) και Percival Lowell (1855-1916).
Ο κωνσταντινουπολίτης αρχιτέκτονας Ευγένιος Μιχαήλ Αντωνιάδης έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Γαλλία και μετατράπηκε στην εποχή του στον σημαντικότερο παρατηρητή του Άρη, σχεδιάζοντας τους πρώτους ακριβείς χάρτες του Κόκκινου Πλανήτη (η απόκλισή τους θεωρείται αμελητέα σε σχέση με τους σημερινούς) και γεμίζοντας την επιφάνειά του με ελληνικά τοπωνύμια. Το δικό του σύστημα ονοματολογίας για την τοπογραφία του Άρη υιοθετήθηκε τελικά από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση κάνοντας τον πλανήτη να μιλά ελληνικά! Τα κυριότερα χαρακτηριστικά του Άρη (όρη, περιοχές, κρατήρες) διατηρούν διεθνώς τα ελληνικά ονόματά τους.

Κατόπιν έκανε το ίδιο για την Αφροδίτη και τον Ερμή και η χαρτογράφησή του αποδείχτηκε λανθασμένη μόνο και μόνο γιατί πίστεψε τις αστρονομικές παρατηρήσεις των συγχρόνων του! Η συμβολή του στη μελέτη του Άρη μέσω της εκπληκτικής ικανότητάς του στο τηλεσκόπιο θα τον φέρει στο Παρίσι με πρόσκληση του ίδιου του διαπρεπούς αστρονόμου Flammarion, που τον αναγνώριζε ως τον δεινότερο παρατηρητή των ουράνιων φαινομένων.

Ο Flammarion δεν θα περίμενε βέβαια ότι ο ερασιτέχνης συνάδελφός του θα έφτανε στο σημείο να αμφισβητήσει τις απόψεις των κορυφαίων αστρονόμων που έβλεπαν τεχνητές διώρυγες και νερό να κυλάει στην επιφάνεια του Άρη. Όταν φάνηκε όμως ότι είχε δίκιο, η αστρονομική κοινότητα τον τίμησε εκτεταμένα δίνοντας το όνομά του σε κρατήρες της Σελήνης και του Άρη. Λίγο αργότερα θα τον αναγνώριζε ως τον μεγαλύτερο πλανητικό αστρονόμο της εποχής του αλλά και τον κορυφαίο ερασιτέχνη αστρονόμο όλων των εποχών!

Η ιστορία του πολυτάλαντου και τελειομανούς Αντωνιάδη δεν εξαντλείται όμως στις κολοσσιαίες αστρονομικές του συνεισφορές, καθώς ο ίδιος αρίστευσε σε πολλούς και διαφορετικούς κλάδους, ως συγγραφέας, καλλιτέχνης, ιστορικός, αρχαιολόγος, αρχιτέκτονας και αστρονόμος. Και σκακιστής τρομερός φυσικά!

Και πάλι ερασιτέχνης, ο διαχρονικός αυτός εραστής της γνώσης παίρνει μέρος στο πρωτάθλημα σκακιού στο Παρίσι το 1907 και ισοβαθμεί στην πρώτη θέση με τον πρωταθλητή Frank Marshall! Σαφώς μεγαλύτερος από την εποχή του, δόξασε την Ελλάδα σε μια εποχή που τόσο διψούσε το έθνος για διακρίσεις…

Πρώτα χρόνια

Ο Ευγένιος Μιχαήλ Αντωνιάδης γεννιέται την 1η Μαρτίου 1870 σε ελληνική συνοικία της Κωνσταντινούπολης. Για τα παιδικά του χρόνια δεν είναι και πολλά γνωστά και ό,τι ξέρουμε έχει να κάνει με τη διαχρονική του αγάπη, την αστρονομία. Την ώρα που τελειώνει λοιπόν το σχολείο και σπουδάζει αρχιτεκτονική, μιας και ήταν έμφυτο ταλέντο στο σχέδιο, κάνει τις πρώτες του μεγάλες αστρονομικές παρατηρήσεις!

Μόλις στα 18 του (1888), αποτυπώνει με εντυπωσιακό τρόπο στο χαρτί διάφορα χαρακτηριστικά των ουρανίων αντικειμένων με το 7,5 εκατοστών τηλεσκόπιό του, το οποίο στρέφει στον ουρανό από το σπίτι του στην Πόλη. Σχολαστικός στην ακριβή απόδοση των πραγματικών δεδομένων, αποφεύγει να κάνει θεωρητικές υποθέσεις, κάτι που θα σφραγίσει την –ερασιτεχνική πάντα!- αστρονομική του σταδιοδρομία.

Οι πρώτοι του θρίαμβοι είναι αυτή η εξαιρετική επιδεξιότητα και αξεπέραστη λεπτότητα με την οποία αποδίδει τα παροδικά και φευγαλέα είδωλα των πλανητών σε χαρτί. «Η μοναδική μου φιλοδοξία είναι να υποστηρίζω την αλήθεια και να μην γράφω τίποτα υποθετικό, το οποίο μπορεί να ανατραπεί. Όταν νιώθουμε σίγουροι ότι η δουλειά μας θα παραμείνει και ότι οι αναπαραστάσεις των ουρανίων σωμάτων είναι ακριβείς και ότι ειλικρινά έχουμε αποδώσει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, τότε μπορούμε να εγκαταλείψουμε αυτόν τον κόσμο με την ικανοποίηση ότι έχουμε επιτελέσει το καθήκον μας», εξομολογείται το 1913 σε επιστολή του στον αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Έμερσον Μπάρναρντ.

Αυτά τα σχέδια θα τον κάνουν δεκτό το 1890 στη Βρετανική Αστρονομική Εταιρία και την επόμενη χρονιά στη γαλλική αντίστοιχη. Με τις πρώτες αστρονομικές καταγραφές στο τσεπάκι του, αποκτά το 1892 ένα μεγαλύτερο διοπτρικό τηλεσκόπιο και αναλαμβάνει το έργο να μελετήσει τον Κόκκινο Πλανήτη, ως μέλος της ερευνητικής ομάδας του Άρη της Βρετανικής Αστρονομικής Εταιρίας.

Το 1893 η ερασιτεχνική αυτή αυθεντία της αστρονομίας θα μπει στο στόχαστρο του σπουδαίου εκλαϊκευτή των αστρονομικών φαινομένων και κορυφαίου πλανητικού αστρονόμου Camille Flammarion, ο οποίος τον καλεί στη Γαλλία στο ιδιωτικό του αστεροσκοπείο ώστε να μπορέσει να εργαστεί σε ακόμα μεγαλύτερο τηλεσκόπιο.

Ασταμάτητος πραγματικά ο νεαρός Αντωνιάδης, εκλέγεται στο διοικητικό συμβούλιο της Γαλλικής Αστρονομικής Εταιρίας και το 1896 γίνεται διευθυντής του Τμήματος του Άρη της Βρετανικής Εταιρίας.

Πλανητικές μάχες και δόξα

Όταν η Βρετανική Αστρονομική Εταιρία δημοσιεύει το 1898 τον πρώτο πλήρη τόμο με τις παρατηρήσεις της επιφάνειας του Άρη, ο Αντωνιάδης έχει τη μεγαλύτερη συνεισφορά με 53 δικά του σχέδια! Μέχρι το 1917 που θα παραιτηθεί από διευθυντής του Τμήματος του Άρη της Βρετανικής Εταιρίας και θα εκλεγεί μόνιμο μέλος της Bασιλικής Aστρονομικής Eταιρίας, θα έχει εκδώσει 10 συνολικά τόμους σχεδίων και παρατηρήσεων.

Η στροφή του αιώνα θα του φέρει ωστόσο μεγάλες αλλαγές στη ζωή του. Τον Ιούνιο του 1902 παντρεύεται την Κατερίνα Σεβαστοπούλου, η οποία θα γίνει κι αυτή μέλος της Βρετανικής Αστρονομικής Εταιρίας, και αρχίζει τις πρώτες μάχες με την αστρονομική κοινότητα για τις ανωμαλίες του Κόκκινου Πλανήτη. Τη σφοδρότερη αντιπαράθεση θα την έχει με τον ίδιο τον «αγαπητό δάσκαλο», όπως τον αποκαλεί διαχρονικά, Flammarion: ο Αντωνιάδης παραιτείται από το αστεροσκοπείο του μέντορά του και ο τελευταίος φροντίζει να τον διαγράψουν από τη Γαλλική Αστρονομική Εταιρία!

Ο λόγος ήταν τα περιβόητα «κανάλια» του Άρη, τα οποία θεωρούσαν οι μεγάλοι αστρονόμοι της εποχής πως ήταν τεράστια αρδευτικά έργα, δουλειά πιθανότατα ενός μεγάλου πολιτισμού που έχει αναπτυχθεί στον Κόκκινο Πλανήτη! Ακόμα και ο σπουδαίος Percival Lowell είχε καταλήξει σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ακολουθώντας τις απόψεις του Ιταλού Schiaparelli, που οδηγούσε την αστρονομική σκέψη.

Ο Αντωνιάδης διαφωνεί κάθετα μαζί τους και θα βαλθεί να τους αποδείξει πως κάνουν λάθος. Τι κι αν είναι τα μεγαλύτερα ονόματα της παγκόσμιας αστρονομικής κοινότητας; Προβληματισμένος με τη μορφή του δαιδαλώδους συστήματος των «καναλιών», ανακαλύπτει πως η γεωμετρία τους δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ψευδαίσθηση που δημιουργούν τα μικρής ανάλυσης τηλεσκόπια στο κουρασμένο μάτι!

Με βάση το αρχειακό του υλικό, αποτελούμενο από 15 τόμους -γραμμένοι στα ελληνικά και τα γαλλικά- και 2.000 σχέδια αστρονομικών αντικειμένων, ο Αντωνιάδης παίρνει μέρος σε πολλές ακόμα αστρονομικές μάχες του καιρού, όπως στη διαμάχη που προκαλεί η δομή του δακτυλίου του Κρόνου, αλλά και οι ανωμαλίες της επιφάνειας του Δία.

Έχοντας παραιτηθεί από τα καθήκοντά του το 1902, εξαφανίζεται από τη δημόσια σφαίρα μέχρι το 1909. Στη σκοτεινή αυτή περίοδο της ζωής του επιστρέφει στην Κωνσταντινούπολη και ασχολείται συστηματικά με το σκάκι! Αλλά και με την Αγία Σοφία, για την οποία εκδίδει το μνημειώδες τρίτομο έργο του. Με έγγραφη άδεια από τον ίδιο τον σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β’, ο Αντωνιάδης
αποτυπώνει τον καθεδρικό ναό της Αγια-Σοφιάς σε περισσότερες από χίλιες φωτογραφίες και άλλα τόσα σχέδια και υδατογραφίες. Το σχετικό πόνημά του «Έκφρασις της Αγίας Σοφίας» εκδίδεται το 1907 από τη Βιβλιοθήκη Μαρασλή και παραμένει ισάξιο της λοιπής επιστημονικής του προσφοράς.
Το 1907 ισοβαθμεί όπως είπαμε στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος σκακιού των Παρισίων με τον φημισμένο σκακιστή Frank Marshall σημειώνοντας έξι νίκες και μία ήττα. Όσο για τη μεταξύ τους αναμέτρηση, από τις τρεις παρτίδες ο Marshall κερδίζει τη μία και οι υπόλοιπες λήγουν ισόπαλες. Ο Αντωνιάδης δηλώνει ότι όλα όσα γνωρίζει για το σκάκι τα έμαθε μελετώντας απλώς τις κινήσεις των πρωταθλητών.

Το 1909 επιστρέφει στο αστεροσκοπείο του Flammarion και τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς ο διευθυντής του Αστεροσκοπείου της Meudun θέτει στη διάθεσή του το μεγάλο διοπτρικό τηλεσκόπιό του. Ο Αντωνιάδης δουλεύει πυρετωδώς μέρα και νύχτα και σε δημοσίευσή του στο περιοδικό της Βρετανικής Αστρονομικής Εταιρίας σημειώνει πως δεν παρατηρεί κανένα σημάδι που να εμφανίζει γεωμετρική υφή και πως όλα τα επιφανειακά χαρακτηριστικά του πλανήτη φαίνονται απολύτως φυσικά και λογικά.

Οι αστρονόμοι δεν πείθονται και του ασκούν κριτική για την ερασιτεχνική του φύση! Αυτός απαντά σχεδιάζοντας με μοναδική μαεστρία έγχρωμα σκίτσα του Άρη και αποδίδει τη μεταβολή του χρώματος του πλανήτη στις καιρικές μεταβολές (ακόμα και για αμμοθύελλες μίλησε που θα πιστοποιούσε πολύ αργότερα η NASA). Την ίδια εποχή (1909), αφήνει παγκόσμια κληρονομιά την αναλυτική κλίμακά του για την κατάσταση της ατμόσφαιρας (seeing), που φέρει πλέον το όνομά του.
Είναι η παραγωγικότερη αστρονομικά περίοδός του, στην οποία παρατηρεί τον κομήτη του Halley (1910), ηλιακές εκλείψεις και άλλα πολλά, αφήνοντας μεγάλες συνεισφορές στη μελέτη του ουρανού.

Στα χρόνια του Α’ Παγκοσμίου, με το Αστεροσκοπείο της Meudon να παραμένει κλειστό, ο Αντωνιάδης ασχολείται με την ανάλυση παλιότερων παρατηρήσεών του και δημοσιεύει τις πληρέστερες και ακριβέστερες αναφορές για τον πλανήτη Άρη! Τον Σεπτέμβριο του 1917 παραιτείται από τη Βρετανική Αστρονομική Εταιρία, έχοντας εκδώσει μέχρι τότε έναν εντυπωσιακότατο όγκο δουλειάς. Το τηλεσκόπιό του θα το στρέψει ξανά στον Άρη το 1924, δημοσιεύοντας αστρονομικές εργασίες στις μεγαλύτερες επιστημονικές επιθεωρήσεις μέχρι τον θάνατό του.

Παρά το γεγονός ότι είναι αστρονόμος πλήρους απασχόλησης, επειδή ακριβώς δεν πήρε ποτέ αμοιβή από το Αστεροσκοπείο της Meudon (παρά τις δεκαετίες που πέρασε εκεί) διατήρησε το καθεστώς του ερασιτέχνη αστρονόμου. Του μεγαλύτερου όμως ερασιτέχνη αστρονόμου όλων των εποχών!
Η παθιασμένη συζήτηση για τις τεχνητές διώρυγες του Άρη δεν έχει ακόμα κοπάσει και αυτή την εποχή ο Αντωνιάδης επιδίδεται σε σφοδρές πολεμικές με τους επαγγελματίες συναδέλφους του. Τους κατηγορεί για μυθοπλασίες και παρατηρεί πικρόχολα πως αυτά που λένε δεν είναι επιστήμη και, όπως θα αποδεικνυόταν, είχε ολότελα δίκιο.

Την ώρα που συνεχίζει την έρευνα του Άρη, αφήνει εμβληματικές συνεισφορές στην παρατήρηση της Αφροδίτης, του Κρόνου, του Δία (και ειδικά του δορυφόρου του Γανυμήδη), της Σελήνης και του Ουρανού. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1930, ο Αντωνιάδης φαίνεται να πείθει τους αστρονόμους της Ευρώπης για τις απόψεις του αναφορικά με τον Κόκκινο Πλανήτη, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού συνεχίζουν ωστόσο να παραμένουν ένθερμοι υποστηρικτές του εξωγήινου πολιτισμού που έφτιαξε τα κανάλια.

Τα περιοδικά της Γαλλικής και της Βρετανικής Αστρονομικής Εταιρίας φιλοξενούν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1930 δεκάδες άρθρα και μελέτες του και ο ίδιος φαίνεται ασταμάτητος παρά την προχωρημένη πια ηλικία και την καταπονημένη υγεία του…

Τελευταία χρόνια

Το μόνο που θα τον ανακόψει θα είναι η ναζιστική κατοχή του Παρισιού το 1940, η οποία θα περιορίσει δραματικά τις δημοσιεύσεις του 70χρονου Αντωνιάδη. Ο οποίος δεν κάθεται φυσικά στα αυγά του και παρά την απαγόρευση κυκλοφορίας που έχει επιβάλει ο κατακτητής κατά τις νυκτερινές ώρες, ο Αντωνιάδης συνεχίζει να βγαίνει τα βράδια για να παρατηρεί τον ουρανό!
Μέχρι τότε είναι φυσικά ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της αστρονομικής κοινότητας και έχει τόσα και τόσα βραβεία να το αποδεικνύουν. Βραβευμένος από τη Γαλλική Αστρονομική Εταιρία, τη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών και μια σειρά ακόμα από θεσμούς και ενώσεις, το 1927 τιμήθηκε και με τον Σταυρό του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής για την αστρονομική του δουλειά και τις υπηρεσίες του στη Γαλλία.

Έτσι θα περάσει τα τελευταία του χρόνια, μιας και θα πεθάνει έξι μήνες μετά τη συνθηκολόγηση των Γερμανών και την απελευθέρωση της Γαλλίας. Όταν άφησε την τελευταία του πνοή στις 10 Φεβρουαρίου 1944 σε παρισινό νοσοκομείο με τη σύζυγό του μονίμως στο πλευρό του (δεν απέκτησαν παιδιά), ο γαλλικός λαός τον ήξερε πια καλά από τις ραδιοφωνικές εκπομπές αστρονομικού περιεχομένου που έκανε στα παρισινά ερτζιανά!

Στην κηδεία του που τελέστηκε σε ορθόδοξη εκκλησία των Παρισίων, ήταν παρούσα σύσσωμη η ευρωπαϊκή αστρονομική κοινότητα για το ύστατο χαίρε στον καταξιωμένο -αν και ερασιτέχνη!- αστρονόμο. Όλοι μνημόνευαν τις λυσσαλέες μάχες του με τις αυθεντίες Giovanni Schiaparelli και Percival Lowell και μιλούσαν για τις εμφατικές νίκες του μεγάλου Έλληνα κόντρα στο επιστημονικό κατεστημένο, αποχαιρετώντας τον ως τον κορυφαίο στον καιρό του παρατηρητή του ουρανού…

 newsbeast.g 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΗ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ ΜΕΡΟΣ 1

The Milky Way glimmers over Indonesia. Photograph by Justin Ng, Your Shot.

Επιμέλεια:Ματθαίος Παπαπούλιας 

Πολλοί που σκέφτονται να ‘ξεκινήσουν’’ ή ακόμα που ‘’ξεκίνησαν’’ τον δρόμο τους σε αυτόν τον μαγικό γεμάτο εκπλήξεις κόσμο της ερασιτεχνικής αστρονομίας , συνήθως είναι μπερδεμένοι σχετικά με τις επιλογές που  πρέπει να κάνουν κυρίως στον εξοπλισμό .

Αρχικά ας πούμε τι είναι αστρονομία: Είναι η επιστήμη που ερευνά όλα τα ουράνια σώματα.

Συνήθως οι αρχάριοι πιστεύουν ότι πρέπει να αγοράσουν υπερβολικά ακριβό εξοπλισμό για να έχουν ‘’επαφή’’ με τον Ουρανό. Αυτό δεν είναι καθόλου αλήθεια. Αρχικά δεν χρειάζονται τηλεσκόπια και κιάλια .Μεγάλα ακριβά τηλεσκόπια και στηρίξεις , δεν χρειάζονται σε έναν αρχάριο. 

Πριν την πρώτη παρατήρηση θα ήταν καλύτερα αν υπήρχε μια εξοικείωση με την αστρονομική ορολογία. Μπορούμε επίσης να βρούμε βιβλία και αστρονομικούς χάρτες στο διαδίκτυο .

 Ο εξοπλισμός που θα επιλέξει , ο αρχάριος παρατηρητής εξαρτάται από :

1.      Τα χρήματα που διαθέτει για την αγορά εξοπλισμού.

2.      Τον όγκο και το βάρος που μπορεί να διαχειριστεί (μεταφέρει).

3.      Το τι θέλει να παρατηρεί.

4.      Από που (κυρίως) θα κάνει παρατηρήσεις.

Ένα λόγος που οι αρχάριοι αστρονόμοι δεν ξέρουν τι να αγοράσουν , είναι γιατί θεωρούν ότι υπάρχουν πάρα πολλές επιλογές. Επίσης κάτι που θα έπρεπε να αποφύγει όποιος θέλει να αγοράσει ‘’αληθινό’’ τηλεσκόπιο , το οποίο θα χρησιμοποιήσει για σοβαρή αστρονομική παρατήρηση είναι να  αγοράσει τηλεσκόπιο από μη αστρονομικά μαγαζιά. Η εξοικείωση με τους όρους που χρησιμοποιούνται (όπως: seeing, Ζενίθ, κατάλογοι Messier-NGC κλπ) θα βοηθήσουν σε σημαντικό βαθμό την κατανόηση χαρτών. Η γνώση των αστερισμών (δηλαδή το που βρίσκεται κάθε αστερισμός) βοηθά στην χειροκίνητη εύρεση αντικειμένων.

Τα αντικείμενα του νυχτερινού ουρανού χωρίζονται σε 2 κύριες κατηγορίες.

Αντικείμενα Βαθέως Ουρανού ή DSO (DeepSkyObjects) αυτά είναι αντικείμενα έξω από το Ηλιακό μας σύστημα όπως νεφελώματα  , γαλαξίες ,  αστρικά σμήνη.

Η άλλη κατηγορία είναι τα αντικείμενα του Ηλιακού μας Συστήματος δηλαδή η Σελήνη . ο Άρης , ο Δίας , ο Κρόνος κλπ. 

matheos77@gmail.com